VIII SA/Wa 728/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku adwokata M. K. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia odmówić przyznania wynagrodzenia Adwokat M. K. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z przedłożeniem opinii o "odmowie sporządzenia skargi kasacyjnej". Wniosek zawiera oświadczenie, z treści którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. W przedłożonej opinii wnioskodawca wyjaśnił, że został ustanowiony pełnomocnikiem skarżącego po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, co do którego skarżący nie wystąpił o sporządzenie uzasadnienia, zaś brak uzasadnienia powoduje, że niemożliwe jest złożenie skargi kasacyjnej. Jednocześnie podał, że brak było podstaw do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku, bowiem przedłożone przez skarżącego zaświadczenie lekarskie nie wskazywało na okoliczności uzasadniające taki wniosek. Wobec powyższego wnioskodawca uznał, że brak jest "środków prawnych", które skutecznie dawałyby możliwość podjęcia dalszych czynności w sprawie, dlatego też wniósł o zwolnienie z obowiązków świadczenia pomocy prawnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461) zwane dalej "rozporządzeniem". W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostało przeciwstawione sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej. Oznacza to, że o opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej można mówić wówczas, jeżeli realnie występuje kwestia wniesienia albo niewniesienia skargi kasacyjnej, a adwokat zgodnie z najlepszą wiedzą dochodzi do wniosku, iż nie ma podstaw do kwestionowania orzeczenia Sądu I instancji, a więc nie ma podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 106/11 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Opinia powinna zatem zawierać argumentację odnoszącą się do skargi kasacyjnej, a zmierzającą do wykazania braku podstaw uzasadniających jej uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest równoznaczna odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1056/11 – Lex nr 1240593). W sprawie niniejszej nic nie wskazuje, ażeby przedłożona przez wnioskodawcę opinia spełniała te wymogi. Stanowi ona w istocie informację, że bez wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku niemożliwe jest złożenie skargi kasacyjnej oraz wyjaśnia powody niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku. Skoro zatem pismo przedłożone przez wnioskodawcę nie może być uznane za opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia przewiduje przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie takiej właśnie opinii, nie ma podstaw do przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za sporządzenie złożonego do akt pisma oraz zwrotu poniesionych z tego tytułu wydatków. Na marginesie należy dodać, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik dokonał własnej oceny okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku, rezygnując ze złożenia takiego wniosku i pomijając, że to Sąd ostatecznie ocenia przesłanki przywrócenia terminu. To z kolei powoduje w ocenie referendarza, że czynności podejmowane przez wyznaczonego pełnomocnika, nie miały w istocie charakteru "pomocy prawnej", a uprawniony do pomocy prawnej z urzędu może pozostawać w przeświadczeniu, że udzielona mu pomoc jest iluzoryczna. W tym stanie rzeczy okoliczności sprawy nie uzasadniały uwzględnienia zgłoszonego żądania, dlatego należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. a contrario.