VIII SA/Wa 68/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 18 stycznia 2013 r. "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z[...]listopada 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Zdaniem Spółki z powodu istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do chwili uprawomocnienia się orzeczenia sądu, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest w pełni zasadne. W ocenie skarżącej, decyzja Dyrektora IS nie weszła bowiem do obrotu prawnego, gdyż została skierowana do osoby nie będącej ustanowionym w sprawie pełnomocnikiem. Dodała, że kwota jej zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji wymiarowej wynosi [...]zł. Stąd spowodowanie wykonania tej decyzji w drodze egzekucji pociągnie za sobą szereg nieodwracalnych konsekwencji. W szczególności ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd, a w następstwie zwrot wyegzekwowanej kwoty nie spowoduje cofnięcia skutków postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie spowoduje przywrócenia stanu poprzedniego. Powołała się w tym względzie na poglądy prawne zawarte w postanowieniu NSA z 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12, które w jej ocenie przemawiają za racją podniesionej argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawiła jedynie swoje obawy. Wskazała ogólne skutki, które mogą nastąpić. Nie uprawdopodobniła jednak, że mogą one się spełnić w przewidywalnej przyszłości. W szczególności do wniosku nie załączyła żadnych dokumentów obrazujących jej rzeczywistą kondycję finansową. Nie wykazała zatem istnienia związku przyczynowego między wykonaniem zaskarżonej decyzji a jej aktualną sytuacją majątkową. Jednocześnie Sąd, mając na względzie całokształt okoliczności sprawy oraz posiadaną wiedzę z urzędu zauważa, że skarżąca nie tylko w tym postępowaniu wpadkowym uchyliła się od wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji, w której określona wartość zobowiązania wynosi w przypadku Spółki ponad [...]zł nie może stanowić przesłanki przemawiającej za wstrzymaniem jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku oraz związane z tym uszczuplenie majątku skarżącej jest bowiem zwykłym następstwem takiej decyzji. Skarżąca nie wykazała, że grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, jak również, że do odwrócenia skutku realizacji tej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Sąd uznał zatem obawy skarżącej za przedwczesne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Z tych względów należało odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Nie zaś, jak zdaje się wywodzić skarżąca ochrona tymczasowa rozciąga się aż do chwili uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.