VIII SA/Wa 574/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Anita Sałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta P. na podstawie art. 2. ust.1 pkt 2, art. 9 ust 1 pkt 13, art. 150a ust 1, 2, 3, 5, 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zmianami), art. 37j ust 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 1, poz. 1 z 1995 r. ze zmianami), art. 11 ust 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych na wypadek niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno -Gospodarczych i Wojewódzkich Komisjach Dialogu Społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154 poz. 1793), art. 3 ust 2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. Nr 6, poz. 65 z 2003 r.), art. 154 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zmianami, dalej jako k.p.a.) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] wydanej z upoważnienia Starosty P. przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w P., a stanowiącej, iż Pan W.S. nie nabywa prawa do zasiłku przedemerytalnego. Decyzja powyższa zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny. W.S. w piśmie z dnia 27 grudnia 2001 roku wystąpił o przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego z dniem 1 stycznia 2002 roku, twierdząc, że legitymuje się 30-letnim okresem zatrudnienia, w tym 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. Po analizie przedstawionych dokumentów, organ uznał, iż prawo takie W.S. nie przysługuje, wydając stosowną decyzję w dniu [...]. W dniu 27 lutego 2006 roku W.S. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy ponowny wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, który również nie został uwzględniony decyzją ostateczną z dnia [...]. W dniu 16 maja 2007 roku W.S. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w P. o ponowną weryfikację jego dokumentów w przedmiocie przyznania mu zasiłku przedemerytalnego, którą organ uznał za wniosek o uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...]. Po przesłuchaniu wnioskowanych przez stronę świadków - S.W. i S.W., na okoliczność wykonywania w P.T. przez W.S. pracy w warunkach szczególnych, organ wydał decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, iż W.S. na dzień 12 stycznia 2002 roku legitymuje się co najmniej 35 letnim okresem uprawniającym do zasiłku, lub co najmniej 30 letnim okresem uprawniającym do zasiłku, w tym minimum 15 letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych. Wymaganego do przyznania zasiłku przedemerytalnego okresu nie uzupełnia również okres pobieranego od dnia 25 lipca 2001 roku do dnia 24 lipca 2002 roku zasiłku dla bezrobotnych. Zasadniczą kwestią był w sprawie niniejszej okres zatrudnienia. Według organu, okresy zatrudnienia i okresy równorzędne w przypadku W.S. wynoszą 26 lat 6 miesięcy i 5 dni. Zgodnie z decyzją organu uwzględnieniu nie podlegały okresy zatrudnienia od 1 kwietnia 1969 r. do 22 kwietnia 1972 r. w Kółku Rolniczym w S., oraz od 16 maja 1979 r. do 15 kwietnia 1985 r. w P.T. gdzie skarżący wykonywał prace w warunkach szczególnych. Z uwagi na fakt, iż skarżący nie posiadał świadectwa pracy z tego okresu, dowodem jaki przedstawił były zeznania świadków, jednakże organ dowód ten uznał za niewystarczający. Odwołanie od wyżej wymienionej decyzji W.S. złożył w dniu 24 lipca 2007 r., podnosił, iż posiada 30 letni okres zatrudnienia w tym 15 lat w warunkach szczególnych i wnosi o przyznanie zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 stycznia 2002 r. Dodatkowo podawał, iż kwestię sporną dotyczącą jego zatrudnienia w Kółku Rolniczym w S. od 1 kwietnia 1969 r. do 22 kwietnia 1972 r. z uwagi na brak świadectwa pracy, potwierdzają przedstawieni przez niego świadkowie, którzy również w tym czasie pracowali w wymienionym Kółku Rolniczym. Ponadto okres ten został potwierdzony przez Inspektorat w P., zaświadczeniem o jego ubezpieczeniu jako pracownika Kółka Rolniczego . Podobna sytuacja ma miejsce odnośnie jego zatrudnienia w P.T. w warunkach szczególnych w okresie od 16 maja 1979 r. do 15 kwietnia 1985r., co do którego również nie posiada świadectwa pracy. Dowodem miały być w tym wypadku również zeznania świadków, które z niezrozumiałych dla skarżącego powodów organ uznał za niewystarczające, nie biorąc pod uwagę okoliczności, iż zarówno Kółko Rolnicze w S. jak i P.T. nie istnieją, a Sąd Rejonowy w P. zwrócił pozew o ustalenie wykonywania pracy w warunkach szczególnych w P.T. z powodu braku strony. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda Mazowiecki po rozpoznaniu odwołania W.S. od decyzji z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...], dotyczącej odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 10 ust 2 pkt 6, art. 10 ust 4 pkt 2, art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późniejszymi zmianami), w związku z art. 37j, art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DZ. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56, Nr 42, poz. 475, Nr 89 poz. 973, Nr 100, poz. 1080, Nr 122, poz. 1323 i 1325 i Nr 128, poz.1405) oraz art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku- kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późniejszymi zmianami) orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 154 kpa, zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny, lub słuszny interes strony. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego rozstrzygające znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie spełnienia przez W.S. warunków do przyznania zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001 z późniejszymi zmianami). Skarżący, zdaniem organu nie posiada co najmniej 35- letniego okresu uprawniającego do zasiłku, a tym samym aby spełnić warunki do przyznania wnioskowanego świadczenia koniecznym jest posiadanie przez niego co najmniej 30 letniego okresu zatrudnienia, a w tym minimum 15 letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych. Jak podnosi organ, skarżący nie wykazał w sposób przewidziany przepisem art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DZ. U. Nr 89, poz. 973 z 2001 r.), iż legitymuje się co najmniej 15 letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. Na mocy powołanego powyżej przepisu okresy pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze, są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Tym samym nie ma w niniejszej sprawie zastosowania art. 75 k.p.a, a udowodnienie okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych za pomocą dowodu ze świadków, jest zdaniem organu niedopuszczalne i sprzeczne z prawem, tj. z art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Tym samym, aby stać się uprawnionym do zasiłku przedemerytalnego niezbędne jest posiadanie przez niego co najmniej 35 letniego okresu pracy. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż W.S. ma udokumentowany okres uprawniający do zasiłku w wysokości 26 lat 6 miesięcy i 5 dni, zaś po doliczeniu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 25 lipca 2001 r. do dnia 24 lipca 2002 r., łączny okres uprawniający do zasiłku wyniósł 27 lat 6 miesięcy i 5 dni. W związku z powyższym stwierdzono, że skarżący nie spełnił przesłanek do przyznania zasiłku przedemerytalnego, a w związku z tym nie jest możliwe uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej Starosty P. z dnia [...]. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.S. nadal podnosi, iż posiada okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego w wymiarze 30 lat pracy w tym, 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Sporny okres zatrudnienia od 1 kwietnia 1969 r. do 22 kwietnia 1972 r. w Kółku Rolniczym w S., oraz od 16 maja 1979 r. do 15 kwietnia 1985 r. w P.T. w R. na podstawie art. 75 k.p.a. ma pełne prawo udowodnić za pomocą zeznań świadków. Odmowa przyznania mu prawa do zasiłku będzie zaś dla niego decyzją wyjątkowo krzywdzącą. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując motywy rozstrzygnięcia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się ponownie na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.VI.2006 r. sygnatura akt II SA/Wa 838/06 i z dnia 29.V.2006r. sygnatura akt II SA/Wa689/06, w których Sąd zgodził się z argumentacją organów ds. zatrudnienia odmawiając przyznania wnioskowanych przez strony zasiłków przedemerytalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga W.S. zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania, tj. art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spełnione zostały zatem przesłanki do wyeliminowania jej z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej nie może zostać przeprowadzona przez sąd dowolnie, a w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej wojewódzkich sądów administracyjnych. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych. W niniejszej sprawie kontrolą Sądu została objęta decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...], w której odmówiono przyznania W.S. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Organ w prowadzonym postępowaniu ustalił, iż W.S. legitymuje się okresem uprawnionym wynoszącym 26 lat, 6 miesięcy i 5 dni, a po doliczeniu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 25 lipca 2001 r. do dnia 24 lipca 2002 r., ustalił okres uprawniony na 27 lat, 6 miesięcy i 5 dni, w tym okres 14 lat, 1 miesiąca i 26 dni, pracy uznanej w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w warunkach szczególnych. Zgodnie z art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 roku, przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 roku spełniła warunki do jego nabycia. W.S. został zarejestrowany jako bezrobotny z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Świadczenie to pobierał od dnia 25 lipca 2001 r. do 24 lipca 2002 roku. Wskazać tu również należy na przepis art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do końca 2001 roku, zgodnie z którym zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 35 lat dla mężczyzn, lub 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. W myśl zaś ust. 1a art. 37j wyżej wymienionej ustawy, okres wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, o których mowa w ust. 1, są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Organ nie uwzględnił okresów zatrudnienia W.S. w Kółku Rolniczym w S., w czasie od 1 kwietnia 1969 r. do dnia 22 kwietnia 1972 r. oraz w P.T. w R. w okresie od 16 maja 1979 r. do dnia 15 kwietnia 1985 roku, jako kierowcy samochodu ciężarowego, stanowiącego zatrudnienie w warunkach szczególnych, uznając, iż w stosunku do skarżącego zastosowanie ma przepis art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a tym samym niedopuszczalne jest udowodnienie wykonywania pracy w warunkach szczególnych za pomocą innych dowodów niż dokumenty i prawomocne orzeczenie sądu. Podstawą rozstrzygnięcia były ustalenia organu administracji publicznej, iż skarżący nie spełnia warunków wskazanych w art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Uchylając wydaną przez Wojewodę Mazowieckiego decyzję, Sąd administracyjny wskazał na konieczność wyjaśnienia przebiegu pracy skarżącego w okresie jego zatrudnienia w Kółku Rolniczym w S. oraz w P.T. w R., a w konsekwencji ustalenie, czy w okresie spornym, tj. od 16 maja 1979 r. do dnia 15 kwietnia 1985 roku skarżący wykonywał pracę w warunkach szczególnych. W ocenie Sądu, ustalenia jakie poczynił organ, oraz ich umotywowanie, nie pozwalają na przyjęcie ponad wszelką wątpliwość, iż okres sporny nie może zostać uwzględniony i zaliczony do okresu uprawniającego skarżącego do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dodany został przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 roku zmieniającej wyżej wskazaną ustawę z dniem 12 września 2001 r. i od początku wywoływał zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie liczne kontrowersję. Artykuł ten wskazując, iż jedynie odpowiednia dokumentacja, określona w odrębnych przepisach i orzeczenie sądu mogą świadczyć o pracy w warunkach szczególnych bądź w szczególnym charakterze, naruszał ogólne zasady dowodowe zawarte w art. 75 k.p.a., dopuszczające w postępowaniu administracyjnym między innymi dowód z zeznań świadków. W rezultacie, został on usunięty przepisem art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 19 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DZ. U. Nr 154, poz. 1793), obowiązywał więc zaledwie 3 miesiące, brak więc było możliwości by zbadać jego konstytucyjność. W tej sytuacji koniecznym jest ustalenie, czy organ stosując ten przepis prawidłowo przeprowadził postępowanie. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2002 r. III PZP 6/02 (OSNP, 2003/9/213), Sąd Najwyższy przyjął, iż dodanie ust. 1a w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, oznacza, iż ustawodawca wprowadził dwie możliwe formy wykazywania okresów wykonywania pracy w warunkach szczególnych dla przyznania zasiłku przedemerytalnego. Jedną z nich jest prawomocny wyrok sądu w sprawie o ustalenie faktu prawotwórczego, a drugą pozostaje postępowanie administracyjne przed starostą, który ustala prawo do zasiłku i je przyznaje (a wypłaca powiatowy urząd pracy). Tak więc odmowa przyznania W.S. prawa do zasiłku nastąpiła z naruszeniem art. 75 kpa, w tym znaczeniu, iż podstawę zaskarżonej decyzji stanowiło ustalenie, iż skarżący nie wykazał, że co najmniej przez 15 lat wykonywał prace w warunkach szczególnych, podczas gdy organ, uchylił się od uznania dowodu z zeznań świadków na tę okoliczność. Zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, oględziny. Reguły tej nie mogą ograniczać przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku przedemerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze DZ. U. 1983, nr 8, poz. 43 ze zm.), do którego treści odsyła art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Tym samym okresy zatrudnienia w warunkach szczególnych nie muszą być dowodzone tylko za pomocą dokumentów (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19. 10. 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 678/05). W całej rozciągłości należy również podzielić pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. OSK 81/04, (OSP 2004, nr 11, poz. 135), iż przepisy proceduralne mają służyć wydaniu prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Nie może więc być zaakceptowane takie postępowanie, jak w tej sprawie, które w ostatecznym rezultacie pozbawia stronę jakiejkolwiek możliwości wykazania swoich praw. Na skutek tak przeprowadzonego postępowania, skarżący został postawiony w sytuacji, w której w żaden sposób nie mógł udowodnić wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Zwrócić tu należy uwagę na fakt, iż pozew W.S. o ustalenie wykonywania pracy w warunkach szczególnych został przez Sąd Rejonowy w P. (sygnatura akt [...]) zwrócony z powodu braku strony, bowiem P.T. nie istnieje. Tymczasem wyjaśnienia skarżącego na okoliczność wykonywania pracy w warunkach szczególnych w spornym okresie poparte są przede wszystkim zeznaniami świadków, a dodatkowo w pewnym zakresie dokumentami wydanymi przez Archiwum Zakładu Obsługi Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego Punkt Obsługi w R.. Jest to mianowicie podanie W.S. o przyjęcie do pracy w P.T. w R. w charakterze kierowcy oraz zaświadczenia z dnia 27.12.2000 r. i 06.03.2006 r. o zatrudnieniu skarżącego w przedmiotowym zakładzie pracy na stanowisku kierowcy samochodu powyżej 3,5 ton. W złożonych zeznaniach świadkowie stwierdzają, iż w spornym okresie skarżący pracował razem z nimi w charakterze kierowcy pojazdu ciężarowego marki KRAZ, o ładowności co najmniej 12 ton. Dodając, iż w ich zakładzie pracy znajdowały się praktycznie tylko pojazdy o tak dużej ładowności. Powyższe dowody wskazują, iż w spornym okresie, skarżący mógł wykonywać zatrudnienie w warunkach szczególnych, co w konsekwencji uprawniałoby go do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Dlatego koniecznym jest ustalenie jaki charakter miała praca wykonywana przez skarżącego w spornym okresie, w szczególności, czy wykonywana była stale i w pełnym wymiarze godzin, na co wskazują świadkowie i sam skarżący. W świetle powyższego uznać należy, iż postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 77§1 kpa i art. 80 kpa, zgodnie z którymi organ administracji ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś czy dana okoliczność została udowodniona ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Z wskazanych przyczyn na podstawie art. 145§1 pkt1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, należało skargę uwzględnić i uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego.