VIII SA/Wa 501/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, po wznowieniu postępowania oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...] Spółka z o.o. z siedzibą w B. (dalej: skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (dalej: Kierownik ARiMR, organ I instancji) z [...] grudnia 2018 r. Nr [...] o stwierdzeniu wydania decyzji Kierownika ARiMR z [...] lutego 2012 r. o przyznaniu płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: płatność ONW) na rok 2010 na rzecz [...] spółka cywilna w B. (dalej: wnioskodawca, spółka, [...]) z naruszeniem prawa. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z [...] maja 2010 r. spółka wniosła o przyznanie płatności ONW na swoją rzecz na rok 2010. We wniosku zadeklarowała użytkowanie gruntów rolnych położonych na obszarze ONW – strefa I na powierzchni [...] ha. Decyzją z [...] września 2010 r. nr [...] Kierownik ARiMR umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na brak podmiotowości po stronie spółki cywilnej. Na skutek odwołania wnioskodawcy organ II instancji decyzją z [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi [...], wyrokiem z 7 czerwca 2011 r. w sprawie VIII SA/Wa 101/11 uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. Organ I instancji decyzją z [...] października 2011 r. nr [...] ponownie umorzył w całości postępowanie administracyjne z wniosku spółki. Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z [...] grudnia 2011 r. nr [...] i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika ARiMR. Rozpoznając po raz kolejny wniosek [...] organ I instancji decyzją z [...] lutego 2012 r. nr [...] przyznał spółce pomoc finansową z tytułu płatności ONW na rok 2010 w kwocie [...] zł (dalej również jako decyzja ostateczna z 2012 r.). Postanowieniem z [...] października 2018 r. nr [...] Kierownik ARiMR, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej na rzecz spółki na 2010 rok z tytułu płatności ONW, zakończone decyzją ostateczną z 2012 r. Decyzją z [...] grudnia 2018 r. Nr [...] Kierownik ARiMR, działając na podstawie art. 151 § 2 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 6 i art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634, dalej: ustawa o Agencji), § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009, Nr 40 poz. 329 ze zm., dalej: rozporządzenie ONW), art. 2 oraz art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16), dalej: rozporządzenie nr 73/2009), art. 5 ust 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 74, dalej: rozporządzenie nr 1975/2006), art. 4 ust 3 rozporządzenia Rady (WE EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (dalej: rozporządzenie nr 2988/95), po ponownym rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności z tytułu ONW na rok 2010, stwierdził, że decyzja Kierownika ARiMR z [...] lutego 2012 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na przesłanki, które świadczą o tym, że [...] nie spełnia definicji rolnika oraz warunku posiadania zadeklarowanego do przedmiotowej płatności gruntu rolnego, o których mowa w § 2 rozporządzenia ONW, w związku z dokonaniem przez ówczesnego wspólnika spółki P. M. działań skierowanych na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści w postaci podziału jednego spójnego gospodarstwa rolnego, będącego w posiadaniu P. M., na kilkadziesiąt części zgłaszanych odrębnie we wnioskach o przyznanie płatności na poszczególne lata przez szereg podmiotów, w tym przez spółkę. Kierownik ARiMR dokonał analizy obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawach o przyznanie płatności na lata 2005-2013, prowadzonych z wniosku kilkudziesięciu podmiotów (spółek cywilnych, spółek z o.o.), w których P. M. jest wspólnikiem, składających odrębne wnioski o przyznanie płatności (zakres analizy obejmował kilkaset teczek aktowych z ww. lat). Przedmiotem tej analizy było postępowanie P. M., który wspólnie z członkami najbliższej rodziny oraz współpracownikami zawiązał kilkadziesiąt spółek cywilnych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością oraz podzielił posiadany areał gruntów rolnych na mniejsze, formalnie odrębne gospodarstwa rolne, wykazywane przez te podmioty, przy czym zarządzał całością gospodarstwa i czerpał z tego zyski. Stwierdzenie sztucznego podziału gospodarstwa prowadzonego przez P. M. (którego część wykazuje w przedmiotowym postępowaniu [...][...]) możliwe było dopiero po analizie dokumentacji zgromadzonej w latach 2005 - 2013 w ramach postępowań prowadzonych dla wszystkich spółek utworzonych przez P. M., w tym m.in. po analizie przekazywania poszczególnych działek rolnych pomiędzy tymi spółkami, po analizie numerów kont wskazywanych i zmienianych w