VIII SA/Wa 651/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 21 lipca 2023 r. nr [...],[...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, nr [...], Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: Prezes KRUS, organ) działając na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 10 oraz art. 41a ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2023 roku, poz. 208 ze zm.; dalej: usr) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352) zmienionego rozporządzeniem UE 2019/316 z dnia 21 lutego 2019 roku (Dz.U. L 51 I/1 z 22 lutego 2019 r.), rozpatrując wniosek J. B. (dalej: skarżący) z dnia 5 maja 2023 r. o umorzenie należności za okres od 2019.2/04 do 2023.1/03 w kwocie 6.051,00 zł (z czego 4.998,00 stanowi należność główna i 1.053,00 zł stanowią odsetki), postanowił odmówić umorzenia ww. należności, w tym: - należności na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie za ten okres w kwocie 1.656,00 zł; - należności na ubezpieczenie emerytalno – rentowe za ten okres w kwocie 3.342,00 zł, które stanowią pomoc de minimis; - odsetek na funduszu wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim za okres za ten okres w kwocie 324,00 zł; -odsetek na funduszu emerytalno-rentowym za ten okres w kwocie 729,00 zł. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Prezes KRUS na wstępie uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia podniósł, iż wniosek z dnia 05.05.2023 r. o umorzenie zaległości od nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne rolników za okres od 2019.2/04 do 2023.1/03 skarżący uzasadnił trudną sytuacją materialną, zdrowotną i rodzinną. Organ podniósł, iż na dzień wpływu wniosku o umorzenie na koncie skarżącego widnieje zadłużenie za okres od 2003.2 do 2023.2/06 w łącznej kwocie 21.811,00 zł (z czego: należność główna wynosi 12.161,00 zł i odsetki 9.650,00 zł). Prezes KRUS wskazał następnie, iż złożony przez skarżącego wniosek o umorzenie ww. należności jest rozpatrywany na podstawie art. 41a ust. 1 pkt 1 usr, który stanowi, że Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy, oraz stan finansów funduszu emerytalno-rentowego i składkowego, jak również w przypadku wystąpienia całkowitej nieściągalności należności może odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty lub umorzyć w całości lub części, oraz przepisów prawa wspólnotowego, dotyczących pomocy publicznej, której zasady regulują m. in. postanowienia Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1408/2013 w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym. Wskazał przy tym, iż ze złożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że na przełomie lat 2021-2023 skarżący nie otrzymał pomocy de minimis. Podniósł, iż z analizy dokumentów wynika, że skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 3,47 ha fizycznych, co stanowi 1,267 ha przeliczeniowych oraz współwłaścicielem gospodarstwa o powierzchni 8,11 ha fizycznych, co stanowi 3,3645 ha przeliczeniowych. Przytoczył art. 7 i art. 16 usr wskazując, iż w świetle tych przepisów skarżący w związku z prowadzeniem działalności rolniczej na gruntach stanowiących powierzchnię powyżej 1 ha przeliczeniowego oraz nie podlegania innemu ubezpieczeniu społecznemu, podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy od dnia 1 stycznia 1984 r. do nadal. Z tytułu podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników wynika obowiązek terminowego opłacania składek przez rolnika za każdego ubezpieczonego (art. 4 oraz art. 40 usr). Organ wskazał, że w okresie podlegania ubezpieczeniu społecznemu skarżący nie wywiązuje się z ustawowego obowiązku regulowania składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Zgromadzona dokumentacja wskazuje na liczne działania KRUS informujące dłużnika o konieczności regulowania bieżących i zaległych składek, szczegółowo określając kwoty zadłużenia oraz konsekwencje nie wywiązywania się z obowiązku regulowania składek nałożonego z mocy ustawy. Wskazał przy tym na wystawianie tytułów wykonawczych, wydanie decyzji poprzedzających wpis hipoteki przymusowej oraz dokonanie wpisów hipoteki przymusowej w wymienionych w decyzji księgach wieczystych. Podniósł, iż w dniu 6 czerwca 2023 r. przeprowadzono wizytację w gospodarstwie domowym skarżącego. Na podstawie oględzin ustalono, że na terenie gospodarstwa znajduje się dom parterowy, murowany, kryty dachówką. Stan domu można określić jako średni. Na tej samej działce znajdują się również komórki murowane kryte eternitem. Dokonując oceny czy w przypadku skarżącego występują podstawy do umorzenia należności organ stwierdził, że: 1. Opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne rolników za wszystkie osoby ubezpieczone w gospodarstwie jest obowiązkowe. Powstałe zadłużenie jest następstwem niewywiązywania się z tego obowiązku, co oznacza, że nie jest to zdarzenie nagłe i niezależne od działania skarżącego. Na wniosek skarżącego w dniu 30 listopada 1997 r. umorzono składkę za 4kw.1997 r. w kwocie 163,40 zł - w związku z powodzią w 1997 r. Skarżący nie wnioskował o udzielenie ulgi w spłacie zadłużenia takiej jak układ ratalny, czy odroczenie terminu płatności składki. 