VIII SA/Wa 493/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi K. O. na uchwałę Rady Powiatu w R. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających o napędzie silnikowym postanawia: odrzucić skargę Pismem z 4 czerwca 2025 r. K. O. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na uchwałę Rady Powiatu w R. z [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających o napędzie silnikowym. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 31 lipca 2025 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi na ww. uchwałę skarżąca wezwała właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z 14 sierpnia 2025 r. skarżąca podała, że przed wniesieniem skargi wielokrotnie podejmowała działania zmierzające do usunięcia naruszenia prawa. W szczególności wielokrotnie zwracała się osobiście do Starostwa Powiatu R. zarówno w formie wizyt bezpośrednich, jak i rozmów ustnych sygnalizując potrzebę uchylenia lub zmiany zakwestionowanej uchwały jako niezgodnej z obowiązującym porządkiem prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kości trzeba wskazać, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2024 poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r., zmieniono treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Jednocześnie w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z tym, na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie ma norma wynikająca z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w dotychczasowym brzmieniu, zgodnie z którym "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Oznacza to, że dla skutecznego wniesienia skargi na uchwałę podjętą przed 1 czerwca 2017 r. należało, przed jej wniesieniem, skierować do rady gminy wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dodatkowo należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2017 r., "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa". Z tego znowu wynika, że od ww. wezwania zależy termin do wniesienia skargi na uchwałę podjętą przed 1 czerwca 2017 r. Zatem, w związku z tym, że kwestionowaną przez skarżącą uchwałę podjęto w dniu 29 stycznia 2016 r., skargę na nią należało poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wskazano na wstępie, skarżąca została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwała właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Skarżąca jednak nie wykazała, że przed wniesieniem skargi dokonała ww. czynności. Wprawdzie w piśmie z 14 sierpnia 2025 r. skarżąca podała, że przed wniesieniem skargi wielokrotnie podejmowała działania zmierzające do usunięcia naruszenia prawa. W szczególności wielokrotnie zwracała się osobiście do Starostwa Powiatu R. zarówno w formie wizyt bezpośrednich, jak i rozmów ustnych sygnalizując potrzebę uchylenia lub zmiany zakwestionowanej uchwały jako niezgodnej z obowiązującym porządkiem prawnym. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że żądanie usunięcia naruszenia prawa przez podmiot występujący ze skargą z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi być sprecyzowane i nie może budzić żadnych wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 1997 r., sygn. akt IV SA 1058/96, publ. OSP 1998/3/56) i także z tego względu pożądane jest sformułowanie go na piśmie. Brak jest zatem podstaw do uznania, aby niemające odzwierciedlenia w piśmie wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa mogły wyczerpać tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tych okolicznościach skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.