VIII SA/Wa 634/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz J.K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta R. decyzją Nr [...] z dnia sierpnia 2007 roku na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust.4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz. U. Z 2006r., Nr 156, poz. 1118 tekst jednolity) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. Z 2000r., Nr 98,poz. 1071 ze zmianami) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla spółki z o. o. " A." w R. Zamierzenie budowlane określono jako budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, podziemnym zbiornikiem przeciwpożarowym w sąsiedztwie z działkami 25/11, 25/12, 25/13, 25/14, 25/15, 25/16 i 25/17, obiekt kategorii XIII i XVII, na terenie działek o numerach ewidencji geodezyjnej 24/1, 24/11,25/1, 25/20, 25/21 przy ulicy M. w R.. Jednocześnie w decyzji stwierdza się, iż inwestor posiada warunki dysponentów sieci na dostawy wody , odprowadzania ścieków sanitarnych i wód opadowych oraz przyłączenia do sieci gazowej, elektroenergetycznej niskiego napięcia i centralnego ogrzewania budynków i urządzenia zjazdów z ulicy K. i M. i parkingów. Przed oddaniem inwestycji do użytkowania Inwestor zobowiązany jest do uzyskania pozwolenia na ich budowę oraz do ich wykonania. Obszar oddziaływania obiektów o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane obejmuje nieruchomości objęte decyzją. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż inwestor przedłożył projekt budowlany opracowany przez osoby uprawnione, zgodnie z prawomocnymi decyzjami Nr [...] z dnia września 2006 roku, Nr [...] z dnia czerwca 2007 roku i Nr [...] z lipca 2007 roku o warunkach zabudowy oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami i warunkami technicznymi jakimi winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany otrzymał pozytywną opinię rzeczoznawców do spraw: sanitarno – higienicznych, BHP i Ergonomii oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane spełniając wszystkie wymogi wynikające z przepisów Prawa budowlanego . Decyzję powyższą doręczono, między innymi Gminie Miasta R. - Wydziałowi Zarządzania Nieruchomościami. Prezydent Miasta R., działając w imieniu właściciela Gminy Miasta R. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie, ewentualnie o wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu odwołujący zarzuca, iż pozwolenie na budowę w stosunku do działki Nr 25/20 o powierzchni 733 m. kw. wydane zostało bez zgody o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością z przeznaczeniem na budowę miejsc parkingowych, wynikającej z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, co oznacza, że pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda decyzją Nr [...] z dnia października 2007 roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasta R. reprezentowanej przez Prezydenta Miasta R. od decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia sierpnia 2007 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż brak jest uzasadnienia wynikającego z przepisów obowiązującego prawa do wdrożenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie nieważnościowe, w sytuacji istnienia przesłanki do załatwienia wniosku w trybie zwykłym w postępowaniu odwoławczym na podstawie przepisu art. 138 kpa. Organ I instancji załatwiając wniosek inwestora przeprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa , w tym art. 28 ust. 2, 33 ust. 1 i 2, 34, 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych. Organ odwoławczy mając na uwadze postawiony zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawo budowlane ocenił wniosek inwestora o pozwolenie na budowę pod kątem spełnienia wymagań z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane mając na względzie jego kompletność, a także prawidłowości wypełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie dopatrzył się nieprawidłowości. Zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2, polegający na braku zgody Gminy na dysponowanie przez inwestora działką nr ewidencyjny gruntu 25/20 na cele inwestycyjne z przeznaczeniem na budowę miejsc parkingowych jest nietrafny, bowiem podanie nieprawdziwych danych w w/w oświadczeniu nie podlega kontroli w postępowaniu o pozwolenie na budowę , a zatem nie może on stanowić podstawy do uwzględnienia w postępowaniu administracyjnym, tak odwoławczym, jak również nieważnościowym. Organy administracji architektoniczno – budowlanej nie mają obowiązku sprawdzania wiarygodności danych wpisanych do oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane a wyłącznie prawidłowość jego