2. W gospodarstwie rolnym skarżącego nie wystąpiły żadne zdarzenia lub klęski żywiołowe, które były niezależne od jego postępowania, a miały znaczący wpływ na pogorszenie sytuacji bytowej skarżącego i uregulowanie składek na ubezpieczenie społeczne rolników. 3. Do wniosku o umorzenie przedłożono zaświadczenie lekarskie z dnia 17 stycznia 2018 r. stwierdzające, że w tamtym czasie skarżący leczył się w poradni neurologicznej oraz dwa paragony fiskalne z apteki na kwotę 24,99 zł z 16 lutego 2023 r. oraz na kwotę 34,90 zł (brak daty). Przedstawione problemy zdrowotne z poprzednich lat, nie mogą być przesłanką do umorzenia wnioskowanych należności, bez udokumentowania ich wpływu na obecną sytuację finansową i materialną skarżącego. Dołączone paragony do wniosku nie świadczą o znacznych wydatkach związanych z leczeniem, ponieważ paragony z apteki opiewają na łączną kwotę 59,89 zł. Skarżący nie udokumentował też częstotliwości i zasadności ich zakupu, a jego zadłużenie jest następstwem niewywiązywania się przez lata z obowiązku opłacania składek. 4. Nie zachodzi warunek całkowitej nieściągalności zadłużenia, ponieważ skarżący prowadzi działalność rolniczą na gruntach, których szacunkowa wartość kształtuje się na poziomie ok. 657 tys. zł, tj. 11,5800 ha fiz. x 56.763,00 zł = 657.315,54 zł, co przekracza znacznie kwotę zaległości (wartość gruntów rolnych została oszacowana na podstawie danych Głównego Urzędu Statystycznego w II kw. 2023 r. dotyczących ceny zakupu/sprzedaży użytków rolnych dla gruntów w województwie mazowieckim - grunty orne ogółem klasa średnia 56.763,00 zł/ha dla gruntów położonych w województwie m.). Dodatkowo, zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 22 września 2022 r. przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2021 r. wynosi 3.288,00 zł. Przyjmując, że w 2023 r. miesięczny dochód skarżącego z gospodarstwa wyniósł ok. 1.269,00 zł, to w skali całego roku dochód ten wyniósł ok. 15.228,37 zł. Fakt zabezpieczenia należności na hipotece, nie wpływa na prowadzenie działalności rolniczej. 5. Brak jest podstaw do udzielenia wsparcia ze środków publicznych w formie przedmiotowej pomocy de minimis w rolnictwie zgodnie z art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352/9 z 24 grudnia 2013 r. oraz Dz. Urz. UE L 51 I z 22 lutego 2019 r. s.1). Powyższej pomocy udziela się z uwagi na przejściowo trudną sytuację spowodowaną okolicznościami noszącymi cechy czynników niezależnych od tego podmiotu. Sytuacja finansowa skarżącego nie nosi znamion przejściowych, nie może zatem być udzielona pomoc de minimis w postaci umorzenia składek i odsetek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe. 6. Od września 2018 r. skarżący nie korzysta z żadnej z form pomocy udzielanej przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, co daje domniemanie jego stabilnej sytuacji materialnej. 7. W związku z prowadzeniem działalności rolniczej na gruntach o łącznym obszarze 11,5800 ha fizycznych, co stanowi 4,6315 ha przeliczeniowych skarżący korzysta z dopłat bezpośrednich z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tj. w roku 2022 przyznano skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej kwocie 8.878,91 zł. 8. Składki na ubezpieczenie społeczne rolników są wkładem w przyszłą emeryturę, a ich opłacanie jest obowiązkiem, a nie prawem. Z dokumentów wynika, że skarżący osiągnął wiek emerytalny, wobec czego korzystnym rozwiązaniem byłoby złożenie wniosku o emeryturę rolniczą. Prawomocna decyzja przyznająca świadczenie skutkuje wyłączeniem z ubezpieczenia społecznego rolników i ustaniem obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Prezes KRUS wskazał także, iż przy rozpatrywaniu wniosku o umorzenie ma na względzie nie tylko interes obywateli, ale także interes społeczny, którym w tym przypadku jest stan finansów funduszy Kasy. Analiza stanu funduszu emerytalno-rentowego (dane opublikowane na stronie internetowej KRUS): wskazuje, że wydatki tego funduszu wielokrotnie przekraczają wpływy z tytułu wpłat składek opłacanych przez ubezpieczonych rolników, zaś brakująca kwota wydatków na realizację świadczeń gwarantowanych pokrywana jest z budżetu państwa. Stan funduszu składkowego uzależniony jest jedynie od wpływów ze składek, zapewniając finansowanie świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego i macierzyńskiego. Dlatego, też każde umorzenie składek pogarsza stan finansów obydwu funduszy ograniczając przewidywane wpływy, co jest sprzeczne z interesem ogółu ubezpieczonych. Podniósł nadto, iż z oceny Placówki Terenowej KRUS w K. wynika, że sytuacja materialna skarżącego jest na tyle stabilna, że pozwala na spłatę zadłużenia np. w układzie ratalnym, bez zagrożenia jego egzystencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. B.