VIII SA/Wa 744/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej B. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania B B (dalej: "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Starosty R z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], orzekającą o odmowie zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2013 roku znak: [....] dotyczącej uznania skarżącą za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych po okresie 180 dni od dnia rejestracji. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i dokonanej ocenie prawnej. W dniu 17 kwietnia 2013 roku, decyzją Starosty Radomskiego orzeczono o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że skarżąca spełnia warunki uznania za osobę bezrobotną natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 674; dalej: "ustawa") w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni. Po odwołaniu skarżącej decyzją Starosty Radomskiego z dnia [...] kwietnia 2013 roku orzeczono o zmianie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 roku i uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych po okresie 180 dni od dnia rejestracji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Strona spełnia warunki uznania za osobę bezrobotną jednakże bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP rozwiązano stosunek pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika zasiłek przysługuje po upływie 180 dni od dnia rejestracji. Jako podstawę prawną powołano art. 71, 72, 73 ust. 1 i 75 ustawy. Kolejną decyzją Starosty R z dnia [...] października 2013 roku orzeczono o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 15 października 2013 roku na okres do 12 miesięcy skrócony o okres 180 dni jego nieprzysługiwania, w stosownej wysokości. Starosta R decyzją z dnia [...] stycznia 2014 roku orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 2 stycznia 2014 roku w związku z podjęciem zatrudnienia. Pismem z dnia 10 kwietnia 2014 roku skarżąca wniosła o wypłatę zasiłku za okres od 17 kwietnia 2013 r. do dnia 15 października 2013 roku. Do pisma załączyła wyrok z dnia 10 kwietnia 2014 r. Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia Wydział VIII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz sprostowane świadectwo pracy informujące, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę, na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu Pracy. Decyzją Starosty R z dnia [...] kwietnia 2014 roku, wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14, art. 71, art. 75 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 674), orzeczono o odmowie zmiany decyzji ostatecznej z dnia 24 kwietnia 2013 roku, znak: dotyczącej uznania skarżącej za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych po okresie i 80 dni od dnia rejestracji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy, jednak tylko w okresie posiadania statusu bezrobotnego, który skarżąca utraciła z dniem 2 stycznia 2014 r. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Wojewody Mazowieckiego wnosząc o zmianę decyzji i wypłatę zaległego zasiłku. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] czerwca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podtrzymał w całości argumentację prezentowaną przez organ I instancji. Wyjaśnił, że skarżąca udokumentowała okres uprawniający do zasiłku nie posiadając statusu osoby bezrobotnej, stąd nie jest możliwe przyznanie prawa do zasiłku za dodatkowo udokumentowany okres do niego uprawniający. Prawo do zasiłku przysługuje bowiem tylko osobie bezrobotnej, zaś skarżąca od dnia stycznia 2014 roku jest osobą zatrudnioną i od tego dnia nie widnieje w ewidencji osób bezrobotnych W tej sytuacji faktycznej i prawnej, zdaniem organu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa i nie może być zmieniona. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z 4 lipca 2014 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego. Wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji zarzuciła naruszenie art. 71 ust. 6 ustawy oraz art. 7 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając skargę podniosła, że za nieuprawnione należy uznać stanowisko organów, jakoby okoliczność, że nie korzysta już ze statusu osoby bezrobotnej, miała przesądzać o braku możliwości rozstrzygania o jej uprawnieniach do zasiłku za okres wsteczny, skoro w tamtym okresie spełniała wszystkie przesłanki nabycia prawa do zasiłku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności a więc zgodności z obowiązującym prawem. Stosownie zaś do treści art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli wydana w granicach sprawy której dotyczy skarga decyzja administracyjna narusza prawo w sposób określony w art. 145 § 1 p.p.s.a., podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa. Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, organy administracji wyciągnęły wadliwe wnioski z treści art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 674; dalej: "ustawa"). Wskazać należy, ze przepis art. 71 ust. 1 ustawy określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Natomiast art. 71 ust. 6 powołanej ustawy stanowi, że w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1 (6 lub 12 miesięcy, w zależności od spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek zamieszkania). Podkreślić w tym miejscu należy, że dyspozycja art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odnosi się do stanu faktycznego zaistniałego już po wydaniu decyzji dotyczącej uznania za osobę bezrobotną i odmówienia przyznania prawa do zasiłku. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy, w dniu 10 kwietnia 2014 r. skarżąca przedłożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w R sprostowane świadectwo pracy, z którego wynika m.in., że rozwiązanie stosunku pracy trwającego od 1 października 2010 r. do 23 października 2012 r. nastąpiło za wypowiedzeniem przez Pracodawcę na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 kodeksu pracy. Następnie w dniu 10 czerwca 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o wypłatę zasiłku dla bezrobotnych za okres od 17 kwietnia 2013 r. do 15 października 2013 r. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że owo sprostowanie świadectwa pracy ma skutek ex tunc, a więc ma moc wsteczną. W ocenie Sądu organy nie rozważyły, czy w sprawie niniejszej nie zaszła jedna z enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, a mianowicie czy wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna istotna dla sprawy, istniejąca w dniu wydania decyzji, ale nieznana organowi. Za taką bowiem okoliczność uznać należy sprostowane świadectwo pracy w części dotyczącej trybu rozwiązania umowy o pracę ze skarżącą, które nosi datę taką jak świadectwo wydane pierwotnie. Konsekwencją powyższego, będzie konieczność rozważenia przez organy orzekające, czy już w chwili rejestracji skarżącej w urzędzie pracy stosunek pracy skarżącej nie uległ rozwiązaniu za wypowiedzeniem przez pracodawcę, a nie bez zachowania okresu wypowiedzenia, z winy pracownika jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania administracyjnego skarżąca podniosła, że sprostowanie świadectwa pracy nastąpiło na skutek wyroku sadu pracy, zaś organy orzekające z naruszeniem art. 7, 77 § 1 kpa nie odniosły się do tej kwestii. Należy zauważyć, że prawomocny wyrok sądu powszechnego zgodnie z art. 365 § 1 kpc wiąże nie tylko strony i sąd, który go wydał lecz również inne sądy i organy państwowe oraz organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także i inne osoby. Co istotne, przepis ten wywiera określone skutki w sferze materialnoprawnej. Wniosek skarżącej organ winien zatem rozpoznać w jednym z trybów szczególnych przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak sprecyzowania we wniosku, w jakim trybie winna nastąpić zmiana decyzji, obligował organ do pouczenia skarżącej o obowiązujących trybach zmiany decyzji ostatecznej i zapytania, w którym z tych trybów skarżąca wnosi o zmianę decyzji ostatecznej. Wydanie przez organ pierwszej instancji kolejnej decyzji w trybie art. 104 Kpa w sprawie już ostatecznie rozstrzygniętej winno skutkować uchyleniem tej decyzji w trybie odwoławczym. Utrzymanie w mocy tej decyzji przez Wojewodę Mazowieckiego skutkować musiało uchyleniem decyzji organów obu instancji Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy uwzględnią powyