VIII SA/Wa 588/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w dniu 5 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów w transporcie drogowym oddala skargę Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga D. W. (dalej: strona, skarżący, kierowca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 złotych. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] października 2019 r. w R. przy ul. B. P. miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...], którym kierował skarżący. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażerkę. Opłata za kurs w wysokości 6 zł została pobrana automatycznie, za pomocą karty płatniczej pasażerki, za pośrednictwem aplikacji BOLT. Kierowca okazał do kontroli brytyjskie prawo jazdy oraz dowód osobisty, natomiast nie okazał licencji bądź zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Ponadto podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, nieoznakowany jak taksówka i niewyposażony w taksometr ani inne urządzenia techniczne. Podczas czynności kontrolnych wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz okazanych dokumentów, przesłuchano także pasażerkę oraz kierowcę, który odmówił składania wyjaśnień. Kontrola została udokumentowana protokołem z [...] października 2019 r. nr [...]. Decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD, organ I instancji), działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej: u.t.d.), nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. WITD ustalił, że skarżący dopuścił się naruszenia, określonego w art. 5b u.t.d. w związku z lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na wykonaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz naruszenia, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. w związku z lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na wykonaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miejskiego w R. organ I instancji ustalił, że skarżący nie posiadał uprawnienia na wykonywanie transportu drogowego osób. Kontrola wykazała jednak, że [...] października 2019 r wykonywał on przewóz odpłatny, zarobkowy, do którego konieczne było posiadanie odpowiednich licencji. Przewoźnik wykonywał więc okazjonalny przewóz osób pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Rozpoznając odwołanie strony, decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1. i 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Podał, że wykonany przez skarżącego przewóz miał charakter zarobkowy oraz że kierowca wykonywał usługę we własnym imieniu i na swoją rzecz. Gdyby kierowca realizował ww. przewóz na rzecz innego podmiotu, to wykazałby to organowi, natomiast w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił żadnych dowodów w tym zakresie. Nie można również mówić o przewozie grzecznościowym czy koleżeńskim, bowiem zarówno kierowca, jak i pasażerka mieli świadomość pobrania opłaty za wykonany przejazd, która bezspornie została uiszczona. GITD powołał wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej: Trybunał) z 20 grudnia 2017 r. wydany w sprawie C-434/15, w którym poddano analizie charakter usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejska, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TFUE). Zdaniem organu odwoławczego skarżący, korzystając z aplikacji BOLT przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie przewozu osób oraz uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował zdarzenie z dnia kontroli, jako przewóz wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. oraz Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Dokonana przez organ odwoławczy analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że kontrolowany przewóz nie spełniał także wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego, określonych w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. Pojazd [...][...]o numerze rejestracyjnym [...], którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest bowiem przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Powyższe organ odwoławczy ustalił w szczególności na podstawie protokołu kontroli drogowej oraz dokumentacji fotograficznej pojazdu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu GITD uznał, że nie było istotne dla sprawy ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a także weryfikacja, czy skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy. Wykonywanie transportu drogowego będzie bowiem zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220. Poz. 1447 ze zm.). Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d. nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W ocenie GITD działalność strony nosiła znamiona działalności zorganizowanej, albowiem nie miała charakteru przypadkowego. GITD nie podzielił stanowiska skarżącego, że organ I instancji nie podjął wszelkich niezbędnych czynności oraz nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Ustalenia stwierdzone w protokole kontroli są spójne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, tj. protokołem przesłuchania pasażerki. Organ I instancji z urzędu dodatkowo uzupełnił materiał dowodowy o ustalenia w organach wydających licencje status strony jako ewentualnego ich posiadacza. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nieuzasadniony jest zarzut odwołania, że w sprawie brak jest przesłanek do uznania, że wykonywane przez skarżącego czynności nosiły znamiona przewozu okazjonalnego. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92, na które powołuje się skarżący, nie obowiązuje. Zostało ono zastąpione rozporządzeniem 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Organ odwoławczy powołał nadto treść art. 4 pkt 11 u.t.d., według którego przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W ocenie organu odwoławczego skarżący w toku prowadzonego postępowania, zarówno przed organem I jak i II instancji, nie wykazał w żaden sposób, że w dniu kontroli wykonywał usługę transportu drogowego na rzecz innego podmiotu, jak również nie wykazał, że nie ma do niego zastosowania art. 92a ust. 1 u.t.d. Końcowo stwierdził, że w sprawie nie ma również podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji jak również decyzji jej poprzedzającej. Zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia: 1) art. 5b u.t.d. w związku z lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej); 2) art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i b u.t.d. w związku z lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażerkę z aplikacji o nazwie Bolt, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym; 3) art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystała pasażerka, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt; 4) art. 92a ust 1 i ust. 6 w związku z lp. 1.1. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; II. przepisów postępowania, tj.: 5) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak: - ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, - braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; - ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerką, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z [...] października 2019 roku), - braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; - uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy nie znajduje to potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystała pasażerka; 6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji WITD w zakresie konieczności zweryfikowania, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Bolt; 8) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j., dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych reguł, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja nie jest dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.t.d., która określa między innymi zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Natomiast stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl zaś art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d, zgodnie z ust. 6 ww. przepisu. Wykonanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł, co określa lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Natomiast za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, przewidziano karę pieniężną w kwocie 8.000 zł, zgodnie z lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem Sądu z zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej, tj. [...] października 2019 r., skarżący wykonywał przewóz osób samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...]. Kierowcą był skarżący, który przewoził jedną pasażerkę. Przewóz został wykonany na zamówienie klientki poprzez aplikację Bolt samochodem osobowym, który nie był taksówką. O odpłatnym, a więc zarobkowym charakterze kontrolowanego przejazdu, przesądza fakt, że opłata za wykonanie usługi przewozu została określona w aplikacji na kwotę około 6 zł. Bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia organów obu instancji pozostaje przy tym fakt, że zapłata została określona za pośrednictwem platformy internetowej Bolt. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie miał obowiązku badać, do jakiego podmiotu trafiło wynagrodzenie za wykonany przewóz. Istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażerkę za pośrednictwem aplikacji Bolt zrealizował skarżący, za co została przez pasażerkę wniesiona oplata. To zaś ustalenie jest w sprawie bezsporne. Bezspornym pozostaje, że podczas kontroli skarżący nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wypisu z licencji. Wskazane ustalenia potwierdzają, że strona wykonywała przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dlatego organy prawidłowo zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego przewóz wykonywany przez skarżącego był transportem drogowym w rozumieniu przepisów u.t.d. wykonywanym bez wymaganej licencji, odpłatnie. Nie ulega wątpliwości, że przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez platformę Bolt ma charakter zorganizowany i ciągły, a w ramach tego przedsięwzięcia skarżący świadczył sporną usługę przewozu we własnym imieniu i na własny rachunek. Okoliczności powyższe jednoznacznie przesądzają o tym, że działanie skarżącego mieściło się w ramach pojęcia krajowego transport drogowy, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego ile razy skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. Sąd zgadza się w tej kwestii ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym np. w wyroku z 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08 (publ. CBOSA), zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. W przeciwnym razie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji. Z powyższych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że skarżący nie podejmował i nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób oraz że w żaden sposób nie można przypisać mu przymiotu przedsiębiorcy, przez co nie spełnia kryteriów podmiotowych pozwalających na zastosowanie na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.d.t. taryfikatora kar pieniężnych lp. 1.1. oraz lp. 2.11. z załącznika nr 3 do u.t.d. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 u.t.d. licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób. Zauważenia wymaga, że przewóz wykonywany przez stronę w dniu kontroli nie spełniał także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej (por. k. 2-4, k. 10-12 akt administracyjnych). Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. W ocenie Sądu z akt sprawy nie wynika również, aby spełnione zostały przesłanki świadczenia usługi przewozu okazjonalnego przy pomocy pojazdu spełniającego wymagania konstrukcyjne, określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Dla ustalenia, że przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych był zgodny z prawem konieczne jest spełnienie wszystkich ww. przesłanek łącznie, które w przedmiotowej sprawie nie zachodziły. Umowa nie została bowiem zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, co nie zostało zakwestionowane. Z powyższego wynika, że w badanej sprawie przewóz ani nie był wykonywany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, tj. według zasady ogólnej, ani nie zostały spełnione przesłanki konieczne do zastosowania wyjątku w postaci wykonania przewozu samochodem osobowym. Należało zatem uznać, że wykonanie go na takich zasadach, jak opisane w zaskarżonej decyzji, stanowiło wykonanie przewozu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem ust. 4b u.t.d. Podsumowując, w ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jeszcze raz podkreślić należy, że organy – wobec odmowy złożenia wyjaśnień przez skarżącego oraz braku jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej na etapie postępowania administracyjnego - oparły swoje ustalenia o ustalenia kontroli, zdjęcia fotograficzne oraz inne zgromadzone dokumenty. Słusznie podniósł organ odwoławczy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. inicjatywa w postępowaniu dowodowym należy nie tylko do organu administracji, ale też do stron, które powinny zgłaszać wnioski dowodowe, zwłaszcza gdy wywodzą z tego korzystne dla siebie skutki prawne. Obowiązkiem strony postępowania administracyjnego jest naprowadzanie organu na określone czynności dowodowe (co umożliwi przeprowadzenie dowodu z urzędu) przez powoływanie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, które muszą jednak pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą. Tymczasem skarżący swoją aktywność w toku postępowania administracyjnego ograniczył natomiast do podnoszenia twierdzeń i zarzutów odwołania, którym nie towarzyszyły skonkretyzowane wnioski dowodowe, istotne z punktu widzenia przedmiotu tej konkretnej sprawy. Dlatego Sąd uznał, że organy prawidłowo uzasadniły swoje stanowisko i słusznie uznały, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do przyjęcia odpowiedzialności skarżącego za przypisane mu naruszenia przepisów u.t.d. Znajduje to odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, która zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 107 § 1 k.p.a. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu Sąd uznał za bezzasadny. W szczególności, wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy na stronie 10 decyzji w sposób pełny i wyczerpujący odniósł się do postulatu skarżącego w zakresie konieczności zweryfikowania, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Bolt. Ponadto, wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącego, organ ustalił, w jaki sposób zainicjowano realizację usługi, co nastąpiło za pośrednictwem aplikacji Bolt zarejestrowanej na telefonie pasażerki. Bezspornym również jest, że skarżący pełnił rolę wykonawcy przewozu, a nie tylko kierowcy. Przewóz był wykonywany osobiście przez skarżącego, o czym niezbicie świadczą wyniki kontroli potwierdzonej protokołem - to skarżący prowadził kontrolowany pojazd. Bezzasadny także jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Skoro GITD uznał prawidłowość skarżonej decyzji organu I instancji, to jedynym prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem było utrzymanie tejże decyzji w mocy. Niezasadność zarzutów skargi i zgodność z prawem decyzji obu instancji prowadzi także do wniosku, że organy w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 8 k.p.a., gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.