VIII SA/Wa 479/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku J.J. i J. J. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku sporządzenia projektu budowalnego zamiennego postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. J. J. i J. J. (dalej: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2016 r. nr [...] i nałożył obowiązek sporządzenia projektu budowalnego zamiennego rozbudowy zakładu mechanicznego. W skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd. Wskazali, iż wykonanie decyzji tj. opracowanie projektu zamiennego, może doprowadzić do wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki prawne. W przypadku bowiem uwzględnienia zarzutów zlecenie opracowania ww. projektu narazi skarżących na niepotrzebne wydatki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Przede wszystkim należy podnieść, że kwestionowanie prawidłowości wydania decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego nie wypełnia przesłanek skutkujących wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Kwestia zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, która będzie przedmiotem merytorycznej oceny Sądu, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu i ma odmienną osnowę. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest bowiem ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest to oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wdając się zatem w merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji – do czego na obecnym etapie postępowania Sąd nie jest uprawniony – należy stwierdzić, że nie można wywodzić wystąpienia ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji z samego kwestionowania legalności zaskarżonej decyzji. O ile podniesione względem niej zarzuty znajdą potwierdzenie w ocenie Sądu, może to skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego, nie zaś uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Pominąć nie można, że w uzasadnieniu wniosku skarżący jedynie bardzo ogólnie wskazali, że ewentualna realizacja obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją wiązałaby się z poniesieniem niepotrzebnych wydatków związanych z opracowaniem projektu budowlanego zamiennego. Ogólnikowe twierdzenia skarżących w tym zakresie, pozbawione szerszego uzasadnienia, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżący nie przedstawili żadnych informacji dotyczących ich sytuacji majątkowej, ani nie uprawdopodobnili w jakiej wysokości koszty, związane ze sporządzeniem projektu budowlanego zamiennego, musieliby ponieść. W rezultacie brak jest podstaw do stwierdzenia, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.