VIII SA/Wa 493/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku B. N., Z. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 2 maja 2017 r. B. N., Z. N. (dalej: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] 7 w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Ciężar dowodu leży zatem na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Z kolei, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. W ocenie Sądu, rozpoznawany wniosek należało uznać za uzasadniony przede wszystkim z następujących względów. Stosownie do art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ, który wydał zaskarżoną decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Wskazana powyżej norma stanowi przepis szczególny wobec art. 61 § 1 p.p.s.a., który ustala ogólną zasadę, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji podkreślić należy, że wstrzymanie decyzji wydanej w oparciu o przepisy działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami jest obligatoryjne w wypadku, gdy decyzja taka zostanie zaskarżona do sądu administracyjnego. W zawisłej sprawie decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] marca 2017 r. (utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją) wydana została na podstawie art. 98 a ust. 1 i art. 148 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.). W takiej sytuacji organ odwoławczy zobligowany był z urzędu wstrzymać jej wykonanie. W przekazanych Sądowi aktach sprawy brak jest takiego postanowienia. Nadto w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. nie odniosło się do wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niewykonanie przez organ administracji obowiązku nałożonego na niego art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może skutkować ujemnymi skutkami dla skarżących. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałaby bowiem, że skarżący znaleźliby się w gorszym położeniu niż osoby, na które również nałożono obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej, ale w stosunku do których, wobec wniesienia przez nich skargi, organ zachował się zgodnie z poleceniem wynikającym z art. 9 powołanej ustawy. Zachwiana zostałaby wówczas, przewidziana art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasada równości wobec prawa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.