VIII SA/Wa 722/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić od Skarbu Państwa, ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej M. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Zarząd Powiatu G. uchwałą z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], na podstawie art. 5c pkt 2 i art. 36a ust. 6 ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572, dalej jako "ustawa o systemie oświaty") powołał Komisję Konkursową do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Centrum Kształcenia [...]. W skład tej komisji powołał przedstawicieli: organu prowadzącego, organu nadzoru pedagogicznego, rady rodziców, związków zawodowych. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa M.B. (dalej jako "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. uchwałę Zarządu Powiatu G.. Wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały zarzuciła jej naruszenie art. 36a ust. 6 i ust. 9 ustawy o systemie oświaty, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe jej zastosowanie wyrażające się powołaniem nieprawidłowego składu komisji konkursowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. organ prowadzący podjął uchwałę w sprawie utworzenia Centrum Kształcenia [...] (CKZiU) w N. powstałego wskutek rozwiązania Powiatowego Centrum Kształcenia [...] (PCKUiP) w G. z siedzibą w N. i Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w N.. W dniu zaś [...] czerwca 2013 r. organ prowadzący podjął uchwałę w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora CKZiU. Następnie, w dniu [...] czerwca 2013 r. wpłynęło do PCKUiP pismo z [...] czerwca 2013 r. obligujące dyrektora PCKUiP do zwołania rady pedagogicznej i desygnowania jednego wspólnego przedstawiciela obu rad pedagogicznych łączonych szkół (pismo to wpłynęło również faksem w dniu [...] czerwca 2013 r.). W związku z powyższym, na dzień [...] czerwca 2013 r. zostało zwołane nadzwyczajne posiedzenie rady pedagogicznej PCKUiP. W drodze wyborów wybrano przedstawiciela rady pedagogicznej PCKUiP, nie doszło jednak do porozumienia co do wyboru wspólnego przedstawiciela rad pedagogicznych obu łączonych szkół. O powyższym dyrektor PCKUiP pisemnie poinformował organ prowadzący, wskazując jednocześnie kto został wyłoniony przez radę pedagogiczną PCKUiP. Pomimo tego, w dniu [...] czerwca 2013 r. Zarząd Powiatu G. podjął uchwałę w sprawie powołania Komisji Konkursowej na stanowisko dyrektora CKZiU. W składzie tej komisji nie znalazł się przedstawiciel rady pedagogicznej PCKUiP, ani też przedstawiciel rady rodziców PCKUiP. W związku z powyższym poważnie zostały naruszone interesy pracowników PCKUiP bowiem uniemożliwiono im udział w pracach komisji konkursowej, a tym samym reprezentacja tego organu nie była obiektywna. Skarżąca podkreśliła, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest należyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. To bowiem organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organ prowadzący nie wskazał zaś sposobu w jaki ma zostać wybrany jeden wspólny przedstawiciel obu rad pedagogicznych. W konkluzji skargi skarżąca wskazała, że w takiej sytuacji została pozbawiona jakiejkolwiek możliwości wpłynięcia na wynik konkursu który to dotyczy jej bezpośrednio jako jednego z pracowników szkoły. Od skargi skarżąca uiściła wpis sądowy w wysokości 300 złotych. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu G. wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że brak jest przepisów nakładających na organ prowadzący obowiązek zwołania wspólnego zebrania rad pedagogicznych. Literatura oraz orzecznictwo również nie zawierają stanowiska w tym zakresie. Strona skarżąca nie wskazała zaś żadnego przepisu, bądź orzeczenia na uzasadnienie swych racji. Z uwagi na fakt, że obie rady pedagogiczne nie osiągnęły porozumienia celem wyłonienia wspólnego przedstawiciela do komisji konkursowej, organ uznał takie zachowanie jako wolę rad i jednoczesne godzenie się by w składzie komisji konkursowej nie zasiadał ich przedstawiciel. Organ prowadzący prowadził zaś prace komisji, ponieważ w składzie komisji uczestniczyło co najmniej 2/3 jej członków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595): każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisów P.p.s.a. regulujących tryb postępowania po wniesieniu skargi wynika, że skarga wniesiona do Sądu w pierwszej kolejności podlega ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jedną z przesłanek niedopuszczalności skargi jest oczywisty brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Analiza treści unormowania art. 50 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc, istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Istnienia interesu prawnego należy zawsze poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretna norma nabiera cech uprawnień lub obowiązków strony, przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kontestowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. O możliwości żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, str. 89). W związku z powyższym legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem. Wyjaśnić również należy, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 1998 roku, II SA 1355/98, w wyroku z dnia 5 października 1998 roku, II SA 1104/98, w wyroku z dnia 19 stycznia 1995 roku, I SA 1326/93 i w wyroku datowanym na 13 grudnia 1992 roku, I SA 1725/93 (wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie, skarżąca jako jeden z pracowników szkoły, nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na ww. uchwałę organu prowadzącego w sprawie powołania komisji konkursowej. Posiada jedynie interes faktyczny, bowiem niewątpliwie jest zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej dotyczącym powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły. Istotnym jest jednak to, że w przedmiotowej sprawie, dla skarżącej jako jednego z pracowników szkoły, z żadnego przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne prawa lub obowiązki. Z uwagi zaś na brak interesu prawnego skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2005 roku, FSK 2631/04; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 roku, OSK 1017/04; postanowienie NSA z dnia 24 maja 2006 roku, II FSK 818/05, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, zatem podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.