VIII SA/Wa 615/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. G. i S. G. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę i umorzenie postępowania wznowieniowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]maja 2018 r. nr [...]; 2) zasądza od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących J. G. i S. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest skarga J. G. i S. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Nr [...] z [...] czerwca 2018 r. uchylającą w całości decyzję organu I instancji i umarzającą postępowanie wznowione postanowieniem PINB w R. Nr [...] z [...] maja 2016 r. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją Nr [...] z [...] marca 2011 r. (zwana także: decyzją ostateczną) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. (dla powiatu r., zwany dalej: PINB, organ I instancji) wydaną w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym nałożył na B. G. i T.G. (dalej: inwestorzy) obowiązek rozbiórki dachu budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w P. (wobec nieuiszczenia przez inwestorów opłaty legalizacyjnej). W dniu [...] marca 2014 r. J.G. i S. G. (dalej: wnioskodawcy, skarżący) złożyli do organu I instancji wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PINB Nr [...] z [...] marca 2011 r. Jako podstawę wznowienia podali przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), tj. sfałszowanie dowodów stanowiących postawę ustalenia stanu faktycznego sprawy (brak oryginalnego dziennika budowy i własna interpretacja niby braku wpisów do dziennika budowy) oraz wydanie decyzji w wyniku przestępstwa (niedostarczenie dziennika budowy oraz prowadzenie przez organ postępowania w sprawie samowoli budowlanej bez najważniejszych dokumentów). PINB pismem (znak [...]) z [...] lipca 2014 r. wezwał skarżących do podania, w terminie 7 dni, dokładnej daty powzięcia przez nich wiadomości o przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., będących podstawą wznowienia. W odpowiedzi skarżący w piśmie z [...] sierpnia 2014 r. podali, iż wiadomość o przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. powzięli [...] marca 2014 r. W dniu [...] sierpnia 2014 r. do PINB wpłynął drugi wniosek skarżących dotyczący wznowienia postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy podali przesłanki tożsame z określonymi pierwotnie (tj. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.). Decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2015 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] marca 2011 r. wskazując, że decyzja, co do której złożono wniosek o wznowienie została wykonana. Na skutek odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy) decyzją Nr [...] z [...] marca 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawcy w sposób niedostateczny sprecyzowali datę, w której dowiedzieli się o podstawie wznowienia postępowania. Zatem decyzja wydana została z uchybieniem przepisów postępowania, wobec nie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. PINB odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji ostatecznej uznając, że nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a., nadto skarżący nie zachowali terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie. Uwzględniając odwołanie WINB decyzją Nr [...] z [...] lipca 2015 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podstawę powyższego stanowiły stwierdzone uchybienia formalne. Postanowieniem Nr [...] z [...] czerwca 2015 r. PINB orzekł o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego wobec wykonania obowiązku objętego decyzją, co do której złożono wniosek o wznowienie, a organ odwoławczy postanowieniem Nr [...] z [...] lipca 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie. PINB postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2016 r. orzekł o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] z [...] marca 2011 r. Następnie decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. organ I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej. WINB decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2017 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Nr [...] z [...] marca 2011 r., nakazującej rozbiórkę samowolnie wykonanego dachu obiektu mieszkalnego - bliźniaka na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości P.. Wskazał, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Wyrokiem z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 592/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję (odpowiednio - Nr [...] z [...] czerwca 2017 r. i Nr [...] z [...]kwietnia 2017 r.). Sąd stwierdził, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 146 § 1 k.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie ustaliły, czy wniosek skarżących o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Ponadto wnioskodawcy składali kilka wniosków o wznowienie postępowania (wniosek z [...] marca 2014 r., pismo wyjaśniające z [...] sierpnia 2014 r. i ponowienie wniosku z [...] sierpnia 2014 r.) wskazując, iż o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania dowiedzieli się [...] marca 2014 r. Organy powinny ocenić, który wniosek uznano jako pierwszy wniosek o wznowienie postępowania, odnieść się do terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a następnie poddać analizie, czy istniały podstawy do wznowienia postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę PINB na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Nr [...] z [...] marca 2011 r. W motywach wskazał, że we wnioskach o wznowienie (z [...] marca 2014 r. i [...] sierpnia 2014 r.) skarżący wskazali na przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., tj. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe oraz decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Pomimo wezwania wnioskodawcy nie wskazali terminu, w jakim dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania podstaw wznowienia i udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, czy też wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Z art. 148 § 2 kpa wynika, że wniosek wznowieniowy należy złożyć w terminie 1 miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie w terminie miesiąca od dnia w którym dowiedziała się o instytucji wznowienia postępowania. Z pisma wnioskodawców wynika m.in., że w dniu [...] marca 2014 r. powzięli wiadomość o przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2, co zmobilizowało ich do napisania wniosku o wznowienie. Ocenił, iż nie było podstaw do wydania przez PINB postanowienia Nr [...] z [...] maja 2016 r., o wznowieniu postępowania, ponieważ skarżący nie wskazali terminu, w którym dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ I instancji stwierdził też, że wnioskodawcy nie przedłożyli prawomocnego orzeczenia sądu ani innego organu stwierdzającego, że dowody na które powołał się PINB są fałszywe, nie przedstawili prawomocnego orzeczenia stwierdzającego, że w sprawie mamy do czynienia z popełnieniem przestępstwa. Wprawdzie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego, poważnej szkody dla interesu społecznego. W aktach sprawy brak jednak bezspornego dowodu świadczącego o sfałszowaniu dowodu lub popełnieniu przestępstwa, nadto wznowienie nie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego, poważnej szkody dla interesu społecznego. Zatem powołane okoliczności i dowody nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W odwołaniu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazali, że przeglądając na przełomie 2013/2014 roku dokumentację w WSA w Warszawie w sprawie VIII SAB/Wa 48/13 dotarli do oryginału decyzji ostatecznej i stwierdzili, że nie byli stroną tego postępowania. Nie mogli więc w ustawowym terminie złożyć odwołania. W tej decyzji PINB świadomie poświadczył nieprawdę, świadomie przekroczył uprawnienia funkcjonariusza publicznego nie kierując egzemplarza ww. decyzji do nich jako strony. Uważają, że w ww. decyzji ostatecznej PINB kłamie zaniżając stan samowoli budowlanej tylko do prowizorycznego dachu. Analizując akta sprawy – [...] marca 2014 r. skarżący dotarli do dokumentów, które nie były uwzględnione podczas prowadzonego postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji. Uwzględnienie tych dokumentów zmienia całkowicie stan faktyczny samowoli budowlanej. W dniu [...] marca 2014 r. dotarli w swoich aktach do protokołu oględzin PINB z [...] sierpnia 2008 r. na działce nr [...], z którego wynika, że wybudowany obiekt jest w stanie surowym, a w jego piwnicach właściciel prowadzi działalność gospodarczą – naprawę samochodów. Wg protokołu na obiekcie prowadzony jest dziennik budowy Nr [...] z [...] września 2004 r. wydany przez Starostę R., co jest dziwne, ponieważ tego samego dnia tj. [...] maja 1985 r. skarżący odbierali pozwolenia na budowę i dzienniki budów, których kolejność następowała po sobie, inwestor miał dziennik nr [...], zaś skarżący [...]. Do wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę ([...] sierpnia 1996 r.) inwestor – według oryginalnego dziennika budowy - wybudował tylko I kondygnację wraz z przyłączami. Zdaniem skarżących z akt administracyjnych, które posiada PINB w niewiadomy sposób znikają dokumenty, które jeszcze [...] sierpnia 2014 r. znajdowały się w tych aktach. Powyższe stwierdzili [...] maja 2018 r. Zaginione dokumenty to: protokół oględzin działki nr [...] z [...].08. 2008 r., w treści którego widnieje w/w zapis o dzienniku budowy, protokół oględzin z [...].09.2010 r. Zniknięcie tych i innych dokumentów pozwala na manipulację i twierdzenie, że z akt nie wynika, aby PINB i jego funkcjonariusze dokonali jakiegokolwiek przestępstwa. Podali, że we wniosku o wznowienie postępowania powołali się głównie na art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest fałszerstwo intelektualne polegające na poświadczeniu nieprawdy w decyzji ostatecznej, polegające na zaniżeniu stanu faktycznego samowoli budowlanej. Na powyższe wskazują dokumenty, które podczas prowadzonego postępowania w 2011 r. PlNB posiadał w swoich zasobach, a które świadomie pominął (protokół oględzin z [...].08.2008 r., dziennik budowy nr [...], protokół oględzin z [...].07. 2010 r.). Uważają, że wydając decyzję ostateczną i dokonując zaniżenia stopnia samowoli budowlanej PINB dokonał przestępstwa polegającego na poświadczeniu nieprawdy w treści dokumentu. Podali także, iż przeciwko byłemu Kierownikowi PINB A. S. Prokuratura Rejonowa R.W. wniosła do Sądu akt oskarżenia o dokonanie przestępstw z art. 271 § 1 i 231 § 1 kk, tj. o poświadczenie nieprawdy w dokumencie mającym znaczenie prawne i przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego (akt oskarżenia Nr [...] z [...] listopada 2017 r.). Postępowanie sądowe w tej sprawie jest w toku. Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2018 r. WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, zwana dalej: p.b.), uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie wznowione postanowieniem PINB Nr [...] z [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy oraz specyfiki postępowania wznowieniowego WINB stwierdził, iż zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wobec naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania. We wniosku z [...] marca 2014 r. (wpływ do PINB [...] marca 2014 r.) skarżący wskazali, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 48 p.b. żądają wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i uchylenia decyzji na podstawie art. 146 § 1 k.p.a. Organ I instancji słusznie uznał, że jest to pierwszy wniosek wznowieniowy. W związku z tym wnioskiem wezwano skarżących do podania dokładnej daty powzięcia wiadomości o przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a skarżący wskazali, że data [...] marca 2014 r. to dzień, w którym za pomocą artykułów k.p.a. wraz z komentarzami powzięli wiadomość o przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1 i 2. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do wznowienia postępowania postanowieniem PINB Nr [...] z [...] maja 2016 r. O ile więc organ I instancji uznał, że nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku wznowieniowego, należało umorzyć postępowanie mimo błędnego wznowienia, a nie odmawiać uchylenia decyzji ostatecznej. Istotą postępowania wznowieniowego jest zbadanie, czy postępowanie poprzedzające wydanie decyzji ostatecznej dotknięte jest kwalifikowanymi wadami prawnymi z art. 145 k.p.a. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż organ I instancji wznowił postępowanie bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do spełnienia przesłanek z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. uzasadniało eliminację z obrotu prawnego i postanowienia jak i wydanego w jego następstwie rozstrzygnięcia merytorycznego. Bez prawidłowego zweryfikowania warunków formalnych do wznowienia niedopuszczalne jest przeprowadzanie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdził, że nie zachodziły przesłanki formalne uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] marca 2011 r., zatem prowadzenie postępowania wznowieniowego stało się bezprzedmiotowe. Z uwagi na fakt, iż w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie PINB Nr [...] z [...] maja 2016 r. zasadnym jest umorzenie postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że odstępuje od merytorycznego odniesienia się do argumentów w nim podnoszonych, gdyż wystąpiły formalne przesłanki uniemożliwiające ponowne przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji w trybie art. 151 k.p.a. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi omówili treść wniosku o wznowienie postępowania z [...] marca 2014 r. (data wpływu do organu), odpowiedzi udzielonej PINB co do daty ([...] marca 2018 r.) w której dowiedzieli się o podstawie wznowienia. Podali, iż oprócz pominiętego przez organy dziennika budowy nr [...] kluczowym dokumentem w sprawie był protokół oględzin z [...].08. 2008 r., który zniknął z oryginalnych akt sprawy. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wspomina o tym dokumencie. Wspomina natomiast o kolejnych oględzinach dokonanych [...].07.2010r., ale przytaczając dokonane w protokole ustalenia dokonuje fałszerstwa intelektualnego polegającego na poświadczeniu nieprawdy w treści cytowanego dokumentu. Wskazuje bowiem, że po wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę wykonano pokrycie dachowe zamiast wskazania, iż po utracie pozwolenia na budowę wykonano pozostałą część stanu surowego z przykryciem dachem włącznie. Zdaniem skarżących w decyzji ostatecznej PINB poświadczył nieprawdę, że tylko dach nad obiektem mieszkalnym został wybudowany jako samowola budowlana. Zastanawiające jest, zdaniem autorów skargi, kiedy w takim razie, inwestor po utracie pozwolenia na budowę, wybudował wskazaną w protokole oględzin (poza I kondygnacją i stropem nad tą kondygnacją) pozostałą część stanu surowego, czyli drugą kondygnację i pokrycie dachowe na tym obiekcie. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie sygnatura akt VIII SA/Wa 592/17uchylając zaskarżone rozstrzygnięcia podniósł między innymi kwestię braku oceny który wniosek złożono jako pierwszy, terminowości złożenia wniosku o wznowienia postępowania, a następnie poddanie analizie czy istniały podstawy do wznowienia postępowania. Wskazał, że brak jest ustaleń stanu faktycznego w tym zakresie i brak oceny tych ustaleń organów nadzoru budowlanego zobowiązując do wyeliminowania tych braków. Zauważyć należy, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie – art. 153 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę pod kątem wykonania przez organy zaleceń i wytycznych sądu wskazać trzeba, że organy nie dokonały w całości prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i oceny tego stanu faktycznego. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. skarżący wskazują nie tylko na przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, ale również podnoszą, że nie zostali wysłuchani w postępowaniu zakończonym decyzją wznowienia której domagają się. W następnym piśmie z [...] sierpnia 2014 r. w sposób już jednoznaczny wskazują, że nie brali udziału w tym postępowaniu jako strona z winy organu, nie dostali kopii decyzji z ewidentnej winy organu powiatowego. Aczkolwiek skarżący nie wymieniają w w/w pismach przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa jako kolejnej przesłanki wznowieniowej, to w ocenie sądu nie może budzić wątpliwości, że stawiają i ten zarzut wobec postępowania zakończonego decyzją z Nr [...] z [...] marca 2011 r. Okoliczność ta została zignorowana przez organy prowadzące postępowanie wznowieniowe. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony – art. 147 kpa. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca, od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania – art. 148 § 1 kpa z tym, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji – art. 148 § 2 kpa. Na stronie wnoszącej podanie o wznowienie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia, kiedy/w jakiej dacie dowiedziała się o decyzji, tak aby możliwe było ustalenie, że podanie zostało złożone z zachowaniem terminu jednego miesiąca od tej daty. Jeżeli tak, jak w niniejszej sprawie, z treści podania nie można ustalić tej daty organ na podstawie art. 64 § 2 kpa winien wezwać do jego uzupełnienia pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania w tej części. Po ustaleniu daty w której strona dowiedziała się o decyzji organ winien przedstawić swoje stanowisko, co do kwestii zachowania terminu, które winno być poparte stosowną argumentacją zawartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Powyższego wezwania, ustaleń i oceny brakuje, co powoduje o naruszeniu art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ja poprzedzającej – art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Jednocześnie należy przyznać racje organom, że odnośnie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, wniosek o wznowienie postępowania należy złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie w terminie jednego miesiąca w którym strona dowiedziała się o instytucji wznowienia postępowania. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 kpa. Uwzględniając powyższe i rozstrzygając, czy został zachowany termin do żądania wznowienia postępowania w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa organy prawidłowo przyjęły, że strona nie wskazała terminu w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Prowadząc ponownie postępowanie organy poczynią brakujące czynności, ustalenia faktyczne i ocenę tych ustaleń tak jak wskazano wyżej czemu dadzą wyraz w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Wobec powyższego orzeczono jak w wyroku. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a. przy czym na zasądzoną kwotę składa się wpis – [...] zł.