VIII SA/Wa 703/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. B. – M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga A. B. – M. (dalej: skarżąca, strona) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 czerwca 2021 r. w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych na budynku gospodarczo-garazowym. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia 29 listopada 2019 r. A. B. – M. wystąpiła z wnioskiem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej PINB, organ I instancji) o sprawdzenie legalności budynku – garażu dobudowanego do obory zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości D.gm. Z.. Przeprowadzone w dniu 13 stycznia 2020 r., czynności kontrolne, przez inspektorów PINB potwierdziły, że na przedmiotowej działce znajduje się m.in. garaż dobudowany do obory o wym. 4,60 × 8,20 m, o konstrukcji mieszanej z dachem jednospadowym pokrytym eternitem. Właścicielka garażu M. F. oświadczyła, że nie posiada żadnych dokumentów dotyczących przedmiotowego budynku. Powyższe ustalenia skutkowały wszczęciem postępowania administracyjnego. Następnie PINB, po ustaleniu na podstawie informacji udzielonej przez Starostwo Powiatowe w R. i Urząd Gminy w Z. o nie wydawaniu zgłoszenia ani pozwolenia na budowę garażu dobudowanego do obory zlokalizowanego na działce nr [...], postanowieniem Nr [...] z 07.04.2020 r. znak: [...], nakazał M. F. sporządzenie, w terminie do dnia 30.09.2020 r., inwentaryzacji wraz z oceną stanu technicznego garażu dobudowanego do budynku obory zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z.. W dniu 30.09.2020 r. do organu nadzoru budowlanego I instancji została złożona inwentaryzacja architektoniczno-budowlana m.in. spornego obiektu budowlanego sporządzona przez inż. B. G. (nr upraw. [...]). PINB w R. decyzją Nr [...] z 22.10.2020 r., nakazał M. F. (dalej również inwestor) wykonanie, w terminie do dnia 30.06.2021 r., rynien i rur spustowych o/ 10 na garażu dobudowanym do budynku obory zlokalizowanym na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości D. z odpływem wód opadowych na teren własnej działki oraz uzupełnienie zaprawą cementową niewypełnionych spoin w ścianie budynku. W wyniku postępowania odwoławczego [...] WINB decyzją Nr [...] z 31.12.2020 r., uchylił w/w rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę PINB w R. decyzją z 2 marca 2021 r. Nr [...], działając na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38 poz. 229 ze zm.), w zw. z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 lipca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), nakazał M. F., wykonanie w terminie do dnia 30 marca 2022 r., na budynku gospodarczo - garażowym zlokalizowanym na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z., wymiany pokrycia dachowego wykonanego z eternitu na pokrycie nie zawierające azbestu dopuszczone do obrotu, oraz uzupełnienie zaprawą cementową niewypełnionych spoin w ścianie przedmiotowego budynku. Jednocześnie poinformował, że po wykonaniu ww. robót budowlanych, należy złożyć wniosek o wydanie decyzji na użytkowanie. Uzasadniając decyzję organ I instancji podał, że po ponownym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, oraz zdjęć przesłanych przez GUGiK w Warszawie dotyczących m in. działki nr ew. [...] – ustalił, że budynek gospodarczo - garażowy dobudowany do obory był widoczny na zdjęciach przesłanych przez GUGiK już w 1998 r., a żadna ze stron postępowania nie negowała jego budowy przed 1995 r., dlatego PINB w R. uznał, że w przedmiotowej sprawie należy zastosować art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto zauważył, że w wyniku sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym w R. I Wydział Cywilny sygn. akt I [...] o rozgraniczenie między działkami [...] i [...], zapadło ostateczne rozstrzygnięcie i w wyniku ustalenia nowych granic obecnie budynek gospodarczo - garażowy zlokalizowany jest w odległości ok. 0,75 m od granicy działki [...], a zatem wody opadowe odprowadzane są na teren własnej działki. Końcowo zaznaczył, że Urząd Gminy w Z. pismem z 27 października 2020 r., poinformował PINB w R., że - dla nieruchomości położonej na działce o nr ew. [...] w miejscowości D. brak jest obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem A. B.