VIII SA/Wa 680/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie odmowy zmiany lasu na użytek rolny oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu wniosku R. M. (dalej także: Skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO w [...] z [...] czerwca 2019 r. [...] utrzymało w mocy decyzję w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2018 r. znak: [...]. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Nr [...] Starosta S. odmówił Skarżącemu zmiany lasu na użytek rolny, położonego w Z., gmina S. na działkach o nr ewidencyjnych: [...] o powierzchni lasu 0,1050 ha; [...] o powierzchni lasu 0,42 ha i nr [...] o powierzchni lasu 0,43 ha. Skarżący w swym wniosku podał, że na przedmiotowych działkach nie ma lasu, tylko zakrzaczenia, a zmiana kwalifikacji gruntów leśnych na rolne pozwoliłaby na uzyskanie 11,39 ha jednolitej powierzchni rolnej. W uzasadnieniu decyzji odmownej organ zauważył, że Skarżący nie wykazał żadnej szczególnie uzasadnionej potrzeby dającej podstawę do uwzględnienia wniosku o zmianę lasu na użytek rolny. Do takich nie można zaliczyć potrzeby czerpania zysku z powstałego w wyniku odlesienia użytku rolnego zwłaszcza, że wnioskodawca posiada także inne grunty rolne o pow. ok. 60 ha i na tych gruntach może prowadzić działalność rolniczą bez konieczności likwidowania lasu. Okoliczność, że las przewidywany do zmiany faktycznie nie jest lasem pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Decyzja ta została zaskarżona do SKO w [...], który podzielił stanowisko organu I instancji, że powiększenie obszaru gospodarstwa rolnego i zwiększenie przez to jego dochodowości nie stanowi szczególnie uzasadnionej potrzeby, o której mowa w art. 13 ustawy o lasach, w związku z czym decyzją z [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną. Wnioskiem z 13 maja 2019 r. Skarżący wniósł na podstawie art. 154 kpa o zmianę decyzji SKO z [...] lutego 2019 r. poprzez wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na rolne we wskazanych w decyzji działkach. Podał, że oceny interesu prawnego wnioskodawcy należy dokonać na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przepisów kodeksu cywilnego, w szczególności art. 140 kc, a nie wyłącznie art. 13 ustawy o lasach. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. SKO w [...] odmówiło zmiany ostatecznej decyzji SKO z [...] lutego 2019 r. uznając dopuszczalność zastosowania w sprawie trybu z art. 154 kpa, wskazując przy tym na brak merytorycznych podstaw do zmiany decyzji. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium wskazało, że Skarżący we wniosku z 22 września 2017 r. podał, że utrzymanie lasu na częściach działek jest dla niego ekonomicznie nieuzasadnione, bowiem rolnicze wykorzystanie działek dawałoby znacznie większe przychody, że korzysta z płatności obszarowych oraz ONW, co potwierdza zasadność zmiany klasyfikacji lasów, do których nie ma dopłat. Zauważył, że w powiecie s. większość działek rolnych jest porośnięta drzewami i zakrzewieniami, uprawy rolne są rzadkością. Organ I instancji ustalił, że las położony na działkach o łącznej powierzchni 0,955 ha został całkowicie usunięty, a teren po usuniętym drzewostanie w dniu oględzin tj. 20.10.2017 r. był świeżo wyrównany, została zdjęta warstwa humusu. Skarżący oświadczył, że działki nr [...] i [...] nabył w lipcu/sierpniu 2017 r. na działkach nie było już lasu, nie wie kto wyciął las, nie zgłaszał do legalizacji drzewa z działki nr [...] której jest właścicielem od 2006-2007 r., gdyż na działce drzew nie było. Od 1.01.2012 r. do 31.12.2021 r. dla miejscowości Z. obowiązuje uproszczony plan urządzenia lasów według którego na przedmiotowych działkach występuje 40 letni drzewostan (70% stanowi sosna, 20% brzoza, 10% akacja o zadrzewieniu 0,7, w podszyciu akacja o zadrzewieniu 0,1zwarcie umiarkowane, pierścienica 13 cm, wysokość 14 m, bonitacja). Oszacowana ilość grubizny drzewa na pow. 0,955 ha wynosi 129 m3, możliwy w okresie 10-letnim rozmiar pozyskania drewna - 19 m3. Las na w/w działkach usunięto nielegalnie, niezgodnie z obowiązującym uproszczonym planem urządzenia lasu. Przedmiotowe działki leżą na terenach przewidzianych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy S. jako tereny o funkcji leśnej. Teren działki [...] objęty jest koncesją na wydobywanie kruszywa naturalnego wydaną przez Marszałka Województwa [...] z [...].12.2010 r. Powyższy stan faktyczny był podstawą decyzji Starosty S. z [...].12.2018 r. wydaną w oparciu o art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy o lasach, przy ocenie braku szczególnie uzasadnionych potrzeb zmiany lasu na użytek rolny, co zaakceptowało w decyzji z [...].02.2019 r. SKO. We wniosku złożonym w trybie art. 154 kpa Skarżący powołał się na te same argumenty co we wniosku z 22.09.2017 r. W uzasadnieniu decyzji z [...].06.2019 r. organ wskazał, że zmiana decyzji ostatecznej w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy załatwionej tą decyzja ostateczną, przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu o która wydano decyzję ostateczną. Przyjęcie zaś stanowiska, że w postępowaniu z art. 154 kpa dopuszczalne byłoby ustalenie na nowo stanu faktycznego oraz jego ocena w odniesieniu do norm prawa materialnego skutkowałoby utożsamieniem tego nadzwyczajnego trybu z postępowaniem zwykłym. SKO wskazało, że prawidłowo ustalony stan faktyczny nie uzasadniał przyjęcia, że zachodzą szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu nadto, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. SKO w decyzji z [...].07.2019 r. podniosło, że zarzuty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy są takie same jak we wniosku z 13.05.2019 r. i stanowią polemikę z argumentami z decyzji z [...].06.2019 r. Podkreśliło, iż w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie jedynie przepis art. 13 ustawy o lasach, brak jest natomiast możliwości stosowania przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżący nie uzasadnił, że za zmianą lasu na użytek rolny przemawiają szczególnie uzasadnione potrzeby wnioskodawcy, a zatem potrzeby zupełnie wyjątkowe, nadzwyczajne, brak zatem podstaw do stosowania art. 13 ustawy o lasach. Argumenty wnioskodawcy świadczą o dążeniu do powiększenia gruntów rolnych, rozszerzenia zakresu działalności, a zatem poprawy sytuacji materialnej i osiągania wyższych dochodów czego nie można utożsamiać z pojęciem interesu społecznego, który wprowadza ograniczenie prawa właściciela do dokonania zmiany lasu na użytek rolny, co jest możliwe jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Wnioskodawca nie wykazał na czym ma polegać jego słuszny interes przemawiający za zmianą decyzji ostatecznej, do czego odniosło się SKO w decyzji z [...].06.2019 r. wskazując, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, gdyż zasada praworządności zobowiązuje organy do działania na podstawie przepisów prawa. Organ stwierdził, że celem postępowania wszczętego na podstawie art. 154 kpa przez Skarżącego jest zmiana decyzji przez dokonanie przez organ innej oceny stanu faktycznego, który był już przedmiotem kontroli, a w tym trybie organ nie może dokonać nowej oceny stanu faktycznego. Wskazano też, że bez znaczenia dla wyniku sprawy jest okoliczność, że Skarżący jest adresatem innych decyzji o zmianie gruntów leśnych na rolne, bowiem każda sprawa indywidualna jest sprawa odrębną i nie może stanowić podstawy do rozstrzygania w innej sprawie. Nie jest zrozumiałe odniesienie się przez Skarżącego do sugestii mającej być zawartej w zaskarżonej decyzji SKO na str. 4 na skutek której właściciel wskazanych we wniosku działek pragnie rozszerzyć zakres planowanej inwestycji na tych działkach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO w [...] z [...] lipca 2019 r. i decyzji z [...] czerwca 2019 r. W uzasadnieniu podniósł m.in., że zarzuca zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa tj. art. 154 kpa, art. 13 ustawy o lasach, a także przepisów kodeksu postepowania administracyjnego: art. 8 § 2, 9, 10, 7, 77 i 80 kpa, stosowania pozaprawnych, a więc niedozwolonych kryteriów oceny okoliczności sprawy, nadto przekroczenie granic uznania administracyjnego. Wskazał, że ponownie przywołuje argumenty z wniosku z 13 maja 2019 r. oraz, że organ nie odniósł się do nich jak i do wniosków i argumentów z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 25 czerwca 2019 r. W ocenie Skarżącego organ nie wyjaśnił Stronie istoty instytucji uznania administracyjnego mającej zastosowanie w jego sprawie. Kwestią zasadniczą jest ustalenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 154 kpa. Wskazał, że kwestię oceny interesu prawnego wnioskodawcy organ sprowadził do braku szczególnie uzasadnionej potrzeby zmiany charakteru gruntów, o czym stanowi art. 13 ustawy o lasach nie wyjaśniając jaki jest stosunek obu tych przepisów - w jaki sposób norma cyt. art. 13 ma decydować o możliwości wydania decyzji pozytywnej na podstawie art. 154 kpa. Zakwestionował stanowisko SKO o niemożności zakwalifikowania dążenia Skarżącego do poprawy sytuacji materialnej i osiągania wyższych dochodów z pojęciem interesu społecznego zauważając przy tym, że SKO nie wskazało jaki konkretnie interes społeczny narusza żądanie Strony. Stwierdził, że Skarżący odczytuje treść art. 154 kpa w ten sposób, że w przedmiotowej sprawie interesem prawnym wnioskodawcy, nawet o charakterze szczególnym, jest chęć bogacenia się, chęć urządzenia sadu albo instalacji fotowoltanicznej, co w żadnym razie nie przeszkadza, aby akurat ten ostatni cel był doskonale zbieżny z interesem społecznym. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem SKO, że organ rozstrzygający w trybie art. 154 kpa działając w ramach niezmiennego stanu prawnego i faktycznego nie ma możliwości jakiejkolwiek weryfikacji sprawy, bowiem przyjęcie tej tezy powodowałoby w ocenie Strony, że art. 154 kpa byłby w istocie martwy. Ratio legis tego przepisu jest to, że umożliwia on weryfikację decyzji administracyjnej pod kątem jej zmiany lub uchylenia a wyłącznym kryterium determinującym tę możliwość jest zgodność ewentualnej merytorycznej zmiany decyzji z którymś z interesów wskazanych w tym przepisie. Podniósł, że obowiązkiem organu jest wskazanie jaki to interes społeczny nie zostanie zaspokojony pozytywną decyzją wydaną w trybie art. 154 kpa. Zdefiniowanie przez SKO zakresu pojęcia interes społeczny nie może odbywać się wyłącznie o ustawę o lasach. Wskazał, że na gruntach rolnych dopuszcza się urządzanie instalacji fotowoltaicznych. Podniósł, że obie kategorie nieruchomości: rolna i leśna są przedmiotem szczególnej ochrony prawnej, zatem wzajemne zmiany oznaczać będą, że nieruchomości te w dalszym ciągu podlegać będą szczególnej ochronie. Zarzucił, że Kolegium przemilczało i pominęło okoliczność, że Skarżący jest adresatem decyzji pozytywnych w podobnych sprawach. Nie rozpatrzono też okoliczności, że przedmiotowe nieruchomości są lasem wyłącznie w sensie prawnym, a w rzeczywistości nieużytkiem. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem oceny Sądu była decyzja SKO w [...] wydana w trybie art. 154 kpa, a odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji SKO w [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty S. odmawiającą zmiany lasu na użytek rolny w w/w działkach ewidencyjnych, położonych w Z., gmina S.. Zgodnie z art. 154 § 1 kpa decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 in fine. Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony (art. 154 § 1) muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (wyrok NSA z 23.02.2007 r., I OSK 553/06, LEX nr 348253). Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154, należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6, zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (wyrok NSA z 18.10.2007 r., II OSK 1406/06, LEX nr 427601). Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Jak z tego wynika, postępowanie administracyjne prowadzone w ramach przepisu art. 154 § 1 powinno zmierzać do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (wyrok NSA z 17.09.2010 r., I OSK 428/10, LEX nr 745237; zob. również wyrok NSA z 27.02.2014 r., II OSK 930/13, LEX nr 1495303, zgodnie z którym "Użycie w art. 154 k.p.a. słowa «może» nie oznacza uznaniowości organu w ocenie wystąpienia w sprawie przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, a jedynie możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia tej sprawy, która ma miejsce na ostatnim etapie procesu stosowania prawa"). Andrzej Wróbel, Małgorzata Jaśkowska, Martyna Wilbrandt – Gotowicz, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2019, teza 9. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, uwzględnienie interesu strony w rozumieniu cytowanego przepisu należy rozumieć w ten sposób, iż mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając bądź uchylając decyzję mniej korzystną dla strony. Nie mieści się jednak w pojęciu interesu strony orzekanie w sposób sprzeczny z przepisami prawa, choćby zostało ono potwierdzone decyzjami administracyjnymi wydanymi w innych sprawach. W sprawie niniejszej nie jest sporne, że decyzja Starosty S. odmawiająca zmiany lasu na użytek rolny w w/w działkach ewidencyjnych, położonych w Z., gmina S. utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] jest decyzją ostateczną, na mocy której strona nie nabyła prawa, na co zasadnie wskazuje SKO w kontrolowanych decyzjach. Zasadnie też przyjmuje Kolegium, że argumenty wnioskodawcy świadczą o dążeniu do powiększenia gruntów rolnych, rozszerzenia zakresu działalności (chęć założenia sadu, wydzierżawienia gruntów pod elektrownię fotowoltaiczną, wniosek w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych dla rozpoznania złoża pisaków czwartorzędowych Z. IV), a zatem do poprawy sytuacji materialnej i osiągania wyższych dochodów. Zasadnie przyjmuje organ, że w realiach sprawy niniejszej nie można tego interesu utożsamiać z pojęciem interesu społecznego, które wprowadza ograniczenie prawa właściciela do dokonania zmiany lasu na użytek rolny, co jest możliwe jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach "zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów". Aby należycie zrozumieć ten przepis trzeba w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że ustawodawca w art. 13 ust. 1 u.l. zawarł obowiązki właścicieli lasów i wymienił katalog zachowań, które mają na celu trwałe utrzymanie lasów i zapewnienie ciągłości ich użytkowania. Tym samym wyraził zasadę, że priorytetem jest ochrona lasów. W celu zapewnienia powszechnej ochrony lasów również w art. 9 ust. 1 u.l. ustawodawca wskazał na obowiązki właścicieli lasów. Przepisy te korelują z zasadami gospodarki leśnej zawartymi w art. 8 u.l.: powszechnej ochrony lasów, trwałości utrzymania lasów, ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów oraz powiększania zasobów leśnych. Powyższy kontekst prawny – prowadzi do wniosku, że możliwość zmiany lasu na użytek rolny należy do sytuacji szczególnych, wyjątkowych, a w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie można uznać, że za taką zmianą przemawia interes społeczny. Nie jest bowiem tak – a w każdym razie nie podniesiono tego we wniosku, w dalszych pismach i w skardze – że przedmiotowe działki są jedynym gruntem rolnym Skarżącego, którego efektywna uprawa wpływa na przykład decydująco na utrzymanie jego czy jego bliskich. Z akt sprawy wynika natomiast, że Skarżący ma jeszcze ok. 60 ha użytków rolnych, prowadzi działalność gospodarczą, z której dochodów nie ujawnił. Po stronie Skarżącego nie ma więc mowy o wystąpieniu pewnego przymusu sytuacyjnego, który może oczywiście wynikać dla strony z różnych okoliczności. Za zmianą przeznaczenia lasu na użytek rolny musi przemawiać interes społeczny, przy czym potrzeba ta powinna być uzasadniona przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny sytuacji strony i jej argumentów. W ocenie Sądu całą pewnością w interesie społecznym nie leży zamiar realizacji na przedmiotowych działkach elektrowni fotowoltanicznej. Budowa takiej elektrowni jest zamierzeniem inwestycyjnym, które może być oczywiście pozytywnie oceniane w kontekście wykorzystania odnawialnych źródeł energii, a także może stanowić przyszłościowo dla inwestora źródło dochodów, podobnie jak i dla Skarżącego zamierzającego wydzierżawić grunty pod taką inwestycję. Nie jest to jednak infrastruktura, której sytuowanie na przedmiotowych działkach można oceniać jako leżące w interesie społecznym skoro Skarżący dysponuje, jak wskazano wyżej, innymi gruntami rolnymi na których można, bez konieczności uszczuplania powierzchni lasu, ją umiejscowić. Za zmianą lub uchyleniem decyzji nie przemawia też słuszny interes strony, a więc, jak zasadnie wskazuje SKO, i jak wskazano wyżej, interes znajdujący oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Słuszny interes strony (rozumiany aż do kolizji z interesem społecznym) nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa". Jednocześnie samo subiektywne poczucie krzywdy żywione przez stronę oraz rozczarowanie wobec stanowiska organu administracji nie może być traktowane jako słuszny interes strony w rozumieniu cyt. przepisu, a tym samym nie stanowi przesłanki wzruszenia decyzji. Dokonując wykładni przesłanki słusznego interesu strony należy wskazać, że w pojęciu tym chodzi o interes godny ochrony, nie stojący w sprzeczności ani z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego. Interes Skarżącego polegający na dążeniu do poprawy swojej sytuacji materialnej i osiągania wyższych dochodów pozostaje w opozycji do wyartykułowanej w art. 8 ustawy o lasach zasady powszechnej ochrony lasów, trwałości utrzymania lasów, ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów oraz powiększania zasobów leśnych, zatem nie może być podstawą do wnioskowanej przez Skarżącego zmiany lub uchylenia decyzji. Odnosząc się do argumentacji, że przedmiotowe tereny są wyłącznie formalnie zakwalifikowane jako las, a w istocie są jedynie porośnięte krzakami i porostami, więc nie