VIII SA/Wa 646/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi J. C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) z [...] lipca 2018 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] maja 2018 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta R., odmawiającą umorzenia kwoty [...] zł należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz kwoty odsetek. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący zwrócił się pismem z dnia [...] lutego 2016 r. o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie [...] zł oraz odsetek w wysokości [...] zł, uzasadniając powyższe trudną sytuacją zdrowotną i finansową. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz w oparciu o zgromadzone dokumenty Prezydent Miasta R. wydał decyzję znak: [...] z dnia [...] marca 2016 r. odmawiającą wnioskowanej ulgi, a Kolegium po rozpatrzeniu odwołania decyzją znak: [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 listopada 2017 r. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Prezydenta Miasta R. Po wyroku, rozpoznając sprawę Prezydent Miasta R. decyzją z [...] marca 2018 r. odmówił skarżącemu wnioskowanej ulgi. Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji ustalił, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, ponadto decyzją administracyjną z [...] września 2017 r. został wymeldowany z pobytu stałego R., ul. K. [...]. Jak wynika z ustaleń organu, obecnie skarżący zamieszkuje w lokalu u znajomego i nie ponosi żadnych kosztów z tytułu korzystania z tego mieszkania. Skarżący oczekuje na przydział lokalu socjalnego. Organ I instancji ustalił, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości o powierzchni [...] ha położonej na W. i nieruchomości o pow. [...] m² położonej w M. (wywiad alimentacyjny przeprowadzony [...] grudnia 2017 r.). Skarżący jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. bez prawa do zasiłku, utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód w kwocie [...] - [...] zł miesięcznie. Z dalszych ustaleń organu wynika, że wnioskujący o ulgę korzysta z pomocy MOPS, został mu przyznany zasiłek stały w wysokości [...] zł miesięcznie i zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności w kwocie [...] zł miesięcznie. Ponadto legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ustalonym do [...] kwietnia 2020 r. Ponosi koszty w wysokości [...] zł miesięcznie na zakup leków, przy czym nie dołączył w tym zakresie żadnej dokumentacji potwierdzającej wydatki. Skarżący przedstawił wyrok Sądu oddalający powództwo o obniżenie alimentów. Ustalono również, że zadłużenie skarżącego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wynosi łącznie z odsetkami [...] zł, zaś na poczet spłaty zadłużenia wpłynęła łączna kwota w wysokości [...] zł. Odnosząc się do materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia wynikającej z art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 554 ze zm.), organ I instancji stwierdził, iż główną przesłanką warunkującą umorzenie jest stan zdrowia oraz niemożność podjęcia zatrudnienia przez skarżącego. Oceniając powyższe organ I instancji doszedł do przekonania, że brak zatrudnienia nie przemawia za umorzeniem należności, które są konsekwencją wcześniejszego uchylania się od obowiązku alimentacyjnego. Wyjaśnił przy tym, że ostatnia wpłata na poczet spłaty zadłużenia z funduszu alimentacyjnego datowana jest na dzień [...] maja 2018 r. Oceniając, iż skarżący korzysta z pomocy społecznej oraz podejmuje się prac dorywczych, co pozwala mu na dokonywanie dobrowolnych wpłat i dodatkowo nie podlega egzekucji, zatem może również w sposób nie zagrażający egzystencji dokonywać dobrowolnych wpłat na poczet spłaty zadłużenia. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, że w zaistniałej sytuacji, skarżący powinien rozważyć możliwość złożenia wniosku z prośbą o rozłożenie zadłużenia na dogodne raty. W tej sytuacji Prezydent Miasta R. decyzją nr [...] z [...] maja 2018 r., powołując w podstawie prawnej art. 30 ust. 2, art. 25 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 554 ze zm.) orzekł o odmowie umorzenia kwoty [...] zł. należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz kwoty odsetek ustawowych za opóźnienie, które wynoszą [...] zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył odwołanie, wyjaśniając jednocześnie, iż nieruchomości na W. nie może spieniężyć, z tego względu, że była żona, która jest współwłaścicielem nie wyraża zgody, zaś działka położona w M. o powierzchni [...] m² jest od niedawna jego własnością i chciałby kiedyś na niej zamieszkać, choćby w barakowozie. Zaznaczył również, że leki kupuje bez recepty. W następstwie rozpoznania powyższego odwołania, Kolegium decyzją z [...] lipca 2018 r., powołaną na wstępie utrzymało w mocy decyzję z [...] maja 2018 r. organu I instancji. Kolegium po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania również nie znalazło podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Podzieliło ustalenia faktyczne organu I instancji, wskazując, że z zasady nie neguje tego, że sytuacja materialna i rodzinna skarżącego jest trudna. Istotą jednak decyzji uznaniowej jest brak obowiązku wydania decyzji pozytywnej dla strony również w przypadku stwierdzenia, że w świetle art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika alimentacyjnego jest szczególna i wyjątkowa. Brak stałych dochodów i związana z tym trudna sytuacja materialna skarżącego dotyczy wszystkich dłużników alimentacyjnych, gdyż uruchomienie wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego następuje tylko wówczas, gdy dłużnik nie ma majątku ani dochodu podlegających egzekucji. Kolegium dodało, że skarżący jako osoba w wieku [...] lat, posiada wykształcenie [...] [...], posiada prawo jazdy, doświadczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej i wykonywaniu zawodu [...], zatem jest w wieku aktywności zawodowej. Organ odwoławczy odniósł się do dochodu skarżącego: zasiłku stałego, zasiłku na zakup żywności, dochodu z prac dorywczych, uwzględnił również okoliczność ubiegania się o obniżenie alimentów. Kolegium wskazało, iż skarżący jako główny problem podniósł zły stan zdrowia. Odnosząc się do tej kwestii, organ odwoławczy za istotne uznał, że skarżący z jednej strony akcentuje zły stan zdrowia i okoliczność braku dostępu do lekarza specjalisty, z drugiej zaś strony Kolegium zauważyło, że w dniu [...] października 2017 r., skarżący został przyjęty do szpitala Oddziału Ratunkowego, jednakże nie wyraził zgody na dalszą hospitalizację i wykonanie badań kontrolnych, wypisując się na własne żądanie. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie udokumentował i nie przedłożył rachunków potwierdzających fakt zakupu leków. W ocenie Kolegium przedstawiona sytuacja dochodowa i zdrowotna skarżącego nie stanowi podstawy do umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Ponadto Kolegium zauważyło, iż skarżący nie wykazał, aby podejmował próby znalezienia stałego zatrudnienia, a pracodawca odmówił zatrudnienia ze względu na stan zdrowia, również nie zostało wykazane, że skarżący ze względu na stan zdrowia nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej. Organ odwoławczy dostrzegł, iż również orzeczenie o ustaleniu [...] stopnia niepełnosprawności, jakie posiada skarżący, nie wyklucza zatrudnienia na stanowisku przystosowanym. Kolegium końcowo stwierdziło, iż skarżący ma realną możliwość podjęcia zatrudnienia, nie można przyjąć, że jego aktualna sytuacja przesądza o braku możliwości spłaty zadłużenia. Może on się ubiegać o rozłożenie należności na raty. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Kolegium uznało również, że nie można przyjąć, iż obecna sytuacja skarżącego będzie mieć charakter trwały i w przyszłości nie ulegnie ona zmianie. Obowiązkiem skarżącego jest stałe podejmowanie działań zmierzających do poprawy sytuacji, a tym samym pozwalających na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku zwrotu należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Mając zatem na uwadze sytuację dochodową skarżącego i jego stan zdrowia, w ocenie organu II instancji brak było podstaw do umorzenia powstałego zadłużenia w całości. Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił: obrazę prawa procesowego i materialnego, tj. art. 138 § k.p.a. (tak w oryginale) oraz art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zakresie, w jakim uniemożliwia umorzenie należności osobie bezdomnej, bezrobotnej, niezdolnej do pracy i korzystającej z finansowej pomocy świadczonej przez MOPS w R. Skarżący podniósł, że organy nie przeprowadziły w sposób odpowiedni postępowania wyjaśniającego i w sposób dowolny oceniły zebrany materiał dowodowy, nie realizując tym samym zaleceń Sądu wynikających wprost z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VIII SA/Wa 224/17, czym naruszono art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organom administracyjnym. W uzasadnieniu skargi zaznaczył, iż organy niewłaściwie oceniły stan faktyczny sprawy, w sposób wybiórczy dokonały oceny dotychczas zgromadzonego materiału, pomijając np. że w toku postępowania przedkładał zaświadczenia o leczeniu się [...] z powodu [...], jak również problemów [...]. Wywiódł, że często ma [...] i wówczas funkcjonowanie w jego otoczeniu jest znacząco utrudnione. Podniósł również, że poinformowanie pracodawców o schorzeniach powoduje, że wycofują się oni z oferty pracy. Ma również problemy [...], które nie pomagają w znalezieniu pracy. Ponadto nie może wykonywać żadnych prac wysiłkowych. Wskazał na problemy mieszkaniowe, gdyż jest bezdomny i oczekuje na przydział lokalu socjalnego. Skarżący uznał za całkowicie niezrozumiałe stanowisko rozstrzygających organów, które stwierdziły, że jego kłopoty są jedynie chwilowe i może je w przyszłości pokonać. Natomiast jego ocena jest odmienna, bowiem stracił wszystko, żonę, mieszkanie, pracę, oszczędności i znacząco pogorszył się jego stan zdrowia. Niemniej nie jest w stanie dostarczać na każde żądanie MOPS aktualnych zaświadczeń od lekarzy specjalistów, gdyż na wizyty czeka całymi miesiącami. W rezultacie skarżący zauważa, że przy obecnie osiąganych dochodach złożenie wniosku o rozłożenie na raty należności byłoby zwyczajnie nieuczciwe, bowiem nie jest on w stanie spłacić zadłużenia nawet w ratach, gdyż brakuje mu środków na zabezpieczenie minimalnych potrzeb związanych z egzystencją. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując w ramach tych kryteriów oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja, jak też utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta R. z [...] maja 2018 r., nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, że wniosek J. C. z [...] lutego 2016 r. dotyczył umorzenia zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego i zadłużenie wynosi [...] zł (należność główna) oraz kwoty odsetek ustawowych za opóźnienie, które wynoszą [...] zł. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2017 r., poz. 489 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Na wstępie podkreślenia wymaga, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego zostały wypłacone dzieciom skarżącego w ramach pomocy państwa udzielanej osobom uprawnionym do alimentacji w związku ze stwierdzoną bezskutecznością egzekucji prowadzonej wobec dłużnika alimentacyjnego. Świadczenia z funduszu alimentacyjnego finansowane są z budżetu Państwa. Państwo - mając na uwadze dobro osób uprawnionych - czasowo "zastępuje" dłużnika w wypełnianiu ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. W tym stanie prawnym oczywiste jest, że wynikającą z ustawy zasadą jest zwrot przez dłużnika alimentacyjnego kwot wypłaconych w ramach zaliczek. Ewentualne zwolnienie dłużnika z tego obowiązku w całości lub w części jest wyjątkiem od tej zasady, możliwe jest wyłącznie przy spełnieniu określonych w ustawie warunków i nie ma podstaw do interpretacji tych przepisów w sposób rozszerzający (vide: wyrok WSA w Warszawie z 7 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 868/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja ta znajduje także pełne uzasadnienie w zasadzie sprawiedliwości społecznej, wyrażającej się w tym, aby osoby zobowiązane do dostarczania środków utrzymania osób najbliższych nie przerzucały tego ustawowego obowiązku na inne podmioty (vide: wyrok NSA z 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1326/11, Lex nr 1113238). W niniejszym postępowaniu kontroli Sądu podlega decyzja Kolegium z dnia [...] lipca 2018 r., odmawiająca umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego, które zostały przyznane i wypłacone dzieciom skarżącego. Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy rozstrzygnięcie podjęte w omawianym zakresie przez organ I instancji. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 września 2007 r. organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Dodać należy, że instytucja umorzenia świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego uregulowana w powołanym przepisie, realizowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, co wprawdzie nie oznacza dowolności decyzji organu administracyjnego (podjęte rozstrzygnięcia wymagają przekonującego i jasnego uzasadnienia), ale tylko organ może ja zastosować (umarzając w całości lub części świadczenia alimentacyjne). Zastosowanie środków przewidzianych w art. 30 ust. 2 ustawy (w kontekście rozwiązań zawartych w art. 30 ust. 1 pkt 1-3 ustawy oraz podstawowej zasady, że dostarczanie środków utrzymania dzieciom jest w pierwszej kolejności obowiązkiem rodziców), w tym zwłaszcza umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych musi mieć charakter wyjątkowy i nadzwyczajny. Powinnością organów rozpoznających wniosek o umorzenie, jest zachowanie wymogu dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i uzasadnienie decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Kontrola decyzji uznaniowej polega na ocenie przez sąd administracyjny prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych oraz tego, czy organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu organy obu instancji zrealizowały ciążący na nich obowiązek wszechstronnego rozważenia sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego. Niewątpliwie organy ustaliły stopień zadłużenia z tytułu wypłaconych w zastępstwie dłużnika z budżetu Państwa świadczeń alimentacyjnych, co nie zostało zakwestionowane przez skarżącego. Organy obu instancji w sposób szczegółowy wykazały, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą szczególne okoliczności przemawiające za umorzeniem zadłużenia. Rozważając sytuację i możliwości finansowe skarżącego, uwzględniono wiek skarżącego, jego wykształcenie ([...]), doświadczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej i wykonywaniu zawodu [...]. Ponadto organy przyjęły, że skarżący nie ma mieszkania, oczekuje na przydział lokalu socjalnego, zamieszkuje u znajomego nie ponosząc z tego tytułu kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, korzysta z pomocy MOPS i otrzymuje zasiłki stały i celowy na zakup żywności wypłacane miesięcznie. Co istotne uwzględniono również niepełnosprawność wnioskującego, który posiada orzeczenie o ustaleniu [...] stopnia niepełnosprawności. Słusznie w tym zakresie oceniły organy, że okoliczność ustalenia stopnia niepełnosprawności w stopniu [...] nie wyklucza podjęcia zatrudnienia na przystosowanym stanowisku. Podnoszony zatem w skardze argument, że po przedstawieniu sytuacji zdrowotnej przez skarżącego pracodawcy odmawiają przyjęcia go do pracy jest chybiony. Skarżący bowiem nie udokumentował organom, że ubiegał się o zatrudnienie w zakładach pracy chronionej na stanowisku dostosowanym dla osoby posiadającej stosowne wykształcenie i odmowy zatrudnienia przez pracodawcę. Organy ustalając stan faktyczny uwzględniły, że strona wnioskująca składała pozew o obniżenie alimentów. Także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się do stanu zdrowia skarżącego, który wyraźnie akcentuje tę okoliczność, która powinna skutkować uwzględnieniem jego wniosku przez organy. Nie negując stanu zdrowia skarżącego, organy słusznie oceniły, że z jednej strony skarżący powołuje się na zły stan zdrowia, który uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia, nadto brak możliwości leczenia, w odwołaniu wskazuje brak dostępu do lekarza specjalisty, z drugiej strony jak trafnie zauważa organ odwoławczy nie wyraża zgody na hospitalizację i wykonanie badań. Skarżący nie udokumentował również wydatków związanych leczeniem, brak rachunków za leki, czy wizyty lekarskie. Załączone do akt zaświadczenie od lekarza [...] nie wskazuje po pierwsze rozpoznania jednostki chorobowej oraz czasookresu leczenia [...], poza tym nie wynika z niego niemożność podjęcia zatrudnienia. Zatem wbrew stanowisku skarżącego organy wydając decyzje, brały pod uwagę jego aktualną sytuację zdrowotną oraz jego możliwości zarobkowe. Jak wyżej podkreślono, umorzenie powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie miał wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W stanie faktycznym sprawy uwzględniono nie tylko okoliczność przyznanych zasiłków, ale także fakt podejmowania pracy dorywczej przez skarżącego, co przynosi mu dochody w kwocie jak podał [...] – [...] zł miesięcznie. Skarżący, co nie może pozostać niezauważone, posiada nieruchomość o powierzchni [...] m² w M., a nadto jest współwłaścicielem (wspólnie z byłą żoną) nieruchomości o powierzchni [...] ha położonej na W. Odnośnie nieruchomości położonej na W. nie do zaakceptowania jest wywód skarżącego o niemożliwości sprzedaży tej nieruchomości z powodu braku zgody byłej żony. Strona bowiem posiada możliwości prawne do uregulowania kwestii podziału tej nieruchomości. Podsumowując, stwierdzić należy, że z akt sprawy nie wynika natomiast, aby w stosunku do skarżącego wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jego wniosku o umorzenie zadłużenia. W przekonaniu Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem organy ustaliły aktualną sytuację dochodową i rodzinną skarżącego. Ustalona przez organy wysokość zadłużenia i kwota odsetek nie zostały zakwestionowane przez skarżącego. Okolicznością przemawiającą za uwzględnieniem wniosku o umorzenie, nie jest z pewnością status bezrobotnego oraz choroba. Sądy administracyjne niejednokrotnie wskazywały, na tle konkretnych przypadków, że zarówno powody zdrowotne, jak i bezrobocie nie mogą być uznane za wystarczające do umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 728/10, wyrok WSA w Lublinie z 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 559/10 publik. CBOSA). W sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przez organy art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, nie przekroczono również granic uznania administracyjnego. Należy również zauważyć, że art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie ogranicza dłużnikom alimentacyjnym możliwości wielokrotnego występowania z wnioskiem o odroczenie, rozłożenie na raty bądź umorzenie należności alimentacyjnych. Jeżeli zatem sytuacja rodzinna bądź zdrowotna skarżącego ulegnie pogorszeniu, będzie miał prawo ubiegać się ponownie o umorzenie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Na marginesie podnieść należy, że obowiązek alimentacyjny rodziców do ich dzieci ma charakter obligatoryjny i nie jest uzasadnione, by przerzucać go na ogół podatników. Celem zabezpieczenia społecznego jest zapewnienie bytu osobom uprawnionym do alimentów, a nie wyręczanie w tym obowiązku osób zobowiązanych. W ocenie Sądu organy – rozstrzygając wniosek skarżącego w ramach dokonanych ustaleń, nie dopuściły się przekroczenia granic uznania administracyjnego. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Przepisy mające zastosowanie w sprawie zostały należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się zatem naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).