VIII SA/Wa 603/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni alarmowej oddala skargę. Decyzją znak [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. (KWP, organ I instancji) działając na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 4 pkt 1 lit a oraz art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej zwana ustawą o broni) oraz art. 104 i 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej kpa), odmówił W. L. (skarżący) wydania pozwolenia na broń palną alarmową w postaci pistoletu centralnego zapłonu o kalibrze 9 mm do ochrony osobistej. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ podał, iż wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia skarżący złożył w dniu [...] listopada 2011 r., wskazując jako podstawę przedmiotowego wniosku fakt prowadzenia działalności gospodarczej - pośrednictwo w sprawie sprzedaży polskich usług turystycznych na rynek brytyjski, co wiąże się z koniecznością stałych podróży po Polsce w różnych porach dnia, spędzania do 90% czasu poza miejscem stałego zameldowania oraz posiadaniem pieniędzy w gotówce. Wnioskujący wskazał również na konieczność dbałości o bezpieczeństwo własne oraz "bardzo ważnych osób", które przebywają w jego towarzystwie w Polsce oraz to, że był oficerem Wojska Polskiego w rezerwie, a także posiadaniem kwalifikacji do obchodzenia się z bronią palną. Zdaniem skarżącego, co wskazał we wniosku Państwo Polskie nie wywiązuje się z obowiązku chronienia swych obywateli przed bandytami, zaś poprzez odmawianie dostępu do broni, marnotrawione są jego umiejętności dotyczące posiadania broni nabyte w trakcie służby wojskowej, które mógłby wykorzystać do ochrony osobistej. KWP wskazał, iż na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z T. K. (zamieszkującego u skarżącego) ustalono, że od maja 2010 r. skarżący zameldowany jest pod adresem [...]. Pod tym adresem przebywa jednak około 30 dni w ciągu roku. Od około roku na stałe przebywa w Anglii, gdzie ma stałą pracę. Powyższe potwierdza dane z wniosku, gdzie skarżący podał, że z uwagi na prowadzoną na terenie Wielkiej Brytanii działalność, do 90% czasu spędza poza miejscem stałego zamieszkania. W ocenie organu I instancji, zebrane w sprawie dowody nie potwierdzają istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia i zdrowia skarżącego (art. 10 ust. 3 ustawy o broni). Z otrzymanego wywiadu środowiskowego wynika, że posesja nr [...] w miejscowości S. mieści się przy drodze głównej w pobliżu innych posesji. W miejscowości tej nie odnotowano większej liczby naruszeń prawa niż na pozostałym terenie działania Posterunku Policji w J. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że udzielenia pozwolenia na broń nie wydaje się tylko dlatego, że zaistniała sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa dla innych w żaden sposób nie związanych ze skarżącym osób. Wskazanie, że broń jest skarżącemu niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa własnego oraz osób, z którymi będzie przebywać na terenie Polski w związku z prowadzoną działalnością nie może być jedyną przesłanką do wydania pozwolenia na broń. Upatrując prawo do posiadania broni do ochrony osobistej z tytułu charakteru i rodzaju prowadzonej działalności, skarżący nie przedstawił faktów obiektywnie świadczących o tym, iż jego życie, zdrowie lub mienie znajduje się w stałym i realnym zagrożeniu. Poza oceną ogólnego stanu bezpieczeństwa, nie przytoczył żadnych argumentów świadczących o jego zagrożeniu. KWP podniósł, iż zagrożenie bezpieczeństwa może wynikać z rodzaju wykonywanej pracy lub charakteru zajęcia, w tym także prowadzenia działalności związanej z usługami turystycznymi, jednakże dla wydania przedmiotowego pozwolenia istotne jest wykazanie sytuacji szczególnego zagrożenia. Przesłanki do pozytywnego rozpoznania wniosku nie stanowi także ewentualna możliwość stania się ofiarą przestępstwa, broni nie traktuje się bowiem jako powszechnego środka oddziaływania prewencyjnego. Wyjaśnił także, że prezentowana przez skarżącego interpretacja przepisów dotyczących uzyskania pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, dotyczy bowiem wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Organ I instancji podał następnie, iż zebrane w toku postępowania dowody wskazują, iż skarżący spełnia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni, zgodnie z którym, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom nieposiadającym stałego miejsca pobytu na terytorium RP. W tym zakresie organ powołał się na