VIII SA/Wa 487/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, asesor WSA Andrzej Kuna, Protokolant Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi K.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia (...) nr (..) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 1999 rok oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 487/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta S. działając na podstawie art. 74a w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (DZ.U z 2005 roku, nr 143, poz.1199) dalej jako OrdPU, odmówił określenia K.D. wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1999 rok. Zdaniem organu wniosek podatnika o zwrot wyegzekwowanego podatku jest nieuzasadniony, gdyż podatek od nieruchomości za 1999 rok został wpłacony częściowo, w postępowaniu egzekucyjnym w kwocie niższej od wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1999 rok. Organ ustalił, że w 1999 roku organ podatkowy wydał decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 1999 rok dla K.D. Podatnik nie kwestionował wymiaru podatku, a decyzja stała się ostateczna. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł K.D. W uzasadnieniu odwołania podnosił, że decyzja wymierzająca podatek od nieruchomości niewłaściwe ustaliła wysokość tego podatku ponieważ nie powinien być naliczany podatek od budynku związanego z działalnością gospodarczą. Podatek od nieruchomości ustala organ podatkowy od zadeklarowanego, bądź stwierdzonego przedmiotu opodatkowania. W 1999 roku przedmiotem opodatkowania objęte powinny być tylko nieruchomości : działka o powierzchni 2360 m² i garaż o powierzchni 18 m². W jego ocenie wysokość podatku od nieruchomości za 1999 rok winna wynosić 222,40 zł. Natomiast wysokość podatku ustalono na kwotę 1222,40 zł. Z tej też racji jego wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku jest uzasadniony. Decyzją znak: [...], z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za podstawę art.233 § 1 pkt 1 OrdPU, po rozpoznaniu odwołania K.D. od decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta S. z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1999 rok utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił i zważył co następuje: Organ I Instancji po przeprowadzeniu postępowania odmówił K.D. stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 1999 rok. Uzasadniając decyzję organ podniósł, że decyzją wymiarową ustalono dla podatnika wymiar podatku od nieruchomości za 1999 rok w wysokości 1 222,40 zł. Decyzja ta nie została zaskarżona przez podatnika. Od podatnika wyegzekwowano kwotę mniejszą niż w tytule egzekucyjnym i dlatego wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest niezasadny. Od decyzji odwołanie złożył K.D. Zarzucił, że w 1999 roku podatek był ustalony w niewłaściwej wysokości. W jego ocenie wymiar podatku zawyżono o 1000 zł. Zdaniem odwołującego się prowadzenie działalności gospodarczej nie może wpływać na ustalenie wysokości wymiaru podatku od nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego przepis art.6 ust.7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku O podatkach i opłatach lokalnych daje podstawy do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego powstaje to zobowiązanie. Ustalona w drodze decyzji wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 1999 rok jest podatkiem należnym, ponieważ decyzja ta stała się ostateczna. Według przepisu art. 72 § 1 pkt 1 OrdPU za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego, nienależnie zapłaconego podatku. Zdaniem organu odwoławczego, ponieważ decyzja wymiarowa jest ostateczna, a podatek w niej określony został zapłacony w kwocie 610 zł, to nie doszło do nienależnie zapłaconego podatku, a tym bardziej nadpłaty. Ponieważ decyzja wymiarowa podatku od nieruchomości za 1999 rok nie została w jakimkolwiek trybie zmieniona, to zarzuty odnoszące się do sposobu naliczenia podatku nie podlegały rozpatrzeniu w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł K. D. Decyzji zarzucał, że oparta jest na powtórzeniu i interpretacji na jego niekorzyść błędnych, bezzasadnych, ukrywających rzeczywistość podstawach. Zdaniem skarżącego : a) nigdy nie doręczono mu decyzji wymiarowej. Dnia [...] doręczono mu tylko nakaz zapłaty; b) kopii decyzji organ podatkowy nie posiadał, bo nigdy takich dokumentów nie otrzymał. Ponadto wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożył przed upływem pięcioletniego okresu przechowywania dokumentów podatkowych za 1999 rok; c) podtrzymał zarzut, że podatek od nieruchomości nie może być naliczony i uzależniony od faktu zarejestrowania działalności gospodarczej. Jest to jego zdaniem nadużycie prawa przez organ administracji publicznej. Organ wydał nakaz zapłaty bezzasadnie na nieistniejący budynek związany z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga K.D. nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. [ DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami] sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art.6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku O podatkach i opłatach lokalnych ( DZ.U z 2002 roku, nr 9, poz.84 ze zmianami) dalej jako PLokU, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania ustala wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Decyzja ta ma charakter konstytutywny i obowiązek podatkowy powstaje z chwilą doręczenia takiej decyzji podatnikowi( art.21 § 1 pkt 2 OrdPU; por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 roku, III SA 2363/02, LEX nr 145042). Taka decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości za 1999 roku w stosunku do K.D. została wydana, a kserokopię decyzji dołączył skarżący. Zgodnie z art.75 § 1 OrdPU jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Paragraf 2 wyżej powołanego przepisu stanowi, że takie uprawnienie określone w § 1 przysługuje również : 1) podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli: a) w zeznaniach(deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej, b) w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek, c) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań(deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. W odniesieniu do nadpłat podatków powstających po doręczeniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, podatnicy kwestionując kwotę podatku wynikającą z ostatecznej decyzji ustalającej, muszą najpierw w trybach nadzwyczajnych( art.240 i art. 247 OrdPU) wyeliminować z obrotu prawnego tę decyzję, co umożliwi im uzyskanie zwrotu podatku. Przepisy regulujące nadpłatę nie mogą być stosowane w sytuacji, gdy obowiązuje ostateczna decyzja podatkowa ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2003 roku, I SA/Łd 807/01; Monitor Prawniczy z 2003 roku, nr 12 str. 38). Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć iż decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości za 1999 rok dla K.D. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Ten stan rzeczy dawał podstawy organowi do odmowy określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1999 rok. Tak więc dopóki nie zostanie wzruszona decyzja z dnia [...], to nie można mówić, iż zobowiązanie podatkowe zostało określone w nieprawidłowej wysokości. Skarżący chcąc zakwestionować wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 1999 rok musiałby przeprowadzić postępowanie wzruszające ostateczną decyzję administracyjną określającą wysokość tego podatku. Z tego względu podnoszone przez skarżącego zarzuty co do nieprawidłowego wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 1999 rok, w postępowaniu o określenie nadpłaty nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu. Co do zarzutu, iż nie otrzymał on decyzji podatkowej określającej podatek za 1999 roku, a tylko nakaz, to należy zauważyć iż jest to właśnie decyzja określająca podatek. Z tych względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wstępie.