spełniają roli lasu jako takiego, nadto że są to grunty najgorszej jakości z punktu widzenia klasyfikacji bonitacyjnej gleby, co oznacza, że nakaz ich szczególnej ochrony nie ma tu zastosowania wskazać należy, iż zaprezentowana argumentacja jest nieadekwatna do treści art. 154 kpa. Postępowanie prowadzone w oparciu o ten przepis nie służy weryfikacji kwalifikacji gruntu. Po pierwsze podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach - lasem w rozumieniu ustawy jest "grunt", między innymi o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony. Las w znaczeniu prawnym to zatem nie drzewa, na co wskazywać może potoczne znaczenie tego słowa, ale grunt o określonej kwalifikacji. Przedmiotowe działki w ewidencji gruntów bezspornie figurują jako las. O kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów prowadzonej na podstawie ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), która w art. 21 ust. 1 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Nie można więc obecnie przyjmować na potrzeby postępowania z art. 154 kpa, że działki objęte decyzją w istocie rzeczy nie jest lasem i stąd mogą być przekwalifikowane na użytek rolny. Z kolei brak zalesienia działki nie ma znaczenia dla sprawy, skoro działka stanowi grunt zakwalifikowany jako "las" i tak oznaczony w ewidencji. Poza tym przejściowe nawet pozbawienie lasu drzew nie stanowi przesłanki do zmiany przeznaczenia terenu na użytek rolny, ale zobowiązuje właściciela do uzupełnienia struktury lasu i jego zalesienia. Nie można też tracić z pola widzenia że, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji Starosty S., a czego Skarżący nie kwestionował, las na przedmiotowych działkach usunięto nielegalnie, niezgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu. Prowadzone w trybie art. 154 kpa postępowanie nie może prowadzić do wydania decyzji sanującej zmiany stanu faktycznego poczynione niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu, że w sprawie niniejszej, prowadzonej w trybie art. 154 kpa przedmiotem badania organy uczyniły przepis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach wskazać trzeba, że zarzut ten nie jest zasadny. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 kpa nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem, a zatem także z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Podsumowując powyższy wywód Sąd Administracyjny wskazuje, iż nie doszło w sprawie do naruszenia art. 154 kpa, art. 13 ustawy o lasach, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego: art. 8 § 2, 9, 10, 7, 77 i 80 kpa, a także stosowania pozaprawnych, a więc niedozwolonych kryteriów oceny okoliczności sprawy, nadto przekroczenie granic uznania administracyjnego z przyczyn wskazanych wyżej. Odnosząc się do sformułowanego przez Skarżącego zarzutu, dotyczącego naruszenia, przez organy prawa własności należy wyjaśnić, iż jest on bezpodstawny. Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, zaś z art. 32 ust 1 Konstytucji wynika, że wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. W świetle art. 64 Konstytucji, każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Ponadto własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z drugiej strony na mocy art. 83 Konstytucji, każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Reasumując, prawo własności może podlegać ograniczeniom wprowadzonym przez ustawodawcę mającym chronić inne dobra np. lasy, a tym samym organ administracyjny zobowiązany jest przy rozpoznawaniu spraw do przestrzegania obowiązujących, w tym zakresie przepisów prawa. Podnoszona przez Stronę okoliczność, że obie kategorie nieruchomości: rolna i leśna są przedmiotem szczególnej ochrony prawnej, zatem wzajemne zmiany oznaczać będą, że nieruchomości te w dalszym ciągu podlegać będą szczególnej ochronie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem gruntów tych nie sposób traktować ekwiwalentnie, a przywołana przez Skarżącego ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych statuuje zasadę powszechnej ochrony gruntów leśnych polegającą na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nieleśne. Nie polega na prawdzie zarzut, że SKO nie odniosło się do kwestii wydania pozytywnych dla Strony decyzji w podobnych sprawach. Jak wskazało Kolegium w decyzji z [...] lipca 2019 r. "każda sprawa indywidualna jest sprawa odrębną i nie może stanowić podstawy do rozstrzygania w innej sprawie" (str. 6 decyzji). Z powyższych względów Sąd skargę oddalił – art. 151 ustawy p.p.s.a.