– M. (dalej skarżąca) złożyła odwołanie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby zobowiązać inwestora do takiej zmiany geometrii pokrycia dachowego na budynku gospodarczo-garażowym, aby spadek wody z opadów deszczu i śniegu był w całości odprowadzany wyłącznie na działkę nr [...], a termin wykonania tego obowiązku oraz obowiązku wymiany pokrycia dachowego z eternitu został wyznaczony na dzień 30 listopada 2021 r. Zaskarżoną decyzją z 9 czerwca 2021 r., Nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej Mazowiecki WINB, organ odwoławczy) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej Prawo budowlane) postanowił o: uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z dnia 24.10.1974 r. i orzekł: o nakazaniu M. F., wykonanie w terminie do dnia 30.03.2022 r., w budynku gospodarczo-garażowym zlokalizowanym na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z. robót budowlanych polegających na: - wymianie pokrycia dachowego wykonanego z eternitu na pokrycie niezawierające azbestu dopuszczone do obrotu, - zamontowaniu rynien i rur spustowych na w/w budynku gospodarczo- garażowym, tak aby wody opadowe były odprowadzone na teren własnej nieruchomości, - uzupełnieniu zaprawą cementową niewypełnionych spoin w ścianie budynku. Jednocześnie o wykonaniu powyższych obowiązków należy poinformować PINB w R.. Uzasadniając zaskarżoną decyzję podał, że PINB wydał decyzję na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z dnia 24.10.1974 r. Według ustaleń organu odwoławczego obiekt został wybudowany w latach 60-tych ubiegłego wieku, (brak dokumentów), przy czym Mazowiecki WINB zauważył, że w trakcie oględzin, które odbyły się w dniu 13.01.2020 r. inwestorka oświadczyła, że budynek obory został wybudowany w latach 60-tych, nie wskazała natomiast kiedy został zrealizowany budynek garażowy. Żadna ze stron postępowania nie negowała czasu powstania spornego budynku dobudowanego do budynku obory. Analiza materiału dowodowego przeprowadzona przez PINB oraz zdjęć lotniczych wykazała, że sporny obiekt budowlany był widoczny na zdjęciach już w 1998 r. Uzupełniając materiał dowodowy w celu dokładnego wykazania daty budowy budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z., organ odwoławczy wystąpił do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o przesłanie zdjęć lotniczych z 1991 r., 1993 r., 1994 r. i 1995 r. dla działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z.. Wskazano, że ze zdjęcia lotniczego wykonanego z 1973 r. nie można wywnioskować, czy sporny budynek w tej dacie istniał. Następnie Mazowiecki WINB stwierdził, iż skoro brak jest zdjęć lotniczych z 1991 r., 1993 r., 1994 r. i 1995 r. dla w/w nieruchomości to należy przyjąć na korzyść strony (i w ślad za jej stanowiskiem), że obiekt powstał w latach 60-tych XX wieku. Zdaniem organu odwoławczego w świetle powyższych ustaleń sprawę należało rozpatrzyć w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Uznając, iż do samowoli budowlanej doszło przed dniem wejścia w życie obecnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie o właściwe przepisy prawa, bowiem w takim w przypadku zastosowanie mają przepisy art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., które odnoszą się do samowolnie wykonanych obiektów. Poddając analizie pierwszą przesłankę art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., Mazowiecki WINB stwierdził, iż nie można mówić o zaistnieniu przesłanki z powołanego przepisu, bowiem ustalenia wskazują o braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. w latach 1952 -1982, natomiast plan Nr [...] z 29.10.1982 r. utracił ważność. Teren na którym położona jest nieruchomość znajdował się w strefie o symbolu [...] przewidzianym na teren upraw rolnych z istniejącą rozproszoną zabudową zagrodową. Dodał przy tym, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym dokumentacja zdjęciowa będącej załącznikiem do inwentaryzacji architektoniczno- budowlanej sporządzonej przez inż. B. G. (nr upraw. [...]) potwierdza, że sprawa dotyczy budynku gospodarczo- garażowego. Odnosząc się do drugiej przesłanki wskazanej w art. 37 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, organ odwoławczy wskazał, iż nakazując rozbiórkę organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wykazać, że dalsze akceptowanie samowolnie posadowionego obiektu mogłoby spowodować groźbę dla życia lub zdrowia przebywających w pobliżu osób lub realne niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu. Z kolei odnośnie przesłanki niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, Mazowiecki WINB powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 911/05, w którym NSA wyraził pogląd: "Przesłanka pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w 1974 r. będzie spełniona wówczas, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej nieruchomości. Organ administracji publicznej orzekający w sprawie nakazu rozbiórki na tej podstawie musi zbadać i wykazać, czy zabudowa sąsiedniej działki stała się rzeczywiście niemożliwa lub czy nastąpiło znaczne jej ograniczenie". W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego, organy nadzoru budowlanego legalizując samowolę budowlaną dążą do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, a za taki nie może być uznany obiekt budowlany z poszyciem dachowym wykonanym z eternitu. PINB w R. wydając zaskarżoną decyzję nie nakazał inwestorowi wykonania zamontowania rynien i rur spustowych z odpływem na teren własnej działki. Powyższe wynika z inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej m.in. spornego obiektu budowlanego sporządzonej przez inż. B. G. (nr upraw. [...]). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy zaznaczył, że w celu prawidłowego odprowadzania wód opadowych z dachu budynku spornego budynku gospodarczo-garażowego nie jest konieczna przebudowa dachu z dwuspadowego na jednospadowy. W tym celu wystarczające jest założenie rynien i rur spustowych na dachu w/w obiektu budowlanego. Mazowiecki WINB nie podzielił także zarzutu dotyczącego zbyt długiego terminu na wykonanie obowiązku. W skardze A. B.– M. zaskarżonej decyzji zarzuciła: a) rażące naruszenie przez organy I i II instancji przepisów proceduralnych to jest art. 7, art. 8, art. 77 i art. 78 k.p.a. przez celowe pominięcie dowodów (map z zasobu geodezyjnego) na które powoływała się skarżąca w toku postępowania, b) rażące naruszenie przez organy I i II instancji prawa materialnego, to jest ustawy Prawo budowlane w związku przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczącymi zagrożenia pożarowego, c) nieuzasadnione pominięcie przez organ I instancji sprawy istotnego ograniczenia przez samowolnie postawiony budynek gospodarczo-garażowy w granicy między działkami o numerach [...] i [...] możliwości zabudowy działki skarżącej nr [...]. Ponadto zarzuciła celowe nierzetelne wyjaśnienie okoliczności sprawy i nierówne traktowanie stron postępowania. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Mazowieckiego WINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozwinęła postawione zarzuty, wskazując przy tym, że budynek gospodarczo-garażowy na działce [...] został posadowiony (dobudowany do samowolnie postawionej obory) dopiero po roku 1988 r. i w takiej sytuacji w pierwszej kolejności obowiązująca jest przesłanka do rozbiórki tego budynku. Zaznaczyła również, że okoliczność samowolnego wzniesienia budynku gospodarczo garażowego ogranicza możliwość zabudowy działki sąsiedniej, stanowiącej własność skarżącej. W piśmie procesowym – uzupełniającym skargę, skarżąca powołała orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w myśl postanowień art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), nie dowiodła bowiem, że została ona wydana w okolicznościach wskazanych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej p.p.s.a.). W szczególności Sąd nie stwierdził wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też wreszcie z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie bezsporne jest, że budynek gospodarczo – garażowy posadowiony na działce nr [...], położonej w miejscowości D. gm. Z., został wybudowany samowolnie pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne nie stosuje się przepisu art. 48. Do takich obiektów stosuje się bowiem przepisy dotychczasowe. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że do obiektu, który wybudowano przed dniem 1 stycznia 1995 r. stosuje się przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., w tym także przepisy określające warunki techniczno-budowlane wydane w oparciu o delegację zawartą w tej ustawie. Organy nadzoru budowlanego uwzględniły dowód z oględzin, sporządzoną inwentaryzację, oświadczenie inwestora, zdjęcia lotnicze. Strony nie kwestionowały okoliczności, iż sporny budynek gospodarczo-garażowy został wybudowany przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1994 r. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że orzekające w kontrolowanej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały w decyzjach tryb doprowadzenia do zgodności z prawem przedmiotowego budynku określony w przepisach Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r, na którym oparta została zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Warunkiem zastosowania tego przepisu określającego tryb legalizacji samowoli budowlanej jest wykluczenie przez właściwy organ nadzoru budowlanego zaistnienia w sprawie przesłanek wskazanych w art. 37 tej ustawy, a w szczególności zamieszczonych jej ust. 1. W ocenie Sądu z obowiązku tego orzekające w sprawie organy wywiązały się w sposób należyty. Stosownie do art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wykładając art. 37 ust. 1 pkt 1) tej ustawy organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że oceny zgodności budowy obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy dokonać w oparciu o przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przepisy planu miejscowego obowiązujące w dacie orzekania. Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że dla działki nr ew. [...] położonej w miejscowości D. gm. Z. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uprzednie nieobowiązujący plan dopuszczał zabudowę zagrodową. W tej sytuacji niewątpliwie nie można mówić o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W ocenie Sądu prawidłowo organy przyjęły także, że podstawy orzeczenia rozbiórki budynku gospodarczo - garażowego nie mógł stanowić także przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 roku. Przepis ten pozwala bowiem na wydanie tego rodzaju nakazu w sytuacji, gdy budynek powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zwrócić należy także uwagę, że przepis ten określa możliwość rozbiórki w sposób fakultatywny, a zatem nie jest więc wystarczające do uznanie zaistnienia wskazanej w nim przesłanki stwierdzenie, że samowolnie wybudowany obiekt narusza warunki techniczne obowiązujące w dacie jego realizacji. Wskazać należy, że w tym przypadku zastosowanie winny znaleźć przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w czasie tej budowy. Budynek gospodarczo – garażowy nie posiada okien od strony działki skarżącej i w świetle rozgraniczenia nieruchomości z działką sąsiednią (działki [...] i [...]) jest on usytuowany w odległości około 0,75 m od granicy działki [...]. Jednocześnie stwierdzić należy, że sam fakt stwierdzenia usytuowania budynku blisko granicy sąsiedniej działki nie przesądza jeszcze o niedopuszczalnym pogorszeniu warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zgodzić się należy ze skarżącą, że obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymane w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, jak nakazywał art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W przepisie tym wskazano, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi i normami. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r. można mówić jednak tylko wtedy, kiedy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1032/06, Lex nr 368207). Skarżąca nie wykazała, aby w jakikolwiek sposób budynek gospodarczo- garażowy usytuowany na działce [...] powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Również aby w jakikolwiek sposób powodował niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych. Nie ma racji skarżąca wskazując w skardze, że sporny budynek gospodarczo- garażowy ogranicza jej możliwość zabudowy działki [...]. Nie zostało wykazane żadnymi dokumentami np. decyzją o odmowie warunków zabudowy, aby faktycznie takie usytuowanie budynku blisko granicy miało wpływ na zagospodarowanie działki skarżącej. Na działce skarżącej znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 220 m² (duga kondygnacja w stanie surowym zamkniętym – według oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy). Z kolei z wyrysu mapy załączonego do protokołu oględzin wynika, że na działce [...] usytuowane są budynki gospodarcze. W przekonaniu Sądu takich innych ważnych przyczyn pozwalających organowi na orzeczenie rozbiórki spornego budynku nie stanowiły jednak okoliczności podniesione przez skarżącą w odwołaniu od decyzji PINB, a następnie w skardze. W szczególności przyczyną taką nie mógł być planowany przez skarżącą w bliżej nie określonej przyszłości zamiar jej zabudowy działki a także niczym nie uzasadnione przekonanie, że legalizacja samowolnie wybudowanego budynku przekreśli możliwość realizacji takiego zamiaru. Przyczyny takiej nie mógł stanowić także nieestetyczny i psujący otoczenie wygląd tego budynku. Wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. ochrona uzasadnionego interesu osoby trzeciej, na którą można się powołać przy zastosowaniu przepisu art. 37 ust. 2 tej ustawy, bowiem obejmuje przede wszystkim kwestie: zapewnienia dojazdu (dojścia) do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego oraz uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby. Żadnego zaś z tych zagrożeń nie powodował przedmiotowy budynek gospodarczy. Jak wynika z inwentaryzacji tylna ściana budynku gospodarczo-garażowego jest murowana z pustaków betonowych na zaprawie cementowo wapiennej (d: inwentaryzacja architektoniczno-budowlana w aktach VIII SA/Wa 704/21). Trudno jest także doszukać się naruszenia interesu społecznego we wdrożeniu postępowania legalizacyjnego względem spornego budynku gospodarczego. W dodatku przewidziana przepisem art. 37 ust. 2 ustawy możliwość orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego ma charakter fakultatywny, a zatem niezbędne jest niebudzące wątpliwości uzasadnienie posłużenia się przez organ tym unormowaniem. Tym samym jedynie za czysto hipotetyczną należało uznać możliwość zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W konsekwencji brak szerszego odniesienia się przez Mazowiecki WINB do możliwości zastosowanie w kontrolowanej w sprawie tego przepisu należy zakwalifikować jedynie jako naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego podniesionych w skardze. Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, aby organy nadzoru budowlanego dopuściły się nierównego traktowania stron postępowania administracyjnego. Samo podniesienie takiego zarzutu nie warunkuje uchyleniem decyzji, a analizując przebieg postepowania przed organami administracyjnymi Sąd nie znalazł argumentów na poparcie tej tezy. Mazowiecki WINB stwierdzając uchybienia w rozstrzygnięciu PINB, wydał decyzje w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nakazując inwestorce wykonanie robót budowlanych i zakreślając termin wykonania tych robót. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.