VIII SA/Wa 608/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...]; 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (ARiMR) orzekł o uchyleniu decyzji dotychczasowej z dnia [...] grudnia 2006 roku nr [...] i odmowie przyznania dla J. P. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za 2007 rok. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003r., Nr 229, poz. 2273 ze zm., dalej jako ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm., dalej jako rozporządzenie rolnośrodowiskowe ), art. 104 i 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zmianami, dalej jako kpa ), art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o rolnictwie ekologicznym ( Dz. U. z 2004 roku, Nr 93 poz. 1071 i zm., dalej jako ustawa o rolnictwie ekologicznym) w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, na prośbę strony złożoną w dniu [...] kwietnia 2007 roku z uwzględnieniem art. 155 kpa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że odmowa przyznania płatności nastąpiła ze względu na stwierdzone nieprawidłowości wykazane w raporcie po przeprowadzonej kontroli na miejscu w dniu [...] lipca i [...] sierpnia 2007 roku wniosku o przyznanie płatności na rok 2007, zgodnie z art. 163 kpa i § 17 pkt. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz § 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku. Różnica pomiędzy powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli na miejscu w wariancie S02a01 a powierzchnią deklarowaną we wniosku przekracza 20%. Od powyższej decyzji J.P. złożył odwołanie podnosząc, że "z raportu pokontrolnego wynika, że nie potrafiono zlokalizować moich działek, a wystarczyło wcześniej się ze mną skontaktować i mogłem pokazać gdzie dokładnie znajdują się wszystkie moje działki". Decyzją z dnia [...] lipca 2008 roku, nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że J. P. w złożonym wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt zadeklarował pakiet rolnictwo ekologiczne - uprawy sadownicze, w tym jagodowe bez certyfikatu zgodności (S02d01) uprawę aronii, na powierzchni 26 ha. W dniu [...] grudnia 2006 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. W dniu [...] kwietnia 2007 roku J. P. złożył wniosek o uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2006 roku z uwagi na brak dostępnych na rynku sadzonek aronii, a następnie w dniu [...] maja 2007 roku zmianę do wniosku, w którym zmienił deklarowany pakiet S02d01 na S02d01, tj. na uprawy rolnicze bez certyfikatu zgodności oraz deklarowaną roślinę uprawną na łąki przemienne na całej powierzchni. W dniach [...] lipca 2007 oraz [...] sierpnia 2007 roku przeprowadzono zasadniczą kontrolę w gospodarstwie J. P. metodą wizytacji terenowej. Przeprowadzona kontrola wykryła nieprawidłowości, co zaskutkowało zastosowaniem sankcji wynikających z art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004. Podczas kontroli na miejscu stwierdzono na działce rolnej oznaczonej symbolem A powierzchnię mniejszą ( [...] ha ) od deklarowanej ( [...] ha ) oraz zastosowano błąd DR 22, który oznacza, że działka rolna nie jest spójna. Na działkach rolnych o symbolach C i D stwierdzono błąd DR 18, tj. w dniu kontroli na w/w działkach nie była prowadzona działalność rolnicza, co skutkuje odmową płatności. Odnośnie działki o symbolu E również stwierdzono błąd DR 18, nadto przypisano jej kod DR 10, który oznacza, że cała działka rolna nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku. Po dokonanej analizie sporządzonego w sprawie materiału fotograficznego, organ II instancji stwierdził, że kody kwalifikujące nieprawidłowości występujące w gospodarstwie odwołującego się zostały zastosowane zasadnie. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczące deklarowanych przez J. P. działek rolnych skutkują wyłączeniem części działek z możliwości otrzymania płatności. Stwierdzone zaś rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną podczas kontroli, które wykluczają ostatecznie ponad 20% powierzchni skutkują tym, że należało odmówić płatności. Powierzchnia deklarowana do płatności wynosiła bowiem [...] ha, zaś powierzchnia kwalifikowana do przynania płatności po kontroli na miejscu wynosi [...] ha. Zgodnie zaś z art. 50 ust. 3-5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeżeli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. W przypadku, gdy różnica ta przekroczy 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się J. P., który złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w toku instancji decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W., wnosząc o jej zmianę i przyznanie płatności. W uzasadnieniu skargi podniósł, że otrzymał protokół pokontrolny z którego wynika, że kontrolujący nie mogli znaleźć jego działek. Pomimo, że składał prośbę o przeprowadzenie kontroli w jego obecności, została ona przez ARiMR zignorowana. W lutym 2008 roku otrzymał zaś kopię raportu w/w kontroli, na której ktoś naniósł poprawki i dokonał skreśleń wcześniejszych zapisów. W konkluzji skargi zawarł pytanie dlaczego jedna z jego działek o nr