VIII SA/Wa 634/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi P. L., U. S., M. S., J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.), uchyliło postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta P. (dalej: organ I instancji, Burmistrz) z [...] maja 2020 r. znak: [...] i umorzyło postępowanie organu I instancji w zakresie stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania wyżej opisanego przedsięwzięcia na środowisko. Niniejsze rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: W dniu 11 grudnia 2019 r. T. M. (dalej: strona, inwestor, wnioskodawca) złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjnego, zlokalizowanego w miejscowości S. przy ul. K. [...], na budynek produkcyjno - magazynowy usług, polegających na wytwarzaniu granulatu z przetwarzania tworzyw sztucznych przeznaczonego do dalszej produkcji. W oparciu o dane zawarte we wniosku oraz jego załącznikach planowane do realizacji zamierzenie inwestycyjne zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej: rozporządzenie RM z 2019 r.). Postanowieniem z [...] maja 2020 r. znak: [...] Burmistrz, działając na podstawie art. 63 ust. 1 i 4, art. 64 ust. 1, art. 65 – 66 i art. 68 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm., dalej: u.i.o.ś.), stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. W postanowieniu określono zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy oraz stwierdził, że po analizie zebranego materiału dowodowego nie można ocenić wielkości i stopnia oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zwrócono uwagę, że przedłożona przez wnioskodawcę analiza hałasu opiera się na odległości od najbliższej zabudowy mieszkaniowej wynoszącej 30 m od granicy działek, a nie odległościach wskazanych przez organ w wezwaniu. Biorąc zatem pod uwagę zasadę prewencji i przezorności stwierdzono, że dopiero przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko pozwoli jednoznacznie określić jego oddziaływanie. Zażalenie na to postanowienie złożył inwestor, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 12 k.p.a., polegające na znacznym opóźnianiu prowadzonego postępowania poprzez: - zlecenie przeprowadzenia oceny o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji gdy organy związane z ochroną środowiska i kontrolą sanitarną jednoznacznie opowiedziały się co do braku potrzeby przeprowadzania takiej oceny; - zaniechanie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy pozwala na wydanie takiej decyzji. Wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] lipca 2020 r. znak: [...] SKO uchyliło postanowienie Burmistrza z [...] maja 2020 r. znak: [...] i umorzyło postępowanie w zakresie stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania wyżej opisanego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że planowane przedsięwzięcie, w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium zauważyło, że pismem z 17 stycznia 2020 r. Burmistrz, działając na podstawie art. 64 ust. 1 u.i.o.ś., wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (dalej: PPIS), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. Wydział Spraw Terenowych w R. (dalej: RDOŚ) oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Zarząd Zlewni w R. (dalej: DRZGW) o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określenie zakresu ewentualnego raportu o oddziaływaniu na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Początkowo PPIS opinią sanitarną z 28 stycznia 2020 r. znak: [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. Niemniej jednak 11 lutego 2020 r. opinia ta została zastąpiona nową, aktualną, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania. PPIS wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie z punktu widzenia ochrony powietrza będzie się wiązało z emisją zanieczyszczeń i z hałasem. Głównym źródłem emisji zanieczyszczeń powietrza w fazie eksploatacji i realizacji przedsięwzięcia będzie emisja zanieczyszczeń powodowana ruchem pojazdów ciężarowych (spalanie oleju napędowego w silnikach). W związku z tym do powietrza wprowadzane zostaną następujące zanieczyszczenia: dwutlenek azotu, tlenek węgla, węglowodory alifatyczne, aromatyczne, dwutlenek siarki, pył zawieszony. Emisja zanieczyszczeń związanych z pracą samochodów będzie czasowa i nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko. Źródłami hałasu emitowanego do środowiska będą: stacjonarne źródła hałasu typu budynek produkcyjny oraz ruchome źródła hałasu – środki transportu. Najbliższy teren chroniony akustycznie (zabudowa mieszkaniowa) zlokalizowany jest w odległości ok. 30 m w kierunku wschodnim i północnym od planowanej inwestycji. Występujący poziom hałasu nie przekroczy jednak ustalonych norm. Również RDOŚ opinią z 5 lutego 2020 r. znak: [...] uznał, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Wyjaśnił, że uciążliwości w fazie realizacji inwestycji będą miały charakter okresowy, przejściowy, krótkotrwały i zostaną ograniczone przez odpowiednią organizację pracy na terenie inwestycji, dlatego nie będą znaczące. Inwestycja będzie realizowana na terenie już utwardzonym w istniejącej zabudowie. W związku z realizacją inwestycji nie będą prowadzone żadne prace rozbiórkowe. Na etapie eksploatacji przedmiotowej inwestycji wystąpi emisja hałasu i substancji do powietrza, a także powstawać będą odpady i ścieki. Oddziaływanie przedsięwzięcia nie będzie jednak znaczące. Dodano również, że inwestycja zlokalizowana będzie poza obszarami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r., poz. 55). Ponadto DRZGW opinią z 23 stycznia 2020 r. stwierdził, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ ten wskazał jednocześnie na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. oraz nałożenie obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. ustawy. W opinii wyjaśniono, że według informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia można stwierdzić brak możliwości wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności, a przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno w fazach realizacji, jak i eksploatacji przy zachowaniu odpowiednich środków i technik nie powinno znacząco oddziaływać na środowisko. Według SKO nie bez znaczenia pozostawała także złożona 2 marca 2020 r. przez wnioskodawcę na wezwanie Burmistrza "Ocena oddziaływania na środowisko w zakresie emisji hałasu z wynikami obliczeń i rozprzestrzeniania w formie graficznej". Analizie poddano uciążliwości dla środowiska w zakresie hałasu, biorąc pod uwagę stacjonarne i ruchome źródła hałasu. Punkty obliczeniowe dla określenia wpływu zakładu na środowisko rozmieszczono przy budynkach mieszkalnych znajdujących się na działkach nr [...],[...],[...] (najbliższe budynki w otoczeniu przyszłego zakładu w zabudowie zagrodowej - zgodnie z przeznaczeniem i klasyfikacją wynikającą z załączonych do akt informacji o działkach). Przeprowadzona analiza wykazała, że przedsięwzięcie nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska w związku z emisją hałasu w porze dziennej (zakład ma być otwarty poza godzinami nocnymi). W tych okolicznościach, zdaniem Kolegium, dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak bowiem wynika z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej: KIP, karta) oraz wyrażonych przez organy specjalistyczne opinii, skala planowanego przedsięwzięcia, istotne rozwiązania charakteryzujące przedsięwzięcie i wielkości zajmowanego terenu nie wskazują na wystąpienie znaczącego oddziaływania ma środowisko. Teren przeznaczony pod inwestycję jest już zabudowany budynkami produkcyjnymi i częściowo, choć w znacznej części utwardzony. Wnioskodawca nie zamierza budować nowego obiektu, a jedynie zmienić sposób użytkowania istniejącego. Łącznie powierzchnia działek przeznaczonych pod inwestycję wynosi mniej niż 1 ha. Proces przetwarzania odpadów ma być w zasadzie bezemisyjny, a co istotne w procesie recyklingu tworzyw sztucznych powstanie regranulat, który może być wykorzystywany w dalszych procesach produkcyjnych nowych wyrobów, co jest korzystne z punktu widzenia środowiskowego. Z materiału dokumentacyjnego nie wynika też, aby w przypadku planowanego przedsięwzięcia następowała kumulacja oddziaływań z przedsięwzięciami zrealizowanymi w obszarze oddziaływania tego przedsięwzięcia, gdyż takie nie istnieją. Kolegium przeanalizowało ponadto poziomy emisji hałasu, jak też zanieczyszczeń do powietrza. Z uwagi jednak na ich niewielki zakres (wynikający przede wszystkim z ruchu pojazdów mechanicznych - kilka samochodów ciężarowych na dobę i kilkanaście osobowych) nie dopatrzono się potrzeby szczegółowego badania oddziaływania w ramach odrębnej procedury. Usytuowanie przedsięwzięcia na terenach zurbanizowanych, przekształconych dla celów działalności produkcyjnej nie wpłynie na ewentualną możliwość powstania zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji w zakresie stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania wyżej opisanego przedsięwzięcia na środowisko. Nie zgadzając się z postanowieniem organu odwoławczego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: P. L., U. S., M. S. oraz J. F. (dalej: skarżący). Zarzucili naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazali, że inwestor jest podmiotem gospodarczym, który nie istnieje, przedmiot działalności został błędnie ustalony, a lokalizacja, na której ma być zrealizowana inwestycja, nie istnieje. Skarżący podnieśli, że w KIP zadeklarowano, że całość inwestycji będzie zamknięta w obrębie jednego istniejącego budynku produkcyjno-magazynowego, a inwestor w piśmie z 29 kwietnia 2020 r. oświadczył, że granulat będzie magazynowany w istniejących budynkach. W KIP są liczne odniesienia do więcej niż jednego budynku i jednej nieruchomości. Przykładowo, na stronie 7 przy charakterystyce infrastruktury technicznej objętej wnioskiem opisano dwa murowane budynki położone na dwóch różnych działkach. W miejscach, gdzie jest mowa o wykorzystywaniu w przedsięwzięciu tylko jednego budynku, nie wskazuje się, którego konkretnie budynku dotyczy wniosek z 10 grudnia 2019 r. Ponadto wniosek inwestora oficjalnie dotyczy "zmiany sposobu użytkowania budynku", zaś tak naprawdę obejmuje przebudowę co najmniej dwóch budynków w celu zmiany sposobu ich użytkowania. Postanowienie SKO zostało więc oparte na niezweryfikowanych i niekompletnych danych dotyczących aspektów technicznych planowanego przedsięwzięcia. M.in. nieznane są parametry techniczne (np. wielkość, moc i rodzaj silnika, efektywność energetyczna, hałaśliwość, zapotrzebowanie na wodę, spełniane normy techniczne) ani poszczególnych urządzeń, ani samej linii technologicznej. Inwestor wymienił jedynie listę rodzajową typowych urządzeń wchodzących w skład linii technologicznej (np. podajnik taśmowy, wanna myjąca, urządzenia do cięcia), ale nie wskazał konkretnych modeli/typów urządzeń, ich producentów oraz czy zamierza wykorzystywać nowe urządzenia, czy używane. Zdaniem skarżących inwestor nie przedstawił wszelkiej dokumentacji zawierającej "informacje określające rodzaj przetwarzanych tworzyw, sposób ich transportu i moce przerobowe urządzeń inwestycji." Planowany zakład przetwarzania odpadów z tworzyw sztucznych w S. stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa zaopatrzenia miejscowej ludności w czysta wodę. W odpowiedzi na skargę SKO domagało się jej oddalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 t.j.) oraz art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonego skargą aktu administracyjnego. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę pod kątem wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.) oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś.). W ocenie Sądu objęte kontrolowanym postępowaniem przedsięwzięcie, polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjnego, zlokalizowanego w miejscowości S. przy ul. K. [...], na budynek produkcyjno - magazynowy usług polegających na wytwarzaniu granulatu z przetwarzania tworzyw sztucznych przeznaczonego do dalszej produkcji mieści się w zakresie określonym w § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia RM z 2019 r. i należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. wynika, że dla tego rodzaju przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Ten ostatni przepis stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie takie kryteria, jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Analiza zgromadzonej dokumentacji potwierdza, że ocena wskazanych wyżej kryteriów została przez SKO przeprowadzona prawidłowo i nie budzi wątpliwości Sądu. Rozpatrując zatem zasadność nałożenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w pierwszej kolejności Sąd wskazuje na kompletność złożonego przez inwestora wniosku, którego zawartość odpowiadała wymaganiom określonym w art. 74 ust. 1 u.i.o.ś. Jednocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że wniosek ten został złożony przez nieistniejący podmiot. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wskazujący m. in., że przedsiębiorca M. W., będący w sprawie niniejszej inwestorem, działa pod firmą [...]. Rozpoczął on wykonywanie działalności gospodarczej 20 października 2019 r., a miejscem wykonywania działalności są Ł., Aleja [...] nr [...]. W tych okolicznościach fakt braku osobistego występowania w postępowaniu oraz działanie przez profesjonalnego pełnomocnika nie uzasadnia twierdzenia, że podmiot ten nie istnieje. Również KIP, jako zasadniczy dokument chrakteryzujący przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zawierała wszystkie dane określone w art. 62a u.i.o.ś. W Karcie dokładnie scharakteryzowano rodzaj, skalę i lokalizację przedsięwzięcia wraz z opisem zajmowanej nieruchomości. Z dokonanej charakterystyki wynika, że przedsięwzięcie pod nazwą "Zmiana sposobu użytkowania budynku produkcyjnego, zlokalizowanego w miejscowości S. przy ul. K. [...], na budynek produkcyjno - magazynowy usług polegających na wytwarzaniu granulatu z przetwarzania tworzyw sztucznych przeznaczonego do dalszej produkcji" będzie polegać na przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne z tworzyw sztucznych w celu otrzymania granulatu, który będzie przeznaczony do produkcji nowych wyrobów (str. 5 KIP). Nie będą przyjmowane do przerobu tworzywa sztuczne, w tym opakowania po chemikaliach, olejach i substancjach niebezpiecznych, odpady komunalne oraz zanieczyszczone materiałem biologicznym, w tym resztkami żywności (str. 18 KIP). Planowane przedsięwzięcie dotyczyć będzie uruchomienia linii technologicznej służącej do przerobu odpadów tworzyw sztucznych na pełnowartościowy grantulat tworzyw sztucznych przeznaczony do dalszej produkcji. Aktualnie na przedmiotowym terenie nie jest prowadzona działalność gospodarcza (str. 11 KIP). Najbliższa zabudowa mieszkaniowa jest usytuowana wzdłuż ulicy K. W. w odległości ok. 30 m od granicy działek (k. 8 KIP). Wskazano, że teren planowanego przedsięwzięcia będzie zlokalizowany na działkach o nr [...] oraz [...] obręb [...] S. o łącznej powierzchni 0,9262 ha (str. 16 KIP). Określono także miejsce wykonywania działalności planowanego przedsięwzięcia wskazując, że jest to ulica K. [...],[...] S.. Niezrozumiałe są więc zarzuty skargi, że lokalizacja, na której ma być zrealizowana inwestycja, nie istnieje. Na stronie 17 KIP wskazano, że na powierzchni działek znajdują się między innymi dwa budynki magazynowe (k. 7, k. 17). Ponieważ inwestor zmierza do zmiany funkcji jednego z nich, wystąpił z wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania budynku na budynek produkcyjno-magazynowy usług polegających na wytwarzaniu granulatu z przetwarzania tworzyw sztucznych do dalszej produkcji. Jako że sposób użytkowania drugiego z budynków nie będzie zmieniany, nie było potrzeby, aby zakres wniosku inwestora obejmował i ten drugi budynek. Bezpodstawne są więc twierdzenia skargi, że wniosek obejmuje przebudowę co najmniej dwóch budynków w celu zmiany sposobu ich użytkowania. Nie wynika to bowiem z wniosku ani KIP. W KIP opisano rodzaj technologii planowanej do zastosowania, w tym opis procesu technologicznego (str. 18). Jakkolwiek opis ten nie zawiera konkretnych modeli/typów urządzeń, ich producentów oraz informacji, czy wykorzystywane będą nowe urządzenia, czy też używane, to jednak wskazać należy, że zawarcie takiej informacji na obecnym etapie postępowania nie jest wymagane przez inwestora przez żaden przepis prawa. W KIP przeprowadzono również analizę wariantów alternatywnych inwestycji, określono przewidywane ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii (str. 22-27). Scharakteryzowano rozwiązania chroniące środowisko (k. 27-32) oraz rodzaje i przewidywane ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko (k. 32-46). Wskazano również, że przedsięwzięcie nie będzie zlokalizowane na terenie obszarów podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (str. 53 KIP), scharakteryzowano wpływ planowanej inwestycji na klimat (str. 54-66). Na wezwanie organu I instancji KIP została uzupełniona w zakresie gospodarki ściekowej, w szczególności ścieków technologicznych (k. 76 akt administracyjnych). Wniosek o wydanie decyzji środowiskowej oraz KIP stanowiły podstawę wystąpienia przez Burmistrza do organów opiniujących w trybie art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. Po uzyskaniu opinii: RDOŚ (z 5 lutego 2020 r. znak: [...]), DRZGW (z 23 stycznia 2020 r. znak: [...]) oraz PPIS (z 11 lutego 2020 r. znak: [...] zastępująca uprzednio wydaną opinię z 28 stycznia 2020 r. znak: [...] stwierdzającą potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko) oraz po wpływie petycji mieszkańców, inwestor przedłożył ocenę oddziaływania na środowisko w zakresie emisji hałasu z wynikami obliczeń i rozprzestrzeniania w formie granicznej. Z tej ostatniej wynika, że przeprowadzona analiza akustyczna wykazała, że hałas emitowany przez inwestycję nie będzie powodował przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu na terenach chronionych pod względem akustycznym (k. 131 akt administracyjnych). Ponadto pismem z 29 kwietnia 2020 r. inwestor ustosunkował się do pisma Burmistrza z 22 kwietnia 2020 r., wskazując m.in., że tworzywa będą dowożone transportem samochodowym z terenu Polski. Przewidywany ruch obejmuje przejazd około dwóch samochodów ciężarowych dziennie. Zakład będzie pracował wyłącznie w porze dziennej. Podczas produkcji nie dochodzi do emisji substancji szkodliwych dla środowiska, w procesie produkcji powstaje wyłącznie para wodna (k. 179 akt administracyjnych). Mimo to Burmistrz