VIII SA/Wa 552/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. E. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290), po rozpatrzeniu odwołania P. E. (dalej: "skarżący") od decyzji Starosty G. (dalej: "organ pierwszej instancji", "Starosta") z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla Gminy G. reprezentowanej przez Burmistrza Gminy i Miasta G. na budowę kanalizacji sanitarnej z koniecznymi pompowniami sieci i oczyszczalnią ścieków oraz budowę budynku technicznego wielofunkcyjnego (obiekt kat. XXVI) na działkach o nr ew.: [...],[...],[...] – L. gmina G.; [...] – K. gmina G.; [...],[...],[...],[...] –K. gmina G.; [...] [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] – L. gmina G.; [...],[...],[...],[...],[...],[...]– L. gmina G. orzekł o: uchyleniu decyzji Starosty G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] kwietnia 2012 r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynął wniosek Gminy G. o wydanie pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. organ I instancji działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie dla Gminy G. na budowę kanalizacji sanitarnej z koniecznymi pompowniami sieci i oczyszczalnią ścieków oraz budowę budynku technicznego wielofunkcyjnego (obiekt kat. XXVI) na wskazanych wyżej działkach. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji z [...] lipca 2012 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 8 i pkt 9 Prawa budowlanego, a także brak analizy w zakresie oddziaływania inwestycji na okoliczne nieruchomości, a po niej brak konsultacji z właścicielami działek zwłaszcza sąsiadujących z inwestycją, prowadzących do wypracowania wspólnego, ugodowego stanowiska. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organ I instancji zignorował wniosek z dnia [...] czerwca 2012 r., w którym nie wyraził zgody na umieszczenie przepompowni ściekowej oznaczonej na projekcie kanalizacji "P3" w bliskim sąsiedztwie działki skarżącego nr [...] sąsiadującej z działką nr [...] oraz poprosił o przeniesienie tego obiektu w inne miejsce. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Starosty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 460/13 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody wskazując, iż z uwagi na nieskuteczne doręczenie decyzji Starosty G. termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu i w związku z powyższym konieczne jest dokonanie prawidłowego doręczenia skarżącemu wskazanej decyzji na prawidłowy adres. Następnie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2012 r. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 118/15 WSA uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, iż skarżący dochował terminu do wniesienia odwołania i w związku z powyższym Wojewoda [...] winien rozpatrzyć merytorycznie odwołanie od decyzji Starosty G. Nr [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Wojewoda [...] zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania, mającego na celu ustalenie aktualnych właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości (i ich adresów) przeznaczonych pod ww. inwestycję. Następnie do Wojewody [...] wpłynęły pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2016 r. i [...] lutego 2016 r. W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący wycofał zgodę na lokalizację kanalizacji wraz z uzbrojeniem na działce o nr ew. [...]. W związku z powyższym Wojewoda pismem z dnia [...] marca 2016 r. wezwał Gminę G. do przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo Inwestora do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...] będącą własnością skarżącego. W odpowiedzi na powyższe Gmina G. przekazała zgodę skarżącego oraz M. E. z dnia [...] marca 2010 r. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] Gmina G. wycofała wniosek o pozwolenie na realizację ww. inwestycji w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych we wsi L., gmina G. Rozpatrując odwołanie skarżącego, Wojewoda wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. orzekł o: uchyleniu decyzji Starosty G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w części dotyczącej działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Na wstępie Wojewoda wyjaśnił, iż wobec wycofania wniosku (pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r.) przez Inwestora (Gminę G.) na etapie postępowania odwoławczego w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] należało uchylić decyzję Starosty G. i orzec o umorzeniu postępowania administracyjnego w tej części z uwagi na jego bezprzedmiotowość, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Uzasadniając organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał, iż z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Nadto projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza Gminy i Miasta G. Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zamierzona inwestycja jest obiektem infrastruktury technicznej zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a urządzenia infrastruktury technicznej nie wpływają na kształtowanie ładu przestrzennego. Wojewoda zauważył, iż przedmiotowa inwestycja jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213 poz., 1397). W związku z powyższym Burmistrz Gminy i Miasta G. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Z przedmiotowej decyzji wynika, iż planowane przedsięwzięcie nie powinno w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na środowisko. W ocenie Wojewody uznać należy, iż zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń w swobodnym korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Inwestycja nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich, ani nie zostaną naruszone również interesy osób trzecich. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, iż udzielone pozwolenie na budowę jest zgodne z wymogami ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda uznał je za bezzasadne. Wskazał, iż Starosta w przedmiotowym postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę naruszył art. 10 k.p.a. z uwagi na fakt kierowania korespondencji jak też ww. decyzji o pozwoleniu na budowę do skarżącego na nieprawidłowy adres. Zauważył, iż powyższa nieprawidłowość była przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Z kolei odnosząc się do zarzutu dotyczącego usytuowania przepompowni ścieków w pobliżu działki o nr ew. [...] na działce [...], Wojewoda wskazał, że o przebiegu i lokalizacji inwestycji decyduje inwestor i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązania lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Podkreślił, że powyższa lokalizacja inwestycji na działce o nr ew. [...] wynika z decyzji Nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta G. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy podniósł, iż jego ocena co do prawidłowości zamierzonej lokalizacji inwestycji ogranicza się wyłącznie do analizy pod względem zgodności z prawem przedstawionego przez wnioskodawcę wariantu. Wskazał, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem Wojewody z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie zgodził się skarżący. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie występując o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której utrzymuje w mocy decyzję nr [...], uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie ich do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonym rozstrzygnięciom autor skargi zarzucił naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 10 § 3, art. 11, art. 13 § 1, art. 13 § 2, art. 77 § 1 , art. 105 § 1, art. 136, art. 138 § 2 k.p.a.; - art. 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - art. 28 pkt 1, art. 35 pkt 1, art. 35 pkt 6 ust. 1-2, art. 37 pkt 1 Prawa Budowlanego; - brak analizy w zakresie oddziaływania inwestycji na okoliczne nieruchomości (poza inwestycją) jak i okolicznych nieruchomości (las) na inwestycje, a po niej brak konsultacji z właścicielami działek zwłaszcza sąsiadujących z inwestycją, prowadzących do wypracowania wspólnego stanowiska, czym decyzja [...] narusza art. 5 ust. 1 pkt 8 i art 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego i inne przepisy obligujące urząd administracji państwowej przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę; - usilne złośliwe działanie Burmistrza Gminy i Miasta G., jak i również innych wspomagających go organów administracji publicznej, prowadzące do znacznego obniżenia wartości nieruchomości skarżącego o numerze ewidencyjnym działki [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna, albowiem treść zaskarżonych decyzji i sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego wskazują, że w kontrolowanej sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, a w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy dokonały prawidłowego aktu stosowania prawa. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r., którą Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydaną w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia dla Gminy G. na budowę kanalizacji sanitarnej z koniecznymi pompowniami sieci i oczyszczalnią ścieków oraz budowę budynku technicznego wielofunkcyjnego (obiekt kat. XXVI) w miejscowościach L., K., K., L. gmina G., w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w L. gmina G. w tym zakresie, na podstawie art. 105 k.p.a., umorzył postępowanie organu I instancji, natomiast w pozostałej części orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji (podkreślenie Sądu). Podstawą materialnoprawną kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Z treści przywołanego powyżej przepisu wynika, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może być wydana przez organ architektoniczno-budowlany po uprzednim jego sprawdzeniu w zakresie w tym przepisie wskazanym. Po sprawdzeniu i ustaleniu kompletności projektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 32 i art. 34 Prawa budowlanego, jeżeli spełnione zostaną wymagania, o których wyżej mowa, właściwy organ architektoniczno-budowlany, zgodnie z art. 35 ust. 4, nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Nadto przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Należy również zauważyć, iż przedmiotowa inwestycja, tj. budowa kanalizacji sanitarnej z koniecznymi pompowniami sieci i oczyszczalnią ścieków jest zgodna z decyzją Burmistrza Gminy i Miasta G. Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto Burmistrz Gminy i Miasta G. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, gdyż inwestycja ta wymieniona jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213 poz. 1397). W świetle powyższego, wobec spełnienia wymagań określonych ww. przepisami Prawa budowlanego, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawidłowym zatem było częściowe utrzymanie w mocy decyzji Starosty z [...] lipca 2012 r. Jednocześnie Sąd zauważa, iż wobec wycofania, na etapie postępowania odwoławczego, przez inwestora – Gminę G. wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] zasadnie Wojewoda uchylił w tej części decyzję Starosty G. i orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących usytuowania przepompowni ścieków w pobliżu działki o nr ew. [...] na działce [...], należy podnieść, że o przebiegu i lokalizacji inwestycji decyduje inwestor i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązania lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Ponadto, co wynika z opracowania projektowego, przepompownie ścieków jako zbiorniki podziemne wyposażone są w pompy zatapialne, których silniki zatopione będą w ściekach co pozwala na całkowite wygłuszenie hałasu związanego z pracą silników, pracujące naprzemiennie, bezskratkowe i nie wymagające ustanowienie sanitarnej strefy ochronnej. Sporne przepompownie ścieków zlokalizowane zostały w granicach działek zgodnie z prawem Ochrony Środowiska i nie należą do przedsięwzięć, dla których został wyznaczony obszar ograniczonego użytkowania. W świetle powyższego, podniesione w skardze zarzuty należy uznać za niezasadne. Wobec braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.