ewidencyjnym [...] została wykluczona z możliwości otrzymania dopłat dopiero w 2008 roku, skoro jej poprzedni właściciele od początku wejścia do Unii Europejskiej otrzymywali takie dopłaty. Skarżący nie może również pogodzić się z faktem, że ARiMR posiadając taką wiedzę już w czerwcu 2003 roku nie powiadomiła o tym rolnika ani urzędu gminy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 18 marca 2009 roku J. P. popierając skargę, oświadczył, że pomiary metodą GPS dokonywane przez ARiMR są niedokładne, nadto ARiMR posługuje się nieaktualnymi mapami w oparciu o które sporządza protokoły kontrolne. Dodał, że w 2007 roku otrzymał protokół z kontroli bez naniesionych poprawek, do którego nie zgłaszał zarzutów. Następnie, w lutym 2008 roku otrzymał kolejny protokół już z zakreśleniami i zatwierdzonymi poprawkami, do którego zgłosił zastrzeżenia. Podniósł, że nie został zawiadomiony o terminie kontroli, która została przeprowadzona w jego gospodarstwie bez jego obecności. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, iż decyzja organu I instancji została wydana na podstawie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Z w/w aktów prawnych wynika, że płatność rolnośrodowiskowa, jest udzielana ( przyznawana ) w drodze decyzji administracyjnej (patrz - art. 5 ust. 2 w/w ustawy, § 11 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Wydanie zaś decyzji administracyjnej musi być zatem poprzedzone postępowaniem administracyjnym, które powinno być prowadzone zgodnie z przepisami kpa. Przepisy kpa obligują zaś organy orzekające w sprawie do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcia w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Organ rozstrzygający sprawę winien bowiem stać na straży praworządności i podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 kpa). Obowiązany jest też w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Obowiązek ten obciąża zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy ponownie rozstrzygający sprawę. Z kolei, przepis art. 107 § 3 kpa nakłada na wszystkie organy administracji publicznej obowiązek uzasadnienia faktycznego, które w szczególności powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej i uzasadnienia prawnego wydawanych decyzji. Uzasadnienie decyzji organu I instancji przede wszystkim w ogóle nie wyjaśnia podstawy do powołania się na przepis art. 163 kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w rozdziale 13 kpa, o ile przewidują to przepisy szczególne. Tak więc, powyższy przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy weryfikacji decyzji administracyjnej, gdyż zawiera jedynie odesłanie do regulacji zawartych w prawie materialnym. Właściwa podstawa prawna do wydania decyzji weryfikacyjnej musi zaś znajdować się w przepisie prawa materialnego i to właśnie ten przepis będzie określał sytuacje i warunki, na jakich będzie ona możliwa do przeprowadzenia. Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 163 kpa może być tylko przepis prawny rangi ustawowej oraz przepisy aktów prawnych wydanych na podstawie ustaw i w celu ich wykonania ( patrz - wyrok NSA z dnia 28 maja 1991 roku II SA 369/91, ONSA 1991/3-4/63 ). Takim przepisem prawa materialnego nie jest powołany w sentencji rozstrzygnięcia art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, ani też § 11 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, które to wskazują jedynie właściwy organ do wydania decyzji w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej. Przywołany w rozstrzygnięciu organu I instancji przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wskazuje zaś komu i po spełnieniu jakich warunków przyznawana jest powyższa płatność. Przepisem takim nie jest również ostatni z przepisów prawa materialnego powołany w rozstrzygnięciu organu I instancji, tj. art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, który to wskazuje jedynie termin przekazania przez upoważnioną jednostkę certyfikującą, ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi ARiMR wykazu producentów spełniających stosowne wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym. Pozostałe wskazane zaś w sentencji decyzji przepisy - art. 104 i 155 kpa są przepisami prawa procesowego, a nie materialnego, tym samym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 163 kpa. Podstawy tej nie stanowi także przywołany w uzasadnieniu decyzji art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady WE nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników ( Dz. U. WE Nr L 141 z 30.04.2004r., str. 18), który to wskazuje sposób obliczania wysokości pomocy w przypadku przekroczenia powierzchni wnioskowanej. Natomiast ostatni ze wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji przepis - § 17 pkt. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w ogóle nie istnieje, bowiem § 17 w/w aktu zawiera jedynie ust. 1 pkt. 1 i 2 w których stanowi o wstrzymaniu i zwrocie płatności rolnośrodowiskowej oraz ust. 2, który stanowi o tym, kiedy w/w płatność podlega zwrotowi. Tak więc, należy stwierdzić, że żaden z w/w przepisów nie daje możliwości uchylenia lub zmiany decyzji, tak aby można było powołać się art. 163 kpa. Warto również zauważyć, że organ odwoławczy, utrzymując decyzję organu I instancji, także nie wyjaśnia który przepis prawa materialnego stanowił podstawę do zastosowania art. 163 kpa. Organy obu instancji nie wyjaśniają również dlaczego znajdujący się w aktach administracyjnych raport z kontroli dokonanej w dniu [...] lipca 2007 roku nr dokumentu [...], w pkt. XI dotyczącym wyników kontroli działek rolnych zawiera liczne skreślenia i poprawki dotyczące działek o symbolach C,D,E i F. Powyższe poprawki i skreślenia są zaś bardzo istotne, dotyczą bowiem stwierdzonej grupy upraw, powierzchni stwierdzonej podczas kontroli oraz kodów dotyczących działek rolnych, co niewątpliwie ma wpływ na przyznanie bądź odmowę przyznania płatności. Nadto, z przedmiotowego raportu nie wynika nawet kto dokonał jego weryfikacji. Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja niewątpliwie została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania zawartych w art. 11 kpa i art. 107 § 3 kpa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma bowiem kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Regulacja zawarta w art. 107 § 1 kpa, ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam. zb. LEX nr 166546 ). Organy administracji publicznej obowiązane są przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli ( art. 8 kpa), jak również wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu spraw ( art. 11 kpa ) - patrz wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 roku II S.A. 742/84 ONSA 1984, Nr 2, poz. 67. Obowiązek ten ma szczególne znaczenie w odniesieniu do decyzji odmownych : wyjaśnienie stronie zasadności decyzji administracyjnej może sprzyjać powstaniu u niej przekonania, że decyzja, chociaż niekorzystna - jest jednak zasadna, że w danej sytuacji i przy obowiązującym stanie prawnym organ po prostu nie mógł postąpić inaczej ( Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, s. 95 ). Powołane wyżej zasady obowiązują zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją odwoławczą wydaną na podstawie art. 138 kpa. Wskazać należy, iż charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji ( T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 roku, III AZP 11/86, Pip 1989,z.8,s.147). Tymczasem, w niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego, który również był związany rygorami procedury administracyjnej określonej w kpa, nie wyjaśnia jednak zasadności wszystkich przesłanek, którymi organy kierowały się przy uchyleniu dotychczasowej decyzji o przyznaniu płatności i wydaniu decyzji o odmowie płatności. Decyzja ta nie odnosi się również w ogóle do zarzutu odwołania dotyczącego tego, że kontrolujący nie potrafili zlokalizować działek skarżącego. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie zapadło bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sprawie pozostały bowiem pewne niejasności i wątpliwości, które nie zostały przez organy obu instancji w sposób wystarczający i przekonujący uzasadnione. Wątpliwości i niejasności dotyczą tego, czy rzeczywiście na działkach o symbolach A,C,D,E,F miały miejsce nieprawidłowości polegające na tym, że zamiast wnioskowanej grupy upraw w postaci łąk przemiennych stwierdzono na nich nieużytki oraz czy dokonując pomiarów tych działek stwierdzono właściwe ich powierzchnie. Niejasne jest również dlaczego dokonano skreśleń i poprawek w najbardziej istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy dokumencie w postaci raportu z kontroli, jak i czy ta weryfikacja została dokonana przez osoby do niej uprawnione. Powyższe stanowi naruszenie obowiązujących w tej mierze przepisów wynikających z kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji nie wyjaśniają także, dlaczego jedna z działek ( o symbolu E ) nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku, a skarżący nie został poinformowany o okolicznościach, które powodują brak możliwości ubiegania się o przyznanie na nią płatności. Mając na uwadze powyższe wskazania, Sąd uznał, że w sprawie istnieją niejasności i wątpliwości, które organy powinny wyjaśnić w ponownym postępowaniu. Za zasadny w ocenie Sądu należy uznać również zarzut skarżącego dotyczący braku zawiadomienia o kontroli na miejscu. Jak wynika bowiem z raportu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2007, podobnie jak i w dniu [...] sierpnia 2007 roku nie został on w jakikolwiek sposób powiadomiony o zamiarze jej przeprowadzenia, czego organy obu instancji również nie wyjaśniły. Brak zaś stosownego zawiadomienia skarżącego o powyższej kontroli, mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu należy uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi, pamiętając m.in. o tym, iż uzasadnienie decyzji winno odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 kpa, dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Z wyżej powołanych względów, Sąd uznał, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 200 i art. 209 p.p.s.a.