postanowieniem z [...] maja 2020 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazując, że nie można określić wielkości i stopnia oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, a planowane przedsięwzięcie budzi obawy społeczności lokalnej. W ocenie Sądu Kolegium zasadnie przyjęło, że takie rozstrzygnięcie organu I instancji nie było prawidłowe i wynikało z dowolnie dokonanej przez ten organ oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zarówno bowiem organ ochrony środowiska, PPIS, jak i organ gospodarującymi wodami w sposób przekonujący wskazały, że w niniejszej sprawie nie ma konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, zaś stanowisko Burmistrza, wobec niewskazania konkretnych braków wniosku i KIP, nie miało zasadniczego wpływu na ocenę potrzeby przeprowadzania w niniejszym postępowaniu oceny oddziaływania na środowisko. Zauważyć należy, że wszystkie trzy opinie organów współdziałających stanowiły o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organy orzekające nie są związane tymi opiniami, jednak powinny przeprowadzić ich rzetelną analizę, której dadzą wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji. Organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej, ochrony środowiska oraz higieny w ramach swoich kompetencji nie dostrzegły szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. W okolicznościach sprawy niniejszej brak jest podstaw, by uznać te opinie za niewiarygodne. Zostały one bowiem wydane po szczegółowej analizie przedsięwzięcia, jego wielkości, rodzaju oddziaływań (hałas, substancje szkodliwe), uwarunkowań związanych z istniejącym sąsiedztwem, w tym zabudowy mieszkaniowej oraz proponowanych rozwiązań minimalizujących ewentualne oddziaływania negatywne na środowisko, w tym warunki życia ludzi, a także po przeanalizowaniu proponowanych przez inwestora rozwiązań technologicznych minimalizujących oddziaływanie przedsięwzięcia na komponenty środowiska oraz zdrowie ludzi. Mając na uwadze zapisy KIP oraz przytoczoną przez Kolegium treść opinii organów wyspecjalizowanych, jak również ekspertyzę dotyczącą hałasu, w ocenie Sądu SKO prawidłowo przeanalizowało przesłanki z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. i uznało, że na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do nakładania na inwestora obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy w sposób wnikliwy zidentyfikował źródła oddziaływań przedsięwzięcia, tj. hałas, emisja pyłów i energii oraz zanieczyszczenia wód i gruntu, i adekwatnie do poczynionych ustaleń zweryfikował ich wpływ na środowisko, w tym przy zastosowaniu proponowanych przez inwestora rozwiązań zabezpieczających. Inwestor bowiem, w odniesieniu do każdego ze źródeł emisji zaproponował działania zaradcze, minimalizujące negatywny wpływ na środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. Z podanych wyżej względów zarzuty skarżących, sprowadzające się do twierdzeń, że planowane przedsięwzięcie stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa zaopatrzenia miejscowej ludności w czystą wodę, nie mogły zostać uwzględnione. Wskazane przez nich w skardze negatywne oddziaływania przedsięwzięcia zostały przeanalizowane w toku postępowania i – jak wskazano powyżej – nie powodują przekroczenia standardów, określonych w przepisach prawa. Skarżący też w żaden sposób, nie wykazali, by oddziaływania te przekraczały dopuszczalne standardy ochrony środowiska. Jednocześnie podkreślić należy, że brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie oznacza braku obowiązku określenia w ramach postępowania rozpoznawczego środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Konkludując, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia, realizując wymogi przewidziane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Fundament tego stanowił kompletnie zgromadzony w toku postępowania przez organem I instancji materiał dowodowy, który okazał się wystarczający do poczynienia wiarygodnych ustaleń istotnych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych i prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. W świetle przywołanych okoliczności Sąd nie stwierdził naruszenia przez Kolegium przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Dokonana przez skarżących odmienna wykładnia przepisów prawa nie daje podstaw do przyjęcia, że w toku postępowania zostały naruszone przepisy prawa. Kolegium wyczerpująco, logicznie i przekonująco uzasadniło swoją decyzję. Nie można zarzucić więc organowi odwoławczemu dowolności w formułowaniu wniosków. Mając powyższe na uwadze Sąd, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.