VIII SA/Wa 495/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od towarów i usług za 1999 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 220 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 , art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z póź. zm.) po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmawiającej umorzenia zaległego podatku od towarów i usług za 1999 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł naliczonymi na dzień złożenia wniosku (tj. [...] grudnia 2008 r.) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. (uzupełnionym następnie w dniach [...] grudnia 2008 r. i [...] stycznia 2009 r.) S. K. wystąpił do Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w R. o umorzenie zaległości podatkowej powstałej z tytułu niezapłacenia należnego podatku od towarów i usług, wynikającego z decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2002 r. [...], w której określono zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 1999 r. w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. Następnie w piśmie doprecyzowującym wniosek S. K. określił (bez podania kwoty), iż występuje o umorzenie całości zobowiązania podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług za 1999 r. wraz z należnymi odsetkami w ramach pomocy de minimis. Opisując szczegółowo przyczynę powstania przedmiotowej zaległości (w którym kwestionuje zasadność wydania przedmiotowej decyzji i obciążenia jej skutkami) wskazał, iż jego zdaniem nie istnieją żadne realne możliwości spłaty należności podatkowych z 1999 r. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o zawieszenie czynności egzekucyjnych twierdząc, iż uniemożliwiają mu prowadzenie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku S. K., powołując się na stosowne przepisy ustawy Ordynacja podatkowa tj. między innymi art. 67a i d oraz art. 22 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej stwierdził, iż w wydawnictwach stanowiących interpretację wymienionych przepisów Ordynacji wskazuje się, iż istotną przesłanką umorzenia jest fakt, iż jej zastosowanie odciąży organy podatkowe od obsługiwania i wykazywania zaległości podatkowych, które są w rzeczywistości nie ściągalne. Wskazał także, iż ma to szczególne znaczenie w sytuacjach gdy podatnik działał w dobrej wierze, a naliczony podatek nie powstał na skutek przestępstwa lub innych czynności, które doprowadziły do wskazania nieprawdziwych informacji w prowadzonych księgach podatkowych. Jego zdaniem składany wniosek o umorzenie zaległości w pełni wyczerpuje wymogi takiej interpretacji i zasługuje na uwzględnienie przy podejmowaniu decyzji w tej sprawie. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w R., działając na podstawie stosownych przepisów Ordynacji podatkowej tj. art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67 b § 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15.12.2006r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U. UE L 379/5 z 28 grudnia 2006 r.) decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] odmówił S. K. przyznania wnioskowanej ulgi i odmówił umorzenia zaległego podatku od towarów i usług za 1999 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł naliczonymi na dzień złożenia wniosku (tj. [...] grudnia 2008 r.). W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ podatkowy I instancji stwierdził, między innymi, iż jego sytuacja jest niewątpliwie trudna szczególnie z uwagi na występującą wysoką kwotę zadłużenia, niemniej jednak swoim działaniem doprowadził do sytuacji gdzie odsetki za zwłokę prawie dwukrotnie przewyższają należność główną. Z analizy materiału dowodowego nie wynika by zaistniały jakiekolwiek okoliczności niezależne od wnioskodawcy, których skutkiem mogło być powstanie zadłużenia. Okoliczności podniesione we wniosku, które doprowadziły do powstania zadłużenia oraz fakt wystąpienia do Sądu Rejonowego w R. z pozwem o ustalenie wiarygodności dokumentów nie stanowią – w ocenie organu podatkowego – argumentu uzasadniającego wystąpienie tzw. ważnego interesu podatnika jako przesłanki, której wystąpienie stwarza możliwość zastosowania instytucji umorzenia. Ponadto organ podatkowy I instancji stwierdził niedopuszczalność udzielenia pomocy de minimis w stosunku do S. K. z uwagi na fakt, iż kwota zaległości podatkowej o umorzenie której wnioskuje (kwota główna plus odsetki) tj. [...] zł przekracza pułap 200.000 euro dopuszczalnej pomocy de minimis. Od decyzji tej odwołał się S. K. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji oraz wnosząc o jego uchylenie i wydanie nowej decyzji zgodnej ze złożonym wnioskiem. W odwołaniu argumentował, iż w uzasadnieniu swojego wniosku o umorzenie wskazywał, iż naliczone obciążenie podatkowe nie wynikało ze świadomego zafałszowania dokumentacji rozliczeniowej podatku od towarów i usług za 1999 rok. Ponadto podniósł, iż podtrzymanie decyzji organu podatkowego I instancji uniemożliwi mu dalsze funkcjonowanie jako podmiotu gospodarczego i wygeneruje dalsze zaległości. Poinformował jednocześnie, iż w ślad za przedmiotowym odwołaniem skierował wniosek do Sądu Okręgowego w R. o wznowienie postępowania w sprawie. Jego zdaniem nowe postanowienia w tej sprawie wydane przez Sąd Okręgowy w R. skutkować będzie bezzasadnością dochodzenia podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji podniósł, że okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują, iż wnioskowana przez S. K. pomoc przekracza próg pomocy w ramach zasady de minimis określony w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2000 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE L 379 z 28 grudnia 2006 r.), w związku z tym stwierdził, iż pomoc taka jest niedopuszczalna. Wskazał także, że organ podatkowy I instancji, opierając się na stosownych przepisach prawa wspólnotowego w tej kwestii uznał, iż udzielenie wnioskowanej ulgi nie jest możliwe gdyż dopuszczalna kwota pomocy 200.000 euro w przeliczeniu na polską walutę wynosi [...] zł zaś kwota wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia zaległości wraz z odsetkami w podatku od towarów i usług wynosi [...] zł. Zatem wnioskowana ulga nie może być udzielona w ramach pomocy de minimis nawet w przypadku spełnienia pozostałych przesłanek tj. wynikających z przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie podkreślił, iż umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami jest ulgą indywidualną i jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych udzielenie przewidzianej w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pomocy de minimis ma charakter uznaniowy i wymaga ustalenia przez organ podatkowy, że pomoc ta jest uzasadniona ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym a więc, że spełnione są przesłanki określone w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przy jednoczesnym ustaleniu, że pomoc nie naruszy warunków wynikających z postanowień wskazanego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 r.. Instytucja umorzenia zaległości podatkowej, czyli całkowitej rezygnacji skarbu państwa z należności, wynikająca z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, jest przepisem o charakterze wyjątkowym, pozwala ona bowiem organom podatkowym umorzyć zaległość podatkową wraz z odsetkami tylko w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ocenę czy takie przesłanki istnieją ustawodawca pozostawił organom podatkowym. W ocenie organu odwoławczego przy rozpatrywaniu sprawy dotyczącej udzielenia ulgi na podstawie art. 67a istotne znaczenie ma analiza sytuacji życiowej i finansowej wnioskodawcy, nie mniej istotne znaczenie mają również okoliczności związane z powstaniem zaległości podatkowej. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż S. K. wnioskuje o umorzenie należności, które powstały w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej i wydanej w tym zakresie decyzji, określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. Jednak z materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż stwierdzone nieprawidłowości polegały na niewłaściwym opodatkowaniu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, skutkiem czego było naruszenie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W przedmiotowej sprawie – w ocenie organu podatkowego – zarówno decyzja pierwszoinstancyjna, jak i drugoinstancyjna rozstrzygają sprawę wniosku o umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, nie weryfikując wymiaru podatku. Podniesione obszernie we wniosku okoliczności, które doprowadziły do powstania zobowiązania podatkowego a następnie zaległości podatkowej oraz fakt wystąpienia S. K. z pismem do Sądu Rejonowego i Okręgowego o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wiarygodności dokumentów nie mogą stanowić argumentu uzasadniającego wystąpienie ważnego interesu podatnika jako przesłanki, której wystąpienie umożliwia zastosowanie instytucji umorzenia. Tak więc powyższa sytuacja nie może być wystarczającym argumentem uzasadniającym przyznanie wnioskowanej ulgi, ponieważ nie miały miejsca w przedmiotowej sprawie nieprzewidywalne zdarzenia losowe mające bezpośredni wpływ na sytuację podatnika. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł także, iż sytuacja materialna S. K. jest trudna głównie zważywszy na fakt posiadania wysokiej kwoty zaległości w podatku od towarów i usług za 1999 r. oraz fakt istnienia innych zaległości podatkowych (nie objętych przedmiotowym wnioskiem), jak i generowaniem zaległości z bieżącej działalności gospodarczej. Jednakże z uwagi na fakt, iż prowadzi on od wielu lat dochodową działalność gospodarczą zaś umorzenie zaległości a więc całkowita rezygnacja skarbu państwa z należnych kwot podatków jest instytucją o charakterze wyjątkowym (stosowaną w sytuacji wynikłej na skutek nieprzewidzianych zdarzeń losowych lub w przypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu) organ odwoławczy podtrzymał prawidłowe pod względem merytorycznym i formalnym rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji w przedmiotowej sprawie. W skardze na decyzję z dnia [...] maja 2009 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. K. (zwany dalej skarżącym) wniósł o: – uchylenie decyzji której skarga dotyczy w zakresie odmowy umorzenia zobowiązania podatkowego z roku 1999 wraz z należnymi odsetkami, – wydanie postanowienia uznającego zasadność wniosku skarżącego wraz z jego uznaniem lub skierowaniem do ponownego rozpatrzenia przy uwzględnieniu zastrzeżeń wskazanych w skardze. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przez organy podatkowe stosownych przepisów Ordynacji podatkowej, co w istocie jest działaniem niezgodnym z prawem, jak również naruszenie ważnych interesów podatnika oraz nie uwzględnienie okoliczności związanych z powstaniem zaległości podatkowej. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż podstawą decyzji urzędu kontroli skarbowej w zakresie podatku od towarów i usług za okres 1999 r. było zakwestionowanie numeru NIP nadanego spółce "A.", zaś naliczenie wskazanego podatku nastąpiło w wyniku powołania się na decyzję Sądu Okręgowego w R. o wyłączeniu ze spółki "A.", której podatek od towarów i usług dotyczył, jednego ze wspólników. Wyjaśniając powyższy skarżący stwierdził, iż był przekonany, że działa zgodnie z przepisami prawa i na podstawie właściwych dokumentów rejestracyjnych, gdyż w trakcie całego postępowania zarówno skarbowego, jak i sądowego nie została uchylona decyzja o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej. Ponadto podniósł, iż nie posiada majątku ruchomego oraz nieruchomego, który mógłby być zajęty i zlicytowany czyli występuje sytuacja gdy zaspokojenie roszczeń Skarbu Państwa jest praktycznie nie możliwe, jak również spełnia on wymogi z art. 67 d Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego nieuwzględnienie przez organ spełnienia przez niego przesłanek wskazanych w przepisach Ordynacji podatkowej dotyczące umorzenia zaległości podatkowej jest – w jego ocenie – naruszeniem prawa. Za działanie sprzeczne z duchem ustawy uznał również przyjęcie przez organ podatkowy jako przesłanki odmowy tylko zasady uznaniowości. Natomiast zarzucając decyzji organu podatkowego naruszenie ważnych interesów podatnika wskazał art. 22 § 2 pkt 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jak również podniósł nie uwzględnienie okoliczności związanych z powstaniem przedmiotowej zaległości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymując swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 134, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd, naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a.. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Decyzje organów zostały wydane m.in. na podstawie art. 67 a § 1 pkt 3, art. 67 b §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Z przepisów tych wynika, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (art. 67 a § 1 pkt 3). Natomiast art. 67 b § 1 pkt 2 stanowi, iż organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Oznacza to, iż udzielenie ulgi przewidzianej w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pomocy de minimis wymaga ustalenia, że pomoc nie naruszy warunków wynikających z postanowień rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis ( Dz.U.UE L 379.5 z 28 grudnia 2006 r.). Decyzja wydana w tym trybie ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. To organ decyduje o tym, czy w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w tym przepisie, tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Jednocześnie wystąpienie tych przesłanek nie determinuje pozytywnej decyzji organu podatkowego. Jest on bowiem uprawniony, a nie zobowiązany, do rozważenia, czy w ogóle, a jeżeli tak, to w jakiej części, zaległość może być umorzona. Zauważyć przy tym należy, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, a nie zwalnianie podatników z tego obowiązku. Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej (z odsetkami za zwłokę), nie można zatem utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika oraz, że umorzenie zaległości podatkowych (odsetek) uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu, i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności powstania zaległości podatkowych podmiotu wnioskującego o ich umorzenie, mieszczą się w zakresie badania istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie tej ulgi płatniczej. W szczególności odnośnie przesłanki interesu publicznego. Nakaz uwzględniania tej przesłanki oznacza bowiem dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2009 r., sygn. akt II FSK 805/08, niepubl.). Przesłanek tych nie należy sobie przeciwstawiać. Uznanie administracyjne nie oznacza oczywiście zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych (odsetek). Jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Sprowadza się ona w istocie do badania legalności przeprowadzonego organy postępowania dowodowo–wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej przez organy na podstawie stanu faktycznego sprawy. Sądowa kontrola decyzji o charakterze uznaniowym obejmuje więc samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, a nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była wyżej mowa. Sąd administracyjny dokonuje wyłącznie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nie jest zaś władny wkraczać w sferę uznania organów podatkowych. Sąd nie jest bowiem uprawniony, ani do oceny słuszności, ani celowości zaskarżonej decyzji. Jeżeli więc organ podatkowy, dokonując koniecznych ustaleń w sprawie, nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego i ustalenia faktyczne są wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, przy tym ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonanej przez organ nie można zarzucić dowolności, to wyprowadzenie z takiej oceny wniosku, czy należy umorzyć zaległości podatkowe, czy też nie, jest zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli sądu administracyjnego sprawującego tylko kontrolę zgodności decyzji organów administracyjnych z prawem. Zdaniem Sądu, organy podatkowe ustaliły okoliczności faktyczne pozwalające na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zaskarżonej decyzji nie sposób skutecznie zarzucić dowolności i naruszenia granic uznania administracyjnego. Postępowanie podatkowe poprzedzające jej wydanie zostało przeprowadzone w zgodzie z regułami określonymi w Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe przedstawiły swoje stanowisko w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 210 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy odniosły się w sposób wystarczający do argumentacji prezentowanej przez skarżącego zarówno we wniosku wszczynającym postępowanie w sprawie, jak również w trakcie postępowania podatkowego. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego dotyczących kwestii niesłusznie naliczonego mu przez organy podatkowe podatku od towarów i usług oraz wydania w wyniku przeprowadzonej kontroli stosownej decyzji (czyli nie uwzględnienie przez organ podatkowy okoliczności związanych z powstaniem zaległości podatkowej) Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej skarżący nie może skutecznie kwestionować zasadności określenia i ustalenia zobowiązania podatkowego i jego wysokości, gdyż kwestie te zostały rozstrzygnięte w odrębnym postępowaniu podatkowym. W niniejszej sprawie organy podatkowe obydwu instancji rozstrzygały sprawę wniosku skarżącego o umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, nie weryfikując wymiaru podatku. Podniesione przez niego okoliczności, które doprowadziły do powstania przedmiotowego zobowiązania podatkowego, a następnie zaległości podatkowej oraz fakt wystąpienia skarżącego z pismem do Sądu Rejonowego i Okręgowego o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wiarygodności dokumentów były przedmiotem analizy dokonanej przez organy podatkowe, jednak – w ocenie Sądu – słusznie nie zostały uznane za argumenty uzasadniające wystąpienie ważnego interesu podatnika jako przesłanki, której wystąpienie umożliwia zastosowanie instytucji umorzenia. Sąd zauważa, iż prawidłowo organ odwoławczy uznał, że jeżeli w postępowaniu cywilno-sądowym wyjdą na jaw nowe okoliczności w sprawie nieprawidłowości dokumentów związanych z nadaniem NIP i posługiwaniem się nim w toku prowadzonej działalności gospodarczej (korzystne dla skarżącego), będzie on mógł na podstawie stosownych wyroków sądowych wystąpić o wznowienie postępowania wymiarowego oraz dochodzić swoich racji i praw w postępowaniu przed organami podatkowymi. Za bezzasadne należy uznać również zarzuty skarżącego, iż organy podatkowe wydając negatywną dla niego decyzję naruszyły stosowne przepisy Ordynacji podatkowej oraz ważny interes podatnika. W ocenie Sądu, organ odwoławczy rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę i utrzymując w mocy prawidłową pod względem formalnym i merytorycznym decyzję organu podatkowego I instancji, prawidłowo uznał, iż na podstawie obowiązujących przepisów tj. art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa wnioskowanej przez skarżącego ulgi nie mógł udzielić. Natomiast wskazane w skardze przepisy art. 22 § 2 pkt 1 i 67 d ustawy Ordynacja podatkowa nie były podstawą prawną zaskarżonej decyzji i nie mogły mieć w przedmiotowej sprawie zastosowania. Przepis art. 22 § 2 pkt 1 Ordynacji posługuje się pojęciem "ważnego interesu podatnika" ale reguluje on sprawy zwolnienia z poboru podatku przez płatnika (pracodawcę) na wniosek podatnika a nie umorzenia (tj. całkowitej rezygnacji) zaległości podatkowej tj. podatku nie zapłaconego w określonym przez prawo terminie i kwocie. Z kolei przepis art. 67d Ordynacji podatkowej wskazuje na możliwość, pod pewnymi warunkami wymienionymi w pkt 1-4, udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 przez organ podatkowy z urzędu, a nie na wniosek podatnika, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organu podatkowego, iż wnioskowana ulga nie mogła być udzielona w ramach pomocy de minimis (nawet w przypadku spełnienia pozostałych przesłanek, tj. wynikających z przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej) z uwagi na przekroczenie tzw. kwotowego progu pomocy określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2000 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Jednocześnie Sąd zauważa, iż organy podatkowe szczegółowo rozważyły i odniosły się także do podnoszonych przez skarżącego okoliczności związanych z jego sytuacją życiową, finansową. Mając na względzie powyższe prawidłowo uznały jednak, działając na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej, że okoliczności te nie stanowią wystarczających podstaw do umorzenia zaległości podatkowych skarżącego z odsetkami za zwłokę. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.