VIII SA/Wa 721/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Starszy referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej: "u.t.d."), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji", "WITD") nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nadkładającej na A. C. (dalej: "skarżący", "strona") karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2014 r. inspektorzy inspekcji transportu drogowego w miejscowości R. na odcinku drogi krajowej nr [...] ([...] km + [...] m kierunek: B.) zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Pojazdem kierował K. [...] K., wykonujący krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy A. C. na podstawie licencji nr [...]. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. organ I instancji działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Uzasadniając organ I instancji podniósł, iż w trakcie analizy okazanych do kontroli tarcz tachografu stwierdzono, iż kierowca nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w dniach [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r. oraz w dniu [...].07.2014 r. We wskazanych dniach kierowca wykonywał załadunki, prowadzenie pojazdu, a wszystkie te okresy nie zostały zarejestrowane na tarczach tachografu. Organ I instancji wskazał, iż strona nie przedstawiła w trakcie postępowania dowodów, ani faktów pozwalających na zmianę klasyfikacji lub umorzenie postępowania. Zapisy zawarte na wykresówkach potwierdzają fakt powstania stwierdzonego podczas kontroli drogowej naruszenia. Fakt nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówkach wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi potwierdził również w protokole przesłuchania kierowca K. K. Konkludując organ I instancji stwierdził, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, co wynika z protokołu kontroli nr [...], a także z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Powyższe stanowi naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 1265 ze zm.). Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący odwołał się od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji wnosząc o jego uchylenie lub uznanie decyzji za nieważną. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa: – art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nie wyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, zastosowanie wadliwych przepisów prawa materialnego; – art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania; – art. 6, art. 7, art. 10, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 w zw. z art. 104 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie ww. przepisów. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję WITD. Przedstawił ramy materialnoprawne niniejszego postępowania, przywołując brzmienie art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1, 2, i 6, art. 92b ust. 1-2 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Wyjaśnił, iż w dniu 2 marca 2015 roku wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1). Uzasadniając GITD wskazał, iż ustalenie kontroli, podczas których stwierdzono, że kierowca w dniach [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r., nie rejestrował wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi podczas wykonywania czynności załadunkowych oraz prowadzenia pojazdu, potwierdzone zostało przez przesłuchanego w trakcie kontroli kierowcę oraz na podstawie zabezpieczonych kwitów wagowych i faktory za zakup benzyny. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał bowiem, że w dniach: [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r. w trakcie wykonywania przejazdów drogowych, na polecenie właściciela nie umieszczał wykresówki w tachografie w trakcie załadunków, aby nie przerwać odpoczynków dobowych. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji błędnie wskazał, że kierowca w dniu [...] lipca 2014 r. nie rejestrował swojej aktywności za pomocą urządzenia rejestrującego. Przesłuchany w trakcie kontroli kierowca oświadczył bowiem, że w dniu [...] lipca 2014 r. wymienił wykresówkę, która była w tachografie od rana i włożył nową, natomiast poprzednią zniszczył. Dlatego też, w ocenie GITD, nie można przyjąć za organem I instancji, że kierowca także w dniu [...] lipca 2014 roku nie rejestrował na wykresówce swojej aktywności, ponieważ, jak wskazano powyżej, aktywność została zarejestrowana tylko na wykresówce zniszczonej przez kierowcę. GITD zauważył, iż podnoszone przez skarżącą okoliczności, braku wpływu na stwierdzone naruszenie mogą być rozpatrywane jedynie w kontekście art. 92 c u.t.d. Zauważył, iż to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i na tej podstawie przedsiębiorca nie może powoływać się na brak wpływu na kierowcę. Nadto strona nie może próbować uniknąć odpowiedzialności, poprzez powołanie się na fakt, iż nie jest w sianie kontrolować kierowcy w trakcie wykonywania przewozu. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja tak jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu. GITD wskazał, iż przedsiębiorca powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec powyższego, w ocenie GITD, argumentacja strony, iż popełnione naruszenia zostały dokonane przez kierowcę, bez wiedzy skarżącego, nie może zostać uwzględniona. Konkludując organ odwoławczy uznał, iż skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji, w tym również te oparte na protokole zeznań kierowcy. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą. Nadto GITD zauważył, iż kierowca nie rejestrował swojej aktywności na długo przed przeprowadzoną kontrolą, a mimo to nie zostały z tego wyciągnięte żadne konsekwencje. W ocenie organu odwoławczego powyższe działania nie mogą mieć żadnego wpływu na odstąpienie od nałożonej kary pieniężnej. Materiał zgromadzony w sprawie potwierdza, że kierowca w trakcie wykonywania okresu odpoczynku dobowego dokonywał przejazdów pojazdem należącym do skarżącego w celu dokonania załadunku. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący tak planował czynności załadunkowe, że odbywały się one w godzinach w których kierowca winien odbierać okres odpoczynku dobowego. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. Okolicznościami takimi nie mogą być w szczególności fakt zapoznania kierowcy z regulaminem pracy. W skardze na powyższą decyzję GITD skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: - art. 92 a ust. 1-6 i art. 92 c u.t.d. i przepisów unijnych przez błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu, iż opisane tarcze tachografu analogowego prowadzone przez kierowcę skarżącego K. [...] K. były niewłaściwie prowadzone, a nadto, iż polecenie "niewłaściwego" prowadzenia wydawał skarżący, gdy z odpisów wydanych przez Urząd wynika, iż były prowadzone zgodnie z powołanymi przepisami; - art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie na czym polega "niewłaściwość" prowadzonych zapisów na tych tarczkach, a nadto niewyjaśnienie przyczyn dla których zatrzymano inkryminowany samochód, a następnie wydano go skarżącemu również bez podania przyczyn, które to zdarzenia pozostają ze sobą w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym; - art. 107 k.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu dowodów, na których się oparł urząd i dlaczego nie dał wiary dowodom wskazanym przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, prezentując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nakładająca na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, określonych w art. 92a u.t.d. Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy – art. 92a ust. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Wskazać należy, że w dniu 2 marca 2015 r. wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1). Stosownie bowiem do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie z następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Stosownie do ww. art. 34 ust. 1 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. W kontrolowanej przez Sąd sprawie kara pieniężna została nałożona za "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi". Z całości zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że w dniach [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r., nie były rejestrowane na karcie wskazania w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi podczas wykonywania czynności załadunkowych oraz prowadzenia pojazdu. Powyższe ustalenia zostały potwierdzone m.in. przez przesłuchanego w trakcie kontroli kierowcę, który na okoliczność stwierdzonych nieprawidłowości zeznał, że w dniach: [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r., [...]-[...].06.2014 r. w trakcie wykonywania przejazdów drogowych, na polecenie właściciela nie umieszczał wykresówki w tachografie w trakcie załadunków, aby nie przerwać odpoczynków dobowych. Odczytując zawarty w załączniku nr 3 do u.t.d. wykaz naruszeń przepisów ustawy i przypisaną im wysokość grzywny, należy zwrócić uwagę na lp. 6.2 i wskazane w niej naruszenie: "wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego". W lp. 6.2.1. ustawodawca jedynie doprecyzował to naruszenie, wskazując: "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi", następnie przypisując mu wysokość grzywny. W tej sytuacji organy w sposób prawidłowy określiły naruszenie i przypisaną mu wysokość kary. Sankcją za wskazane powyżej naruszenie jest bowiem kara pieniężna w wysokości 5.000 zł (lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 92c u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Norma wynikająca z art. 92c ust. 1 u.t.d. odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Braku wiedzy o samowolnej ingerencji kierowcy w pracę urządzenia rejestrującego, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/85, nie można kwalifikować ani w kategoriach tzw. braku wpływu przedsiębiorcy, ani okoliczności, których nie można przewidzieć. Przedsiębiorca ma obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża właśnie pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że zachowań kierowcy nie mógł przewidzieć. W przepisach art. 92a ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d. chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem i świadomym zachowaniem pracowników. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną, więc nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Skarżący jest bowiem odpowiedzialny za działania kierowcy i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Należy zauważyć, iż w trakcie wykonywania zlecenia kierowca wykonywał pracę w imieniu i na rzecz skarżącego. W tym zakresie pozostawał w ciągłej dyspozycji przedsiębiorcy i podlegał jego nadzorowi. Wskazane okoliczności są dowodem tego, iż naruszenie miało miejsce w wyniku złej organizacji przewozu przez skarżącego. Brak jest uzasadnienia dla którego kierowca nie umieszczał wykresówki w tachografie w trakcie załadunków, jeżeli zadanie przewozowe zlecone i zaplanowane przez przedsiębiorcę mogłoby zostać zrealizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wobec powyższego, prawidłowo organy orzekające uznały, iż skarżący nie może wskazywać na brak odpowiedzialności po swojej stronie w sytuacji, gdy zleca kierowcy zadania o takim charakterze, które wymuszają na nim łamanie przepisów o transporcie drogowym. Przedsiębiorca powinien bowiem tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby – przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru – nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek szkolenia oraz takiej organizacji pracy i nadzorowania czasu pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać szczególną dbałość w zakresie przestrzegania przez kierowców czasu pracy, gdyż naruszenia w tym zakresie stwarzają zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż kierowca sam prowadzi pojazd oraz że trasa przejazdu została tak zaplanowana, aby kierowca przestrzegał przepisów o czasie pracy, gdyż są to sytuacje typowe w stosunkach tego rodzaju (patrz: wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., II GSK 205/14 ). Ponadto Sąd zauważa, iż odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy jest niezależna od odpowiedzialności kierowcy wynikającej z art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. Odpowiedzialność kierowcy odbywa się w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i jest odpowiedzialnością odrębną (opartą na zasadzie winy) w stosunku do odpowiedzialności przedsiębiorcy, który ponosi odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Dodać należy, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy i czy poniósł karę za dokonane wykroczenie. Zdaniem Sądu, skarżący - mimo, iż w tym zakresie to na nim spoczywał ciężar dowodu (patrz: wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., II GSK 423/13 i z dnia 22 lipca 2012 r., III GSK 1652/11) - nie wykazał wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego tj. art. 92 a ust. 1-6 i art. 92 c. u.t.d., jak zarzuca skarżący. Również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. są zdaniem Sądu bezzasadne, bowiem postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wystarczający i zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. W żaden też sposób nie można zarzucić organowi odwoławczemu niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym niewłaściwą ich wykładnię. Mając na względzie powyższe działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku.