VIII SA/Wa 716/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia [...] czerwca 2014 r. P. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując w uzasadnieniu, że obowiązek uiszczenia należności określonych w decyzji Dyrektora Izby Celnej, prowadziłby do niewspółmiernych obciążeń podatnika, co z kolei spowodowałoby znaczny uszczerbek w jakości egzystencji jego i rodziny, którą utrzymuje. Dodał, że wystarczającym powodem wstrzymania wykonania decyzji są podnoszone w skardze zarzuty prowadzące do jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona jest bowiem zobowiązana do skonkretyzowania rodzaju szkody grożącej jej na skutek wykonania decyzji. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Za taką okoliczność nie mogą być uznane ogólne wskazania strony na uszczerbek w jakości egzystencji jego i rodziny. Tak sformułowana argumentacja strony nie poparta żadnymi danymi liczbowym, obrazującymi sytuację materialną skarżącego uchyla się spod kontroli Sądu. Strona nie wskazała bowiem konkretnych okoliczności, zdarzeń, które mogłyby uzasadnić zastosowanie omówionej wyżej instytucji, nie zobrazowała w żaden sposób sytuacji materialnej, co pozwoliłoby na konfrontację zawartych we wniosku twierdzeń i zbadanie czy są to konkretne zdarzenia spełniające ustawowe przesłanki, wobec których istnieje realna groźba wystąpienia. Ewentualne pogorszenie sytuacji finansowej skarżącego samo w sobie nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za przesłanki takie mogłyby być uznane zilustrowane przez stronę stosownymi dokumentami konkretne okoliczności, wskazane jako ewentualne następstwa wykonania skarżonej decyzji. W niniejszej sprawie jednakże skarżący takich okoliczności nie przedstawił. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest także zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna, a nie hipotetyczna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych, czy też innych czynności organów podejmowanych w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji jest zatem niedopuszczalne. Jak wynika z orzecznictwa, faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.