ustalenia wywiadu środowiskowego. W odwołaniu wniesionym na powołaną decyzję skarżący podniósł naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 1,2 i 3 ustawy o broni. Powołany przepis nakazuje Policji wydać pozwolenie na broń, jeżeli wnioskujący udowodni (bądź też Policja zbada czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art. 15), iż nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Ust. 2 ww. przepisu pozwala wnioskodawcy na podanie innego, niż wyszczególnione, celu posiadania broni, zaś ust. 3 pozwala wnioskodawcy na podanie innych, niż wyszczególnione, ważnych przyczyn posiadania broni. Użycie w treści art. 10 ust. 2 i 3 wyrazu "w szczególności" prowadzi do wniosku, że katalog celów oraz katalog ważnych przyczyn określony jest przykładowo (cele i ważne przyczyny wymienione są przykładowo). Innymi słowy zdaniem skarżącego, ustawodawca wskazał, że mogą istnieć jeszcze inne cele i inne ważne przyczyny posiadania broni, nie określone wprost w ustawie, które uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Podniósł, iż zawarte w decyzji organu I instancji sformułowanie iż "Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, za ważną przyczynę posiadania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej uważa się w szczególności : stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia" odbiega znacznie od treści powołanego przepisu. Stwierdził, iż żądanie od starającego się o broń palną alarmową podawania takich samych ważnych przyczyn, jak przy broni palnej bojowej, jest absurdalne gdyż broń alarmowa dostępna jest w Europie bez pozwolenia. Również podniósł, iż ustawa o broni nie każe mu dostosowywać się do żądań urzędników, pozwala na podanie celu posiadania broni palnej spoza przykładowego katalogu celów i ważnej przyczyny posiadania broni palnej spoza katalogu ważnych przyczyn. Uważa, iż broń palna alarmowa pasuje idealnie do takiego celu posiadania broni, jaki podał (prewencyjnej ochrony osobistej na terenie RP) i udokumentował. Skarżący wskazał na liberalność KWP w stosowaniu przepisów przy wydawaniu pozwoleń na broń do celów kolekcjonerskich i jednoczesny, niczym nieuzasadniony rygoryzm w podejściu do pozwoleń na broń do ochrony osobistej. Przytaczając reguły obrony koniecznej określone przez Sąd Najwyższy, zakwestionował stanowisko organu I instancji co do zasad użycia broni palnej do obrony koniecznej. Odnosząc się z kolei do kwestii miejsca zamieszkania i pobytu, istotnej dla pozytywnego rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na broń, skarżący wskazał, iż powołane w tym zakresie przez KWP orzeczenia sądu administracyjnego w L. nie jest uprawnione bowiem, za osoby pozbawione miejsca stałego pobytu uznaje się w nim kierowców Tirów, którzy jeżdżą po Europie bądź Polsce i większość czasu spędzają w trasie, tak samo kierowców autokarów turystycznych, marynarzy, rosyjskich kosmonautów, samotników oraz osoby, do których nikt nie pisze. Decyzją znak [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Komendant Główny Policji (KGP, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a kpa oraz art. 10 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit a ustawy o broni, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie organ odwoławczy stwierdził zasadność podjętego przez KWP rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, iż z ustalonych w sprawie okoliczności nie można uznać za ważne przyczyny uzasadniające potrzebę wyposażenia skarżącego w broń palną alarmową kal. 9 mm do ochrony osobistej. Natomiast z uwagi na brak dostatecznego wyjaśnienia kwestii miejsca stałego pobytu strony, organ ten odstąpił od drugiej przesłanki odmowy wydania jej pozwolenia. Dalej KGP podał, że zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 w związku z ust. 3 pkt 1 ustawy o broni oraz ust. 2 pkt 1, pozwolenie na broń do ochrony osobistej wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do tych celów za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Powołane przesłanki muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia, iż taki stan faktyczny występuje spoczywa na tej osobie, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę czy żądanie jest uzasadnione i pozwolenie na broń należy wydać. Wnioskodawca może więc powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa, natomiast ocena czy spełnia ona wymogi ustawowe należy do organów Policji. Zdaniem organu odwoławczego wskazane przez skarżącego przyczyny dla których wnioskował o wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej, nie świadczą o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia, zdrowia lub mienia. Jednocześnie podniósł, iż Jednostka Policji, na terenie której skarżący zamieszkuje i do której zwrócono się o informacje na temat ewentualnego zagrożenia jego bezpieczeństwa osobistego podała, iż skarżący nigdy nie zgłaszał o żadnych problemach dotyczących jego bezpieczeństwa, zaś w miejscowości Sadków i okolicy nie odnotowano większej liczby naruszeń prawa niż na pozostałym terenie działania właściwej miejscowo jednostki z Policji. W ocenie organu odwoławczego przekonanie skarżącego o zagrożeniu i potrzebie ochrony przy pomocy broni palnej alarmowej ma charakter wyłącznie subiektywny. Sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej, której przedmiotem jest pośrednictwo w sprzedaży polskich usług turystycznych na rynku brytyjskim niczym nie wyróżnia skarżącego spośród innych osób prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek i z tego powodu nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia jej sprawy. Podkreślił, że dokonane w toku postępowania ustalenia organów prowadzą do wniosku, iż skarżący ubiega się o sporne pozwolenie na wypadek, gdyby w bliżej nieokreślonym miejscu i czasie on lub osoby mu towarzyszące miały stać się obiektem napaści. Organ odwoławczy stwierdził, iż uzasadniające potrzebę wyposażenia danej osoby w broń do ochrony osobistej zagrożenie, musi być, ponadprzeciętne, wyróżniające daną osobę z ogółu obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji życiowej, a nadto stale i realnie istniejące, zaś zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż w przypadku skarżącego takiego zagrożenia nie ma. Skarżący nie przedstawił, co zauważył organ odwoławczy, żadnych konkretnych informacji potwierdzających, że jego życie lub zdrowie znajduje się w stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu bezprawnym zamachem, nie ustalił ich też organ I instancji w wyniku podjętych czynności. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, wynikają z jej subiektywnego przekonania o potencjalnym zagrożeniu, które może wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie i miejscu, co nie spełnia przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni. Reasumując uznał, iż rozstrzygnięcie wniosku zgodnie z wolą skarżącego nie leży w interesie społecznym. Pozwolenia na broń poddane są - zgodnie z wolą ustawodawcy - administracyjnej reglamentacji. Jest to prawo szczególne i uzyskać je może osoba, która wykaże, że za udzieleniem jej pozwolenia przemawiają szczególne okoliczności wskazujące na niezbędną potrzebę wyposażenia jej w taki środek ochrony życia i zdrowia. Organ odwoławczy wskazał, że na skarżącym jako wnioskodawcy spoczywał obowiązek udowodnienia zagrożenia, które ma charakter realny i ponadprzeciętny. Odnosząc się do drugiej wskazanej przez organ I instancji przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń, która stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom nie posiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej ( art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji), KGP stwierdził, iż wobec niewyjaśnienia tej kwestii w sposób wystarczający, przesłanka ta nie może zostać utrzymana w postępowaniu odwoławczym. Podał, że z dokonanych ustaleń w sprawie wynika, iż skarżący zameldowany jest w miejscowości Sadków 36a i zarówno z wniosku jak też wywiadu środowiskowego wynika, że większość czasu spędza on w podróżach związanych z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Pod wskazanym adresem przebywa jego rodzina, tam też odbierana jest korespondencja dla skarżącego. Podsumowując rozstrzygnięcie wskazał, że przesłanka z art. 15 ust 1 pkt 5 powołanej ustawy o broni, nie ma wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut naruszenia prawa materialnego art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy o broni, poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi podniósł, że dokonana przez organy interpretacja przepisów prawa materialnego nie uwzględnia zasad sprawiedliwości, słuszności, konsekwencji społecznych i ekonomicznych. Podkreślił, że podanie okoliczności świadczących o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia wymaga się do uzyskania pozwolenia na broń palną bojową, a takiej broni nie można zrównać z alarmową, jeżeli chodzi o skutki jej działania. Dalej skarżący przedstawił własną interpretację i wersję przepisów wskazującą, że ustawodawca do broni dla celów ochrony osobistej zakwalifikował broń palną bojową, gazową i alarmową. Wobec tego należałoby rozpatrywać wnioski z uwzględnieniem rodzaju broni. Autor skargi podkreślił, że podstawę jego wniosku o wydanie pozwolenia do posiadania broni palnej alarmowej stanowiła chęć posiadania skutecznego narzędzia do odstraszenia potencjalnego agresora. Może to uczynić tylko za pomocą takiej broni, bo tylko broń palna alarmowa do złudzenia przypomina broń palną bojową -wyglądem i działaniem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga W. L. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie zaś z ust 2 pkt 1 tego przepisu, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach ochrony osobistej. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1 uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia. Wskazać należy, że uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni do ochrony osobistej jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, zaś rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, przez broń palną alarmową ( o którą wnioskuje skarżący ) należy rozumieć : broń palną, w tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową, przy czym co słusznie zaakcentował organ odwoławczy z uwagi na skutki użycia broń alarmowa jest bronią szczególną. Podkreślić należy, że sam brak przesłanek negatywnych (wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego) nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione ze względu na zaistnienie przesłanek ustawowych, tj. ze względu na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie zdrowia, życia lub mienia. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które według skarżącego uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał też na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za słuszny. Mając na względzie powyższe uwagi wstępne, Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Organ Policji dokonując rozważań w niniejszej sprawie był obowiązany rozważyć, czy okoliczności powoływane przez stronę, uprawdopodabniające wykonywanie obowiązków służbowych związanych z podróżami po kraju, w różnych porach i spędzania do 90% czasu poza miejscem stałego zamieszkania, czy tez dbałość o bezpieczeństwo własne oraz ważnych osób, nadto pozostałe powody wskazane we wniosku, powinny być zwalczane poprzez przyznanie prawa do dysponowania bronią palną alarmową. Organ odwoławczy słusznie zaakcentował, iż w toku postępowania nie ujawniono zdarzeń, które wskazywałyby, iż życie lub zdrowie, czy też nawet mienie skarżącego bądź jego rodziny (czy innych osób ) było zagrożone. Nie odnotowano takich zdarzeń w jego miejscu zamieszkania, na zdarzenia takie nie wskazywał również skarżący. Pozwolenie na broń nie może być także wydane w celu obrony przed ewentualnym zamachem na zdrowie czy życie skarżącego. Tym samym Sąd podziela ocenę organu, że skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni do ochrony osobistej, natomiast subiektywne przekonanie, że może on stać się ofiarą zamachu na życie lub zdrowie, nie jest wystarczające. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01) brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił. Skarżący nie udowodnił, że znajduje się w stanie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia. Przedstawione okoliczności zostały poddane weryfikacji w toku postępowania administracyjnego. Zgodzić się należy z organem, że dowodzą jedynie subiektywnego odczucia zagrożenia. Należy też podkreślić, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, organ poprawnie ocenił, że skarżący, który spełnia wprawdzie kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną, nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia w celu ochrony osobistej. Podkreślić należy, iż Sąd zaakceptował stanowisko GKP, iż zaniechanie wyjaśnienia przez organ I instancji kwestii tożsamości miejsca zamieszkania i pobytu skarżącego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Nie spełnienie bowiem przesłanek z art. 10 ustawy o broni determinowało obowiązek organu udzielenia pozwolenia na broń. Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom, że w sposób dowolny i niepoparty dowodami odmówiły skarżącemu pozwolenia na broń palną alarmową dla celów ochrony osobistej na terenie Rzeczypospolitej polskiej. Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji działały zgodnie z zasadą praworządności, zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a także wyczerpująco uzasadniły decyzje. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.