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie w całości należności wraz z odsetkami (za okres od 2019.2/04 do 2023.1/03 w kwocie 6.051,00 zł) lub uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego podniósł, iż decyzja jest krzywdząca i nie sposób się z nią zgodzić. Stanowisko Prezesa KRUS zdaniem skarżącego godzi w jego interes majątkowy i egzystencję jego i jego rodziny, a zatem narusza prawo. Skarżący podniósł przy tym, iż podana kwota zadłużenia jest zawyżona. Dodał, że utrzymuje się z niewielkiego gospodarstwa rolnego o niskich dochodach, które w minionych latach dotknęły klęski żywiołowe. Powyższe spowodowało, że skarżący znalazł się w tragicznej sytuacji materialnej i bez środków do życia. Sytuacja finansowa i zdrowotna pogorszyła się po infekcji koronawirusem Covid-19. Skarżący podniósł, że choruje od 2005 r., co obciąża go finansowo. Nie posiada dodatkowych źródeł dochodu, żyje w ciężkich warunkach i niedostatku. W rodzinie jest konflikt na tle majątkowym, który uniemożliwia prawidłowe prowadzenie gospodarstwa rolnego. Wyegzekwowanie przez KRUS wskazanej w decyzji należności narazi skarżącego i jego rodzinę na niepowetowane straty i doprowadzi do likwidacji gospodarstwa rolnego. Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: ppsa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, co sprawia, że skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 41a ust.1 pkt 1 usr, zgodnie z którym Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno – rentowego oraz składkowego może odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty lub umorzyć w całości lub w części. Rozstrzygniecie w sprawie wniosku ma charakter decyzji uznaniowej. Oznacza to, że nawet zaistnienie przewidzianych w przepisie przesłanek nie zobowiązuje organu do zastosowania wnioskowanej ulgi. Sąd w toku kontroli instancyjnej bada zgodność decyzji z przepisami proceduralnymi oraz czy materiał w sprawie został zgromadzony, i czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym o odmowie umorzenia mają swoje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (por. wyrok NSA z 7 lutego 2001 roku, I SA/Gd 1507/00). Badaniu przez Sąd podlega zatem sposób przeprowadzenia postępowania w sprawie, a w szczególności wywiązanie się organu z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, z uwzględnieniem uczynienia zadość zasadzie prawdy obiektywnej, jak również ocena czy organ uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy, czy umożliwił stronie czynny udział w postępowaniu oraz czy uzasadnił należycie wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe, dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia szczególne znaczenie ma więc uzasadnienie decyzji. W razie stwierdzenia braku przesłanek do umorzenia zadłużenia konieczne jest uzasadnienie stanowiska, z powołaniem się na konkretne dowody lub fakty. Negatywne rozstrzygnięcie dotyczące umorzenia należności powinno być przekonująco i jasno uzasadnione zarówno co do faktów, jak i prawa, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 sierpnia 2018 r., III SA/Po 340/18, publ. CBOSA). W ocenie Sądu brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, albowiem nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniających uwzględnienie skargi. Prawidłowo zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, a także prawidłowo, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: kpa) został oceniony zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Ustalenia poczynione przez organ i wnioski z nich płynące nie noszą cechy dowolności i są zgodne z zasadami logicznego rozumowania. Prawidłowo Prezes KRUS zastosował art. 41a ust. 1 pkt 1 usr. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia możliwe jest w przypadku uzasadnionym ważnym interesem zainteresowanego, a okolicznościami, które w tym wypadku muszą być brane pod uwagę są możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego. Pojęcie ważnego interesu zainteresowanego nie zostało przez ustawodawcę ściśle zdefiniowane, co oznacza konieczność dokonania jego wykładni przez organ w konkretnej indywidualnej sprawie, w świetle całokształtu okoliczności sprawy. Ważny interes zazwyczaj występuje w sytuacjach szczególnych, w których niemożność uregulowania należności spowodowana jest przypadkami losowymi, np. klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność do pracy, choroba, niepełnosprawność. Chodzi zatem o sytuacje, które charakteryzują się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania zobowiązanego. Przy ocenie zaistnienia omawianej przesłanki należy przede wszystkim rozważać zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych na poziomie niezbędnego minimum socjalnego oraz minimum egzystencji. Dalej organ powinien porównać stwierdzoną sytuację materialną skarżącego z wysokością zaległej należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zestawić wysokość dochodu z niezbędnymi kosztami utrzymania w celu ustalenia, czy jest w stanie faktycznie spłacać istniejące zadłużenie bez niedostatku (por. wyrok NSA z 13 października 2017 r., II GSK 179/16, publ. CBOSA). Przenosząc powyższe wywody na stan faktyczny niniejszej sprawy, wskazać należy, iż skarżący wnosząc o umorzenie wskazanych we wniosku należności powołuje się na trudną sytuacją życiową spowodowaną klęskami dotykającymi jego gospodarstwo rolne, niską dochodowością tego gospodarstwa, złym stanem zdrowia oraz konfliktem rodzinnym. Na powyższe okoliczności skarżący wskazuje także w skardze, jednocześnie nie wykazując czy którekolwiek z ustaleń faktycznych przytoczonych w zaskarżonej decyzji kwestionuje. Tymczasem Prezes KRUS wskazuje na konkretne fakty, z których wynika, iż nie świadczą o zaistnieniu po stronie skarżącej ważnego interesu, o którym mowa w art. 41a ust. 1 pkt 1 usr. Organ wskazuje zaś, iż skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 3,47 ha fizycznych, co stanowi 1,267 ha przeliczeniowych oraz współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 8,11 ha fizycznych, co stanowi 3,3645 ha przeliczeniowych. Szacunkowa wartość tego gospodarstwa wynosi 657.315,54 zł. Nie ulega wątpliwości, iż powyższe gospodarstwo rolne może przynosić realny dochód. W związku z prowadzeniem działalności rolniczej na gruntach o łącznym obszarze 11,5800 ha fizycznych, co stanowi 4,6315 ha przeliczeniowych, skarżący korzysta z dopłat bezpośrednich z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i w roku 2022 przyznano skarżącemu płatności w łącznej kwocie 8.878,91 zł. Skarżący powołuje się na klęski żywiołowe, które dotknęły jego gospodarstwo, nie wskazując konkretnie kiedy i jakie zdarzenia w tym zakresie miały miejsce. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż klęską żywiołową jaka dotknęła gospodarstwo była powódź w 1997 r., w związku z którą umorzono na wniosek skarżącego składkę za 4 kw. 1997 r. w kwocie 163,40 zł. Jednocześnie Prezes KRUS wskazuje, że na dzień wpływu wniosku w niniejszej sprawie na koncie skarżącego widnieje zadłużenie za okres od 2003.2 do 2023.2/06 w łącznej kwocie 21.811 zł. Biorąc pod uwagę powyższe zgodzić się należy z organem, że zadłużenie, które obciąża skarżącego jest następstwem niewywiązywania się z obowiązku uiszczania składek i nie jest spowodowane zdarzeniem nagłym, niezależnym od skarżącego. Sytuacja majątkowa skarżącego oraz sytuacja zdrowotna (udokumentowane leczenie w poradni neurologicznej w 2018 r. i dwa paragony z apteki na łączną kwotę 59,89 zł), w ocenie Sądu także nie dają podstaw do udzielenia najdalej idącej ulgi, jaką jest umorzenie należności. Brak jest zatem podstaw do zakwestionowania wniosków wyprowadzonych przez organ, które znajdują oparcie w dokonanych ustaleniach i nie brak im logiki w przeprowadzonym rozumowaniu. Wskazać jednocześnie należy, iż obecnej sytuacji materialnej skarżącego nie można zaliczyć do łatwych. Niemniej jednak skarżący dysponuje majątkiem w postaci gospodarstwa rolnego, którego wartość znacznie przewyższa obciążające skarżącego zaległości. Nie można także nie dostrzec tego, że wierzycielem dłużnika jest KRUS – instytucja finansów publicznych, która prowadzi ubezpieczenia emerytalno-rentowe, wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie dla rolników. Z tych względów KRUS jest zobligowany do dbałości o stan finansów w powierzonym jemu zakresie, który jest uzależniony również od wpłat dokonywanych przez rolników. Okoliczność ta nie jest bez znaczenia, albowiem organ ma obowiązek jednocześnie uwzględnić możliwości płatnicze zobowiązanego i stan finansów funduszu emerytalno-rentowego i składkowego. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organ prawidłowo rozważył sytuację zobowiązanego i jego możliwości płatnicze oraz ocenił, że nie jest zasadne umorzenie należności za wskazany w decyzji okres w łącznej kwocie 6.051 zł. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 ppsa Sąd orzekł jak w wyroku.