przeciągu kilku lat przez te spółki, a także wykonywania prac na zlecenie spółek przez podmioty powołane przez P. M. z wykorzystaniem tego samego parku maszynowego i tej samej siły roboczej, zakresu oraz charakteru wykonywanych zadań powierzonych pracownikom zatrudnianym w poszczególnych latach w różnych funkcjach, w tym na szczeblu zarządczym, o czym świadczyły informacje znane organowi z urzędu, uzyskane w ramach postępowań prowadzonych dla innych podmiotów, już po wydaniu decyzji przyznającej płatność dla [...], zatem nieznane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z 2012 r. W dacie przyznania spółce wnioskowanych płatności ONW na 2010 rok organ I instancji nie był w stanie ustalić z roku na rok zmienianego, ewoluującego mechanizmu sztucznego podziału jednego gospodarstwa rolnego na kilkadziesiąt podmiotów wnioskujących o płatności odrębnie, co uzasadnia zaistnienie w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania wznowieniowego, pomimo że nie wystąpiły żadne nowe okoliczności ani dowody nieznane wcześniej organowi, - art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonanie nieprawidłowej oceny całokształtu tego materiału. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił analizę faktyczną i prawną działalności spółki w powiązaniu z innymi podmiotami, które również w tym samym roku kalendarzowym ubiegały się o płatność. W ramach przeprowadzonej analizy według stanu na rok 2010 ustalono, że: - P. i R. M., pozostający wówczas w związku małżeńskim, będąc w posiadaniu odrębnych numerów w ewidencji producentów nadanych osobom fizycznym, utworzyli dodatkowo 9 następujących spółek cywilnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], w których byli jedynymi wspólnikami; - P. M. oraz jego syn D. M., będąc w posiadaniu odrębnych numerów w ewidencji producentów nadanych osobom fizycznym, utworzyli dodatkowo 25 spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, tj.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], w których byli jedynymi wspólnikami; - [...] Sp. z o.o. (zarejestrowana odrębnie w ewidencji producentów), w której wspólnikami byli P. M. oraz jego syn D., jest jedynym ujawnionym wspólnikiem dla 6 kolejnych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, tj.: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]; - w pozostałych spółkach, wskazanych w decyzji organu I instancji w tabeli obejmującej 77 pozycji, jednym ze wspólników jest P. M. lub (w trzech spółkach) R. M., a drugim wspólnikiem są zamiennie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zarejestrowane jako pierwsze (w 2005 r.), tj.: [...], [...], [...], [...], [...], a także [...] S.A. Organ II instancji przedstawił na przykładzie kilku podmiotów: [...], [...] s.c., [...] z o.o. oraz [...] Spółka z o.o. mechanizm stworzenia przez P. M. sztucznych warunków w celu uzyskania nienależnych płatności. Z analizy struktury własnościowej ww. spółek wynika, że wszystkie wnioskowały w 2010 r. odrębnie o płatności, wszystkie jako siedzibę wskazywały ten sam adres: B., ul. K. [...], praktycznie miały ten sam zakres działalności, jako wspólnicy w tych spółkach występują: P. M., R. M., [...] S.A. oraz zamiennie 6 spółek z o.o., zarejestrowanych w ewidencji producentów w latach 2005/2006. Tak więc własność udziałów we wszystkich analizowanych spółkach skupiła się pośrednio głównie w rękach P. M., w niewielkim wymiarze ówczesnej jego małżonki R. M. oraz ojca M. M. Wynika z tego, że spółki są jedynie inną formą posiadanego przez P. M. gospodarstwa. Organy orzekające w sprawie ustaliły, że działalność rolna na gruntach zadeklarowanych przez spółkę do płatności ONW na 2010 rok zawsze była nadzorowana przez P. M., pomimo że w ciągu 5 lat były one deklarowane do różnych płatności przez kilkanaście podmiotów (strona 13-14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Analizowane działki były swobodnie przekazywane pomiędzy spółami, które łączył właśnie ten wspólnik. Natomiast umowy przeniesienia posiadania przedmiotowych gruntów zawierane pomiędzy tymi podmiotami miały stanowić jedynie uzyskanie formalnego tytułu do pozornego wydzielenia gruntów. Ponadto wskazano, iż z analizy dokumentów zgromadzonych w ramach wniosków o wpis do ewidencji producentów i dokonywanych w tej ewidencji zmian wynika, że dla wszystkich analizowanych podmiotów podano konto bankowe należące do P. M. lub jego syna D. M. Zmiany kont bankowych na własne dokonano dopiero około połowy roku 2013, po podjęciu przez Kierownika ARiMR postępowań wyjaśniających na okoliczność tworzenia przez P. M. sztucznych warunków. Organy zauważyły również, że P. M. brał udział w załatwianiu wszystkich spraw analizowanych spółek związanych zarówno z bieżącym funkcjonowaniem gospodarstw, jak i wszelkich spraw formalnych w kontaktach z ARiMR, co świadczy o jego decyzyjności we wszystkich podmiotach stworzonych przez siebie. Analizowane podmioty w roku 2010 (oraz latach wcześniejszych), niezależnie od położenia gruntów rolnych, zleciły wykonanie usług rolnych przedsiębiorstwu P. M. prowadzonemu pod nazwą [...]. oraz [...] Sp. z o.o., przy czym, jak wynika z załączonych kopii faktur, opłata za usługi dla wszystkich podmiotów została uregulowana w formie gotówkowej z zadatku wypłaconego przez P. M. Faktury wystawione za usługi rolne świadczone przez [...], w zależności od okresu ich wystawienia, podpisały: M. P., R. T. lub P. M. Zgodnie z dostarczonymi fakturami, materiał siewny (proso, koniczyna) dla każdego z podmiotów dostarczał P. M., natomiast świadczący dla tych podmiotów usługi rolne [...] nabywał od analizowanych podmiotów płody rolne (siano). [...], jak również pozostałe analizowane podmioty, nie okazały żadnego dokumentu mogącego świadczyć o relacjach handlowych związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego w roku 2010 (sprzedaż/zakup usług lub płodów rolnych) z jakimkolwiek podmiotem spoza grupy podmiotów, które łączy wspólnik – P. M. Jak wynika również z zebranego materiału dowodowego, zarówno spółka, jak i pozostałe podmioty nie wykazały komu i za jaką kwotę sprzedały pozyskane plony (sprzedaży dokonywano bez rachunków). Załączony protokół z inspekcji terenowej gospodarstwa rolnego przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą z zakresu rolnictwa ekologicznego na zgodność z zasadami produkcji rolniczej metodami ekologicznymi, w ocenie organów, nie może stanowić dowodu w zakresie trwałego posiadania deklarowanych działek, bowiem jednostka certyfikująca potwierdza jedynie fakt spełnienia kryteriów produkcji ekologicznej. W przedmiotowej sprawie organy podniosły również bezpośrednie sąsiedztwo gruntów rolnych zgłaszanych do płatności, poddające w wątpliwość celowość ekonomiczną, brak samowystarczalności zgłaszanych do płatności gospodarstw w obszarze majątku trwałego (budynków, maszyn czy urządzeń wykorzystywanych do prowadzenia działalności rolniczej), a także brak zasobów ludzkich koniecznych do prowadzenia działalności rolniczej na znacznym areale (np. [...] ha, [...] ha, [...] ha, [...] ha). Powyższe ustalenia (a także wzajemne zlecenia prac rolnych w ramach tych samych podmiotów powiązanych rodzinnie i kapitałowo) prowadzą do wniosku, że zarówno [...] jak i pozostałe analizowane podmioty zadeklarowały do płatności grunty, które nie stanowią wyodrębnionego pod względem technicznym oraz ekonomicznym gospodarstwa rolnego, którymi faktycznie zarządzały. Zdaniem organów spółka nie wykazała, że posiada oraz angażuje niezbędne, odrębne środki do prowadzenia działalności rolniczej. Przeciwnie, to ta sama dla każdego wykazanego wyżej podmiotu grupa osób fizycznych i prawnych jest w posiadaniu jednego gospodarstwa, podzielonego w sposób sztuczny. Organy obu instancji uznały więc, że grunty rolne wykazane we wniosku przez spółkę są de facto zarządzane przez P. M., a jedynie zgłaszane do płatności odrębnie przez niego oraz [...], a także przez pozostałe spółki, w których jest on wspólnikiem. Grunty te nie stanowią gospodarstw samodzielnych, niepowiązanych ze sobą ekonomicznie czy też technologicznie. Wręcz przeciwnie, wzajemne powiązania osobowe oraz biznesowe dają podstawy do twierdzenia, że podmioty te zostały zawiązane przez P. M. oraz grupę osób z nim związanych jedynie w celu stworzenia sztucznych warunków do otrzymania nienależnych płatności. Biorąc powyższe pod uwagę przyznanie wnioskowanej pomocy decyzją ostateczną z 2012 r. było sprzeczne z celami wsparcia. Stąd organ odwoławczy powołał się na przepis art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, z którego wynika, że nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że od dnia doręczenia spółce decyzji ostatecznej z 2012 r., tj. od [...] marca 2012 r., upłynęło 5 lat. Dlatego nie mógł uchylić decyzji Kierownika ARiMR nr [...] po wznowieniu postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tylko na podstawie art. 146 § 1 k.p.a. stwierdził wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora ARiMR. Wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organom popełnienie elementarnych błędów w ustaleniach stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie dowodów żądanych przez spółkę, a także naruszenie: - art. 29 ustawy o Agencji, - art. 68 i art. 93 ustawy Ordynacja podatkowa w związku art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji, - art. 73 ust. 5 akapit 2 rozporządzenia nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności (...) - w przypadku gdyby zapisy art. 73 tegoż rozporządzenia podlegały stosowaniu w sprawie niniejszej, - art. 73 ust. 4 ww. rozporządzenia, - art. 7, art. 8, art. 10, art. 75, art. 77, art. 78, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, - art. 73 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 796/2004, - art. 97 § 1 k.p.a., - art. 28 ust. 1 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem EFRnrROW, - art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z SEFGEFOiGR. Jednocześnie w skardze strona zaskarżyła postanowienia wydane przez Kierownika ARiMR w niniejszym postępowaniu w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów oraz w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, wnosząc o ich uchylenie jako naruszające prawo w stopniu mającym znaczny bezpośredni wpływ na wynik postępowania. Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. akt sprawy przyznania płatności za okres objęty skarżoną decyzją oraz z informacji odpowiadającej pełnemu odpisowi z KRS na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, że z umowy spółki cywilnej zawartej [...] marca 2008 r. w B. wynika, że wspólnikami podmiotu [...] s.c. zostali: P. M., [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. Następnie, jak wynika z KRS (https://ekrs.ms.gov.pl/) prowadzonego dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B., został dokonany wpis dotyczący połączenia spółki [...] ze spółkami pod firmami: [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. Skoro zatem wpis o połączeniu w rejestrze spółki przejmującej nastąpił [...] października 2018 r. (wpis nr [...]), to tym samym z tym dniem spółki będące wspólnikami [...] s.c. ([...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o.) utraciły byt prawny. Tym samym z dniem [...] października 2018 r. [...] z o.o. stała się wspólnikiem spółki cywilnej [...]. W odniesieniu do zarzutów skargi organ odwoławczy zauważył, że dotyczą one ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, przyznanych decyzją Kierownika ARiMR z [...] maja 2009 r. nr [...] spółce cywilnej [...]o za rok 2008, a nie postępowania dotyczącego pomocy finansowej ONW na rok 2010 dla [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2019 r. została wydana w trybie nadzwyczajnym w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 2012 r. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte kwalifikowanymi wadami, wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. Zadaniem organów w postępowaniu wznowieniowym jest zatem ustalenie, czy postępowanie zakończone decyzją ostateczną było dotknięte jedną z wad wymienionych w wyżej wymienionym przepisie. Stwierdzenie istnienia takiej wady obliguje organ do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie był przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z którego wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który je wydał. Przywołany przepis wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, musiały one istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w omawianym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 768/11, LEX nr 1252179). O istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organy prawidłowo przyjęły, że z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w § 2 rozporządzenia ONW ze względu na stworzenie przez P. M. sztucznych warunków w celu uzyskania nienależnych płatności, o których mowa w art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, poprzez sztuczny podział posiadanego przez niego gospodarstwa rolnego, stanowiło naruszenie warunków przyznania płatności ONW, uzasadniające wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i stwierdzenie wydania decyzji ostatecznej z 2012 r. z naruszeniem prawa. W ocenie organów jest to nowa, istotna dla sprawy okoliczność, która nie była znana organowi I instancji w dniu wydania decyzji ostatecznej z 2012 r., istniała jednak w dacie przyznania spółce płatności ONW na 2010 rok. W ocenie Sądu stanowisko organów jest prawidłowe. Jak już wyżej wspomniano, w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymienione zostały dwie, niezależne od siebie przesłanki w ramach omawianej podstawy wznowienia. W rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. "nowy dowód" musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę wznowienia. Natomiast warunkiem przy "nowej okoliczności" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest to, aby była istotna (czyli taka, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy) i istniała w dacie wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi. "Nowe okoliczności", o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi, mający wpływ na status prawny strony. Ujawnienie nowych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów po wydaniu decyzji. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Przyznanie płatności nastąpiło decyzją Kierownika ARiMR z [...] lutego 2012 r. W tym czasie organy dysponowały jedynie częścią informacji i dowodów dotyczących przedmiotowego wniosku o płatność ONW na 2010 r. na rzecz spółki, które poddały ocenie. Dopiero w kolejnych latach, w trakcie prowadzonych postępowań administracyjno – odwoławczych i sądowych, ujawnił się mechanizm działania P. M., tj. składanie wniosków o przyznanie płatności przez inne podmioty powiązane z jego osobą, jedynie formalne posiadanie działek przez te podmioty, w sytuacji gdy nie były one w ich faktycznym użytkowaniu, a posiadaczem gruntów zgłaszanych przez spółki był P. M. i to on prowadził działalność rolną, wykonywaną w sposób zorganizowany, ciągły, na własny rachunek. Aby przesądzić, że pewne czynności są powtarzalne i układają się w pewien mechanizm działania, trzeba czasu niezbędnego na tę powtarzalność, co potwierdza, w ocenie Sądu, nowość powyższych okoliczności i ich nieznajomość przez organ I instancji w dacie wydania decyzji w trybie zwykłym. Podstawą wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie były zatem nowe okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które ujawniły się za pośrednictwem analizy dokumentacji, zgromadzonej w latach 2005-2013 w ramach postępowań prowadzonych dla wszystkich spółek utworzonych przez P. M., dokonanej po wydaniu decyzji ostatecznej. W przedmiotowej sprawie podstawą, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa jest uznanie, że doszło do stworzenia sztucznych warunków do przyznania płatności ONW, która to okoliczność nie była przedmiotem wcześniejszego badania przez organy. Ustalenia okoliczności stworzenia sztucznych warunków pojawiły się w sprawie dopiero po długotrwałych analizach kilkudziesięciu podmiotów: spółek cywilnych i spółek prawa handlowego, które zostały utworzone przez identyczną grupę osób. Wymagały one porównania składów osobowych kilkudziesięciu spółek (77- patrz tabela na str. 8-13 decyzji organu I instancji), które składały wnioski na przestrzeni ostatnich lat, ich siedziby, sposobu działania, powiązań osobowych, wychwycenia mechanizmów działania, treści składanych wniosków, zauważenia cech powtarzalności danego schematu działania. Takich ustaleń nie można było dokonać przez pryzmat pojedynczego wniosku złożonego przez określony podmiot i ograniczyć jego badanie tylko do oceny działań samego beneficjenta. Na datę wydawania decyzji ostatecznej z 2012 r. Kierownik ARiMR takich ustaleń jeszcze nie posiadał. Natomiast w dacie wydawania przedmiotowych decyzji po wznowieniu postępowania organy orzekające posiadały już z urzędu informacje, że w sprawach kilkudziesięciu spółek (które złożyły wnioski o przyznanie płatności na przestrzeni ostatnich kilku lat), założonych przez określoną, identyczną grupę osób, toczą się postępowania administracyjne, gdzie organy ARiMR stawiają zarzuty stworzenia sztucznych warunków. Takiej weryfikacji poddano również i [...] w toku postępowania wyjaśniającego, ponownie rozpoznając sprawę przyznania płatności ONW na 2010 rok. Wykazanie w postępowaniu zakończonym wydaniem kontrolowanych decyzji stworzenia sztucznych warunków do przyznania ww. płatności stanowi zmianę istotnych okoliczności faktycznych, bowiem wyklucza przyznanie płatności. Zgodnie z art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Ponadto zgodnie z art. 4 ust 3 rozporządzenia nr 2988/95 działania, skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Jak prawidłowo wskazały organy, pomimo że uprzednio przedstawiony stan faktyczny sprawy dotyczył jedynie wnioskodawcy, dla wykazania istoty sprawy, jej analizy faktycznej i prawnej konieczne jest przedstawienie spółki w powiązaniu z P. M. oraz innymi podmiotami, które również w tym samym roku kalendarzowym ubiegały się o płatność. Ustalenie stworzenia sztucznych warunków gospodarowania odnosi się nie tylko do działań samego beneficjenta, lecz również do działań pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne. Przy ocenie "sztucznego stworzenia warunków" nie można zatem ograniczać się tylko do oceny działań samego beneficjenta (por. wyrok NSA z 14 listopada 2014 r., ll GSK 2576/14, publ. CBOSA). Podkreślić należy, że przedmiotem wskazanej analizy było postępowanie P. M., który według stanu na rok 2010, wspólnie z członkami najbliższej rodziny i współpracownikami, zawiązał 77 spółek kapitałowych oraz spółek cywilnych, składających w tym samym roku odrębne wnioski o przyznanie płatności. Z analizy struktury własnościowej wybranych podmiotów, tj. [...], [...] s.c., [...] Spółka z o.o. i [...] Spółka z o.o. (wnioskujących odrębnie o płatności w roku 2010), wskazanych szczegółowo w uzasadnieniach obu decyzji, wynika, że spółki te są jedynie inną formą prawną posiadanego przez P. M. gospodarstwa. Ponadto wszystkie opisane podmioty wskazały jako swoją siedzibę ten sam adres, taki sam był również zakres ich działalności. Przedmiotem ustaleń było również faktyczne posiadanie przez spółkę w roku 2010 gruntów rolnych oraz fakt rzeczywistego prowadzenia na nich jako rolnik odrębnego, samodzielnego gospodarstwa rolnego. W tym zakresie organy zasadnie zwróciły uwagę na treść pkt I i pkt II Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1444/2002 z dnia 24 lipca 2002 r., zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE odnoszącą się do definicji charakterystyk, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów dotyczących przeglądów struktur gospodarstw rolnych (Dz. Urz. UE. L. 2002.216.1, dalej: Załącznik do rozporządzenia nr 1444/2002). W punkcie I tego Załącznika gospodarstwo rolne określono jako samodzielnie zarządzaną oraz technicznie i ekonomicznie samodzielną jednostkę wytwarzającą produkty rolne, które może także dodatkowo dostarczać inne nierolnicze produkty i usługi. W pkt II Załącznika wyszczególniono kryteria definiujące gospodarstwo rolne. Są to: produkcja produktów rolnych, samodzielne zarządzanie, które uznaje się za samodzielne, nawet jeśli jest prowadzone przez działające wspólnie dwie osoby lub więcej, samodzielność techniczna i ekonomiczna, której ogólnym przejawem jest wspólne użytkowanie siły roboczej i środków produkcji (maszyn, budynków lub ziemi, itd.). Objaśniono również, że za jedno samodzielne gospodarstwo uważane jest gospodarstwo nawet podzielone między dwie lub więcej osób ze względów podatkowych lub innych, ale ciągle posiadające jeden zarząd (jednego wspólnego zarządcę) i które z tego względu można uważać za jedną jednostkę ekonomiczną (pkt II 2.1 ww. Załącznika). Idea płatności wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy pomocy finansowej udzielanej tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych, tzn. decydują, jakie rośliny uprawiać, i swobodnie dokonują odpowiednich zabiegów agrotechnicznych, zbierają plony oraz utrzymują te grunty w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska (zgodnie z normami). Należy wskazać, że zgodnie z przepisami prawa krajowego, tj. § 2 rozporządzenia ONW w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przedmiotowego wniosku, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009: 1) który podjął zobowiązanie, o którym mowa w: a) art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391, ze zm.), albo b) art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1698/2005); 2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65) lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia nr 1698/2005. Rozporządzenie nr 73/2009 w art. 2 lit. a definiuje rolnika (o którym mowa w § 2 pkt 1 rozporządzenia ONW) jako osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą, zaś gospodarstwo rolne jako wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego (lit. b). Zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 2988/95 środki pomocowe pochodzące z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami rzetelnego zarządzania finansami, ogólną zasadą słuszności i proporcjonalności. Degresywność stawek płatności ONW, wyrażona w § 3 pkt 3 rozporządzenia ONW (50% stawki podstawowej za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha, 25% stawki podstawowej za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha), została wprowadzona w celu realizacji zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Niezgodnie z ideą zrównoważonego rozwoju jest nagradzanie wyższymi płatnościami rolnośrodowiskowymi lub ONW większych gospodarstw, które uzyskują dodatkową korzyść w postaci efektu skali. Organy orzekające w niniejszej sprawie wykazały, że w obowiązującym stanie prawnym podział dużego gospodarstwa na mniejsze części, przekazane w posiadanie różnym podmiotom, zarejestrowanym w ewidencji producentów, przekłada się na przyznanie płatności z ominięciem przepisów modulacyjnych. Działanie takie byłoby dopuszczalne jedynie pod warunkiem, że dojdzie do rzeczywistego podziału dużego gospodarstwa na mniejsze części, a wnioskujący o pomoc rzeczywiście obejmą w posiadanie wydzielone im działki i staną się w ten sposób odrębnymi producentami rolnymi (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2012 r., sygn. akt \/ SA/Wa 299/12, publ. CBOSA). Nie można również twierdzić, że służy poprawie jakości życia na obszarach wiejskich oraz popiera różnicowanie działalności gospodarczej (art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005) przyznawanie płatności z obejściem prawem przewidzianych ograniczeń związanych z areałem przez fakt różnorakich powiązań w istocie tym samym podmiotom (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r, II GSK 2112/14, publ. CBOSA). Reasumując wskazać należy, że zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców jest zdarzeniem nienaruszającym żadnych przepisów krajowych czy unijnych, jednakże ustalony i wykazany związek pomiędzy poszczególnymi spółkami, wynikający z ich struktury własnościowej, a także prowadzenie przez wszystkie podmioty tego samego rodzaju działalności, w takiej samej lokalizacji, korzystając ze wspólnego zaplecza, parku maszynowego wskazuje, że [...], znajdując się w grupie osób fizycznych lub prawnych zawiązanych przez P. M., prowadzącego jedno spójne gospodarstwo, nie była w roku 2010 rolnikiem prowadzącym (posiadającym) gospodarstwo rolne w rozumieniu § 2 rozporządzenia ONW. Płatności ONW nie są przeznaczone dla osób, które dysponując tytułem prawnym do gruntu, nie prowadzą na nim produkcji rolnej. Tym samym Sąd podziela stanowisko organów, że gospodarstwo spółki zostało utworzone w sposób sztuczny jedynie w celu zgłoszenia w tym wypadku do płatności ONW, których otrzymanie w takich okolicznościach oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Powołany przez organy, a mający zastosowanie w przedmiotowej sprawie, art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, jest klauzulą generalną przeciwdziałającą obejściu prawa przez podmioty chcące uzyskać korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Tym problemem zajmował się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) na kanwie tożsamo brzmiącego art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011 r.). TSUE w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. TSUE stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi: prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Sąd w pełni podziela ustalenia organów w niniejszej sprawie zmierzające do uznania, że decyzja ostateczna z 2012 r. została wydana z naruszeniem prawa. W tym zakresie prawidłowo zastosowano art. 146 § 1 k.p.a., zgodnie z którym uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat. W rozpoznawanej sprawie skuteczne doręczenie spółce decyzji, co do której postępowanie zostało wznowione, nastąpiło 1 marca 2012 r., a postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zostało wydane [...] października 2018 r. Zatem zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. możliwe było jedynie stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007 r., Nr 64 poz. 427) w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 3 wyżej wskazanej ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o których mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. A więc to na stronie postępowania ciąży obowiązek przedstawienia dowodów na potwierdzenie jej twierdzeń. Z kolei organ l instancji ma obowiązek w sposób wyczerpujący rozpatrzeć zgromadzony już w sprawie materiał dowodowy, nie musi zatem czynnie poszukiwać innych dowodów świadczących przeciwko dokonanym przez organ ustaleniom. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organy oceniły zgodnie z art. 80 k.p.a., nie przekraczając zasady swobodnej oceny dowodów, a wydając swoje decyzje w sposób jasny i logiczny je uzasadniły, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że wynik postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony nie może podważać zaskarżonej decyzji jako wydanej zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa. Sąd w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zebrania przez organy obszernego materiału dowodowego, prawidłowej jego oceny i analizy pod kątem stworzenia przez P. M. sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści, uznał za niezasadny wniosek dowodowy zawarty w skardze jako nieodpowiadający art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest pełny, a wnioskowane przez stronę dokumenty znajdują się w aktach sprawy (tom I akt administracyjnych). W odniesieniu do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie odnoszą się one do przedmiotowej sprawy dotyczącej stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z 2012 r. z naruszeniem prawa, tylko dotyczą innej decyzji, której przedmiotem jest ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności ONW. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Tym samym brak było podstaw prawnych do uchylenia wskazanych w skardze postanowień wpadkowych.