VIII SA/Wa 647/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Wójt Gminy [...], po rozpoznaniu wniosku A. C. (skarżącej) o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem W. C., decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] odmówił przyznania tego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że skarżąca w dniu [...]maja 2018 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką W. C. posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami koniecznej stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczona możliwością samodzielnej egzystencji. Wyjaśnił, że z kopii świadectwa pracy wynika, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z dniem 30 marca 2017 r., z upływem czasu na jaki została zawarta. Ponadto skarżąca przebywała od dnia 28 marca 2017 r. do 25 września 2017 r. na zasiłku chorobowym, a od dnia 26 września 2017 r. do 20 września 2018 r. uzyskała prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i świadczenie to pobiera. Organ przytoczył treść art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952, ze zm., powoływanej dalej jako ustawa). Wskazał, że pierwsza część powołanego przepisu określa nazwę przyznawanego na jego podstawie świadczenia, precyzując, że chodzi o "świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem". Świadczenie takie przysługuje bowiem matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi faktycznemu dziecka, pod warunkiem, że jedna z wymienionych osób nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem. Organ podkreślił, że przepis ten określa dwa niezależne od siebie stany faktyczne: pierwszy, w którym osoba legitymowana nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem, i drugi, w którym osoba legitymowana rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem. Zdaniem organu istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest pomoc osobom zdolnym do pracy, ale rezygnującym z niej po to aby opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawną córką W. w sytuacji gdyby nie sprawowała nad nią opieki nie byłaby gotowa do podjęcia zatrudnienia, bowiem w dacie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia nie była zdolna do pracy – przysługiwało jej i przysługuje nadal świadczenie rehabilitacyjne. Organ wskazał, że świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy. Skoro skarżąca była niezdolna do pracy, wyklucza to uznanie jej za osobę która rezygnuje z pracy bądź jej nie podejmuje wyłącznie z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką. Opieka ta bowiem nie jest wyłączną i jedyną przyczyną niepodejmowania przez nią zatrudnienia. Dalej organ podnosi, że nie można uznać, że strona znajduje się w takiej sytuacji życiowej i rodzinnej, ze gdyby tej opieki nie sprawowała to byłaby w gotowości do podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. A tylko taka konstatacja prowadzi zdaniem organu do uznania że spełnione zostały wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że zasiłek chorobowy pobiera od 1 kwietnia 2017 r., czyli po zakończeniu stosunku pracy, a rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z dniem 31 marca 2017 r. Zarzuciła, że uzasadnienie decyzji jest tożsame z dokumentem bez daty, podpisu pt. "opinia prawna w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego". Wskazała na pominięcie art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych w podstawie prawnej decyzji i nieprzyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 21 września 2018 r. do 30 września 2019 r. Podniosła, że pobieranie zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia oraz pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego nie zostało wymienione wśród przesłanek negatywnych wykluczających przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z tym zdaniem skarżącej zaistniały przesłanki pozytywne określone w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych i brak jest przesłanek negatywnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]decyzją z dnia [...]czerwca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.,) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że W. C. orzeczeniem Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] sierpnia 2017 r. zaliczona została do osób niepełnosprawnych, a dopiero wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. ([...]) orzeczono, że W. C. spełnia wskazania z pkt 7 orzeczenia o niepełnosprawności to jest dotyczące konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Podało, że skarżąca była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 lipca 2016 r. do 31 marca 2017 r. W okresie od 28 marca 2017 r. do 25 września 2017 r. skarżąca przebywała za zasiłku chorobowym, a następnie przyznano jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 26 września 2017 r. do 24 marca 2018 r., a następnie na okres od 25 marca 2018 r. do 20 września 2018 r. SKO podzieliło pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji, że w przypadku skarżącej przyznanie jej świadczenia rehabilitacyjnego oznacza, że skarżąca nie zrezygnowała z pracy lub jej nie podejmuje wyłącznie z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką, ale z uwagi na stan własnego zdrowia. Odnośnie zarzutów z odwołania wskazało, że data początkowa przebywania na zasiłku chorobowym wynika z decyzji ZUS z [...].09.2017 r. w której wskazuje się, że okres zasiłkowy wykorzystany został przez skarżącą w okresie od 28.03.2017 r. do 25.09.2017 r. Słusznie zatem organ I instancji wskazał okres zasiłkowy od dnia 28.03.2017 r. Również dane dotyczące przebywania na zasiłku chorobowym są prawidłowe i wynikają z decyzji ZUS, której nie zmieniono, nie sprostowano, zatem brak podstaw do uznania, że skarżąca pobierała zasiłek chorobowy po zakończeniu stosunku pracy tj. od 1.04.2017 r. SKO wyjaśniło też, ze błędna data zakończenia jej stosunku pracy wykazana przez organ I instancji została sprostowana. Błędne jest też, zdaniem Kolegium, stanowisko skarżącej o spełnieniu przez nią przesłanek pozytywnych określonych w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. SKO uznało bowiem, ze względu na ustalenie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego nie spełnia ona podstawowych warunków z art. 17 ust.1 ustawy. Wskazało, ze organ I instancji nie mógł przyznać skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od 21 września 2018 r. do końca ważności orzeczenia o niepełnosprawności córki W. tj. do 30 września 2019 r., gdyż nie można stwierdzić, że skarżąca będzie spełniała wszystkie warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a przede wszystkim czy będzie zdolna do pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji oraz stwierdzenie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności: - naruszenia polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; - naruszenia polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi, pomimo iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności za nieudowodnioną; - naruszenia polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - naruszenie przez utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia I instancji; - naruszenie przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego wynika, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego: - naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1952 ze zm.) przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu; - naruszenie przez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W obszernym uzasadnieniu skarżąca opisuje między innymi długotrwałą procedurę dotyczącą uzyskania stosownego orzeczenia o niepełnosprawności córki podnosząc, że niezwłocznie po uzyskaniu prawomocnego orzeczenia sądu w dniu [...] maja 2018 r. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córka w okresie ważności orzeczenia. Podniosła, że nie pozostawała i nie pozostaje w zatrudnieniu w jakiejkolwiek formie od dnia 1 kwietnia 2017 r. Pobierała zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia od 1.04.2017 r. do 25.09.2017 r., następnie świadczenie rehabilitacyjne od 26.09.2017 r. do 24.03.2018 r. i od 25.03.2018 r. do 20.09.2018r. Wskazała, że ze świadectwa pracy wynika zakończenie stosunku pracy z dniem 31 marca 2017 r. tj. z upływem okresu na jaki umowa była zawarta, co niezasadnie podważają organy. Również z zaświadczenia ZUS wynika, że skarżąca korzystała z zasiłku chorobowego od 1.04.2017 r., który to dokument też podważają organy. Powołała się na zaświadczenie wydane przez jej pracodawcę z 3.08.2018r. potwierdzające, że w okresie od 28 do 31 marca 2017 r. świadczyła pracę i wskazała, że ten błąd w ustaleniu stanu faktycznego, bo organ dokonując wykładni art. 17 ust. 5 wziął pod uwagę jedynie świadczenie rehabilitacyjne, zaś pominął zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia. Zauważyła, że w przepisach ustawy brak jest podstawy prawnej uzasadniającej odmowę przyznania świadczenia, nadto iż nie jest sprecyzowana forma w jakiej ma nastąpić rezygnacja z zatrudnienia w przypadku umowy o pracę, a zaprzestanie pracy zarobkowej podyktowane było stanem zdrowia jej dziecka, który się pogarszał. Nadto skarżąca powtórzyła zarzuty z odwołania. Na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. skarżąca oświadczyła m. in., że na skutek jej ponownego wniosku GOPS przyznał jej świadczenie pielęgnacyjne od dnia 21 września 2018 r. (protokół rozprawy k. 41 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do autokontroli swojego stanowiska. Za niezasadny uznała zarzut dotyczący niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Natomiast za zasadne uznało twierdzenie skarżącej dot. błędnej daty wskazanej w decyzji zaliczenia córki skarżącej do osób niepełnosprawnych, bo orzeczenie w tym zakresie wydał Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] orzeczeniem z dnia [...].09.2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. W punkcie wyjścia rozważań należy stwierdzić, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje wymienionym w tym przepisie osobom z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki m.in. nad osobą legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Mając na względzie zawartą w art. 3 pkt 22 ustawy definicję pojęcia "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" oznacza to rezygnację z wykonywania pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywania pracy lub świadczenia usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Chodzi więc o to, że osoby zdolne do pracy z uwagi na konieczność sprawowania osobistej i bezpośredniej opieki zmuszone są zaprzestać swej aktywności zawodowej przez rezygnację albo niepodejmowanie takiego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wykładnia art. 17 ust. 1 ustawy prowadzi do wniosku, że zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Osoby te decydując się na sprawowanie opieki pozbawiają się możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów związanych z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową, stąd w takiej sytuacji mogą liczyć na wsparcie ze strony Państwa. Świadczenie pielęgnacyjne przynajmniej częściowo ma na celu zrekompensowanie utraty dochodów wskutek zaprzestania lub niepodejmowania aktywności zawodowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 64/14 - LEX nr 1766243 i z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2950/17 - LEX nr 2290843). Analizując przepisy art. 17 ust. 1 i ust. 5 ustawy należy podzielić zapatrywanie organów, że nie każda rezygnacja z zatrudnienia jest podstawą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ale tylko taka, której celem jest sprawowanie opieki. Istotą bowiem świadczenia pielęgnacyjnego jest pomoc matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności. W związku z tym zasadnie uznano, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje temu, kto nie pozostaje w zatrudnieniu tylko dlatego, aby sprawować opiekę nad dzieckiem i faktycznie sprawuje tę opiekę. Oznacza to, że rezygnacja z zatrudnienia musi być spowodowana wyłącznie koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, nie zaś przyczynami leżącymi po stronie osoby, która tę opiekę ma sprawować. Można bowiem mówić o rezygnacji z zatrudnienia tylko wtedy, gdy przynajmniej potencjalnie możliwość wykonywania pracy istnieje (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1411/06 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt P 41/07, OTK - A 2008 r. nr 6, poz.109). Z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wynika, że osobą uprawnioną do świadczenia pielęgnacyjnego jest osoba sprawująca długotrwałą opiekę lub niosąca długotrwałą pomoc dziecku niepełnosprawnemu, przez tę niepełnosprawność zmuszona do rezygnacji z pracy zarobkowej, mimo istniejących na rynku miejsc pracy i zdolności oraz gotowości podjęcia zatrudnienia, a rezygnacja z zatrudnienia musi wynikać ze świadomej decyzji opiekuna, a nie z pozostającej poza jego wolą niezdolności do pracy w znaczeniu prawa ubezpieczeń społecznych. Fakt pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez skarżącą oznacza, że w okresie jego pobierania była osobą niezdolną do podjęcia pracy. Świadczenie rehabilitacyjne jest jednym ze świadczeń pieniężnych uregulowanych w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 1368, ze zm.). Świadczenie to przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust.1 i 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych). Celem tego świadczenia jest umożliwienie pracownikowi leczenia lub rehabilitacji i odzyskania zdolności do pracy, a pobieranie przez daną osobę świadczenia rehabilitacyjnego oznacza, że osoba ta jest niezdolna do pracy. Umowa o pracę zawarta na czas oznaczony rozwiązuje się z upływem czasu na który była zawarta (art. 30 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, ze zm.). Zatem zaprzestanie aktywności zawodowej po ustaniu stosunku pracy tylko z tego powodu nie może zostać uznane za rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy. Osoba, która stała się niezdolna do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego (w tym w okresie zatrudnienia) lub po ustaniu tego ubezpieczenia ma prawo do zasiłku chorobowego (art. 6 ust. 1 i art. 7 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa). W sytuacji gdy ubezpieczony, po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy przysługuje świadczenie rehabilitacyjne – jak wskazano wyżej. Tym samym należy przyjąć, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie przysługuje osobie, która ma ustalone prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i to przez cały okres pobierania tego świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Osoba ta nie może podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu niezdolności do pracy, a jak rozważono na wstępie konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną jako przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego musi być wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Odnosząc się do zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że córka skarżącej orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...]września 2017 r. została zaliczona do osób niepełnosprawnych, a niepełnosprawność istnieje od urodzenia, zaś wyrokiem Sądu Rejonowego w [...]Wydział [...]z dnia [...]marca 2018 r. ([...]) orzeczono, że W.C. spełnia wskazania z pkt 7 orzeczenia o niepełnosprawności to jest dotyczące konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Istotnym jest również i to, że skarżąca po ustaniu stosunku pracy pobierała zasiłek chorobowy z ubezpieczenia społecznego od dnia 1.04. 2017 r. do dnia 25.09.2017 r., następnie świadczenie rehabilitacyjne od dnia 26.09.2017 r. do dnia 24.03.2018 r. i od dnia 25.03.2018 r. do 20.09.2018r., a zatem do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy pobierała świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia społecznego. Wadliwości w ustaleniach stanu faktycznego odnośnie daty ustalenia niepełnosprawności córki skarżącej, daty zakończenia stosunku pracy, czy daty rozpoczęcia pobierania zasiłku chorobowego (częściowo usunięte postanowieniem GOPS o sprostowaniu) aczkolwiek nie powinny mieć miejsca, pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Niespornym jest bowiem, że w dacie składania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne skarżąca korzystała ze świadczenia rehabilitacyjnego i funkcjonowało w obrocie prawnym Orzeczenie stwierdzające niepełnosprawność jej córki W. C. ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wnosząca skargę nie zakwestionowała ustaleń, że prawo do świadczenia rehabilitacyjnego przysługiwało skarżącej w chwili złożenia wniosku do dnia wydania zaskarżonej decyzji, co w tym okresie uniemożliwiało przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Organy administracji procedując w tej sprawie właściwie odczytały sens i znaczenie normy wypływającej z art. 17 ust. 1 ustawy, co oznacza, że nie dopuściły się błędnej wykładni tego przepisu. Wbrew poglądowi autorki skargi bez znaczenia pozostaje niezamieszczenie w art. 17 ust. 5 ustawy okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego czy zasiłku chorobowego przez osobę sprawującą opiekę jako negatywnej przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, skoro osoba niezdolna do pracy wskutek choroby czy potrzeby rehabilitacji nie spełnia pozytywnej przesłanki wymienionej w art. 17 ust. 1 ustawy warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie Sądu fakt, że w treści art. 17 ust. 5 punkt 1 lit. b ustawy nie został wymieniony przypadek pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, jako przesłanka wykluczająca przyznanie świadczenia nie ma w sprawie znaczenia. W przepisie tym ustawodawca wymienił bowiem enumeratywnie przypadki, których zaistnienie spowoduje odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nawet jeżeli spełnione zostaną wszystkie przesłanki wymienione w art. 17 ust. 1. Tymczasem skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek pozytywnych, co powoduje, że nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej oceny, czy nie zachodzą w sprawie przesłanki negatywne. Jako niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania. Organy administracji, mimo pewnych nieprawidłowości – tak jak wskazano wyżej pozostających bez wpływu na wynik sprawy - dokonały właściwej oceny materiału dowodowego dającego podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Uwagi te (uchybienie bez wpływu na wynik postępowania) dotyczą też opinii prawnej znajdującej się w aktach organu I instancji. Ponadto uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji zawierają wszelkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Uwagi te dotyczą też opinii znajdującej się w aktach organu I instancji. Odnośnie zarzutu dotyczącego nie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 21 września 2018 r. wskazać należy, że jak wynika z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie, świadczenie to przyznano na skutek ponownego wniosku p. A. C., co czyni zbędnym odnoszenie się do tego zarzutu. Z tych powodów sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.).