wypełnienia, t.j. wpisania wymaganych danych o dokumentach – dowodach stanowiących podstawę posiadanych uprawnień wnioskodawcy w omawianej kwestii. Roszczenia w tym przedmiocie mogą być dochodzone na drodze postępowania procesowego, przed sądami powszechnymi, w związku z naruszeniem art. 233 kk. Organ odwoławczy podniósł także, iż zaskarżona decyzja zatwierdza projekt budowlany, który zawiera opracowany projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia, lecz wydane pozwolenie na budowę nie obejmuje budowy miejsc parkingowych, co jest zgodne z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zobowiązuje natomiast inwestora do spełnienia warunku polegającego na obowiązku realizacji pełnego zakresu zamierzenia inwestycyjnego, w tym między innymi miejsc parkingowych, zjazdów i przyłączy niezbędnych mediów, których wykonanie ma nastąpić przed zakończeniem budowy i oddaniem inwestycji do użytku. Zakres wymienionych robót nie objętych zaskarżoną decyzją może zostać zrealizowany wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę, w trybie odrębnego postępowania administracyjnego. W ocenie organu wojewódzkiego przedmiotową decyzję wydano zgodnie z wymaganiami przepisów obowiązującego prawa, a zatem nie narusza ona interesu prawnego innych stron postępowania, co w tym wypadku odnosi się do interesu prawnego właściciela działki o numerze ewidencyjnym 25/20, który reprezentowany przez Wydział Zarządzania Nieruchomościami brał udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, na każdym jego etapie. Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożył skarżący, J.K. zarzucając jej mający wpływ na wynik sprawy błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na bezpodstawnym stwierdzeniu, iż organ administracyjny w postępowaniu w przedmiocie wydania inwestorowi pozwolenia na budowę nie ma obowiązku zbadania prawdziwości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działkami pod inwestycje, których powyższe postępowanie dotyczy, tzn. winien ograniczyć się jedynie do zobowiązania inwestora do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania gruntami, w sytuacji nie przedstawienia przez inwestora jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania gruntami pod inwestycje. Mając na uwadze powołany zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ administracji wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy Prawo budowlane nie sprawdził, czy złożone przez inwestora oświadczenie w trybie art. 32 ust. 4 pkt 2 o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest prawdziwe, w szczególności w sytuacji, kiedy inwestor nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego prawdziwość złożonego oświadczenia. Przywołał wyrok WSA w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 35/2005, publ. Gazeta Prawna 2007/5 str. 26, z którego wynika konieczność ustalenia czy inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez organy tylko przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę oraz przy zgłoszeniu budowy lub zamiaru wykonania robót budowlanych a także wyrok NSA z 4 października 2002 roku, sygn. akt IV są 477/2002, publ. Lex Polonica nr 358523, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że słowo " wykazać" w języku polskim oznacza " przedstawić dowody ...", " dowieść", " unaocznić" . Odnosi się to do przekonania przez inwestora w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości, że prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dysponuje a nie jedynie opieraniu się na wyciągnięciu wniosków w sposób dorozumiany. Z powyższego wynika, zdaniem skarżącego w sposób jednoznaczny obowiązek organu administracyjnego przed wydaniem pozwolenia na budowę inwestorowi sprawdzenia prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia, poprzez zobowiązanie inwestora do przedstawienia dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania gruntami pod inwestycje, takimi jak wypis z księgi wieczystej, umowa dzierżawy itd. Stosownie do regulacji art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane temu i wyłącznie temu, kto między innymi wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – wyrok NSA z 27 lutego 2002 roku , sygn. akt IV są 1092/2000, publ. Lex Polonica nr 356395. Jest to zatem przepis bezwzględnie obowiązujący a niedotrzymanie warunku w nim określonego jest rażącym naruszeniem prawa i skutkuje, w myśl regulacji z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę wydanego bez wykazanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane , czyli w myśl art. 3 ust. 11 Prawa budowlanego prawa własności, użytkowania wieczystego , zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych, które to prawa należy oceniać w myśl przepisów prawa cywilnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie powtarzając wcześniej zaprezentowaną argumentację. Odnosząc się do powołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych zauważył, iż są one wiążące wyłącznie w danej sprawie i nie mogą być wskazywane jako wykładnia prawa. Jednocześnie powołał odmienne orzeczenie sądu - wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2005 roku VII SA/Wa 1814/04 LEX Nr 194700, z którego wynika, iż w świetle treści znowelizowanego art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego ustawodawca już nie wymaga wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a jedynie złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podniósł także brak udokumentowania przez skarżącego swego interesu prawnego w sprawie. Stwierdził, iż udział skarżącego J.K. jako następcy prawnego P. "S." R. w prowadzonym przed organem I instancji postępowaniu nie wynikał z uprawnień opartych na przepisie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, lecz prawdopodobnie z faktu wcześniejszego uczestnictwa tej instytucji w postępowaniu o warunkach zabudowy, gdyż działka o nr ewidencyjnym 84/1 nie znajduje się w przedmiocie oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Inwestor, A. spółka z o. o w R. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie przyłączając się do stanowiska Wojewody. Uczestniczka U.W. podniosła, iż nie potrafi zająć stanowiska w sprawie natomiast zależy jej by pozwolenie na budowę nie naruszało praw do jej działki o powierzchni 27 m. kw. zabudowanej garażem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych , w tym przypadku decyzji zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Organem administracji architektoniczno – budowlanej właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w pierwszej instancji w sprawie pozwolenia na budowę jest starosta – art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zmianami). W miastach na prawach powiatu funkcje starosty wykonują prezydenci miasta. W tych jednostkach samorządu terytorialnego organem administracji architektoniczno – budowlanej jest prezydent miasta. W sprawie niniejszej decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę wydana została przez Prezydenta Miasta R. Jednocześnie Prezydent Miasta R. działając – jak podniesiono w odwołaniu – w imieniu właściciela - Gminy Miasta R. odwołał się od powyższej decyzji. W aktach sprawy niniejszej brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego prawo własności Gminy Miasta R. do przedmiotowej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 25/20. Twierdzenia odwołującego się w tym zakresie nie zostały zweryfikowane przez organy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji. Uniemożliwia to ocenę interesu prawnego odwołującego się, a w konsekwencji dopuszczalność odwołania – art. 134 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy, po ustaleniu tytułu własności do w/w działki , podejmie stosowne rozstrzygnięcie. W sytuacji, gdy Gmina wykaże się prawem własności do niniejszej działki oznaczać to będzie, iż stroną postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę była Gmina Miasta R. natomiast organ tej gminy którym jest Prezydent Miasta R. pełniący jednocześnie funkcję organu administracji architektoniczno – budowlanej był właściwy do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Wówczas niedopuszczalne jest prowadzenie przez Prezydenta Miasta R. postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w przypadku, gdy stroną tego postępowania jest gmina. Pozostawanie ze stroną – Gminą Miasta R. w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowanie funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela, można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa lub obowiązki Prezydenta Miasta R. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz. U. Z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zmianami ) prezydent miasta kieruje bieżącymi sprawami gminy i reprezentuje ją na zewnątrz. Z powyższego wynika jednoznacznie, iż w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta R. jest także ustawowym przedstawicielem strony. W konsekwencji, również wyłączeni z rozpoznania danej sprawy będą podlegli prezydentowi pracownicy, działający z jego upoważnienia. Oceniając te kwestię Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 roku , sygn. akt OPS 1/03. Prezydent Miasta R. nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający sprawę. Należy przyjąć, że zachodzi wówczas określona w art. 24 § 1 pkt 1 kpa przyczyna wyłączenia Prezydenta Miasta R. od udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Wyłączenie osoby Prezydenta Miasta R. od udziału w postępowaniu czyni organ wykonawczy gminy niewładnym do działania – art. 26 § 3 kpa. W związku z powyższym, będzie miał zastosowanie przepis art. 26 § 2 kpa. Sprawa będzie podlegała załatwieniu przez organ wyższego stopnia nad Prezydentem Miasta R., w tym wypadku przez Wojewodę , przy czym organ ten będzie mógł wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ. Skutki naruszenia przepisu art. 24 § 1 kpa stanowią przesłankę wznowienia postępowania i są wprost określone w art. 145 § 1 pkt 3 kpa. Odnosząc się do zarzutu skargi podnieść należy, iż jak wynika z wprowadzonego ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane i o zmianie niektórych ustaw przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis ten nie zwalnia jednak organu administracji publicznej z obowiązku stosowania przy rozpoznawaniu sprawy zasad postępowania określonych w kpa. Jakkolwiek przedmiotowe oświadczenie składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej i złożenie nieprawdziwego oświadczenia może stanowić podstawę wszczęcia przez właściwy organ postępowania karnego, wyklucza to weryfikację w ramach postępowania administracyjnego treści oświadczenia w tym przedmiocie jedynie w sytuacji, gdy organ wydający decyzję nie posiada informacji mogących świadczyć o jego nieprawdziwości – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2006 roku VII SA/Wa 1602/2005. Ustawowe odesłanie do przepisów kodeksu karnego nie powoduje wyłączenia stosowania zawartych w kpa zasad postępowania nakładających na organ rozpoznający sprawę obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego wynikających z art. 7, 77 § 1 kpa. W sprawie niniejszej inwestor złożył oświadczenie, że posiada zgodę na dysponowanie działką o nr 25/20. Jednocześnie w aktach sprawy niniejszej znajdują się pisma Prezydenta Miasta R. z 21 listopada 2006 roku i 17 sierpnia 2007 roku, z których wynika zgoda na dysponowanie terenem, ale jedynie w celu urządzenia dojazdu pożarowego i budowy infrastruktury technicznej. Skoro decyzja organu I instancji nie obejmuje pozwolenia na budowę miejsc parkingowych na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 25/20 brak zgody na dysponowanie przedmiotowym gruntem nie ma znaczenia w tym postępowaniu. W tym miejscu podnieść należy, iż wniosek inwestora obejmuje całe zamierzenie budowlane, tymczasem organ I instancji ograniczył wniosek, bowiem wydane pozwolenie nie obejmuje budowy miejsc parkingowych co było jedną z podstaw do utrzymania w mocy przez Wojewodę o zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Prezydent Miasta R. nie podał motywów jakimi kierował się podejmując te działania. Przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Wydając decyzję organ I instancji nie rozważał, czy ograniczenie powyższe nie powoduje niemożności samodzielnego funkcjonowania obiektu, na który wydano pozwolenie, co stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa. Uczestnikami niniejszego postępowania administracyjnego są między innymi: M.W. i E.W., którym Prezydent Miasta R. prawidłowo doręczył zaskarżoną decyzję. Organ II instancji pominął w/w uczestniczki przy doręczaniu wydanej przez siebie decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy doręczyć decyzję wszystkim uczestnikom postępowania zgodnie z dyspozycją § 1 art. 109 kpa. Odnosząc się do podniesionego na rozprawie zarzutu skarżącego o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji wystąpienia ze skargą do WSA na jedną z decyzji wygaszających warunki zabudowy podnieść należy, iż okoliczność ewentualnego uchylenia w późniejszym terminie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może stanowić podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie może natomiast to być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący J.K. stał się z dniem 31 sierpnia 2007 roku właścicielem nieruchomości – między innymi działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 84/1. Działka ta położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, przylega do działek objętych pozwoleniem na budowę i niewątpliwie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. W tej sytuacji skarżący, w myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ma przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało uchylić zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 152 cytowanej ustawy orzeczono, jak w pkt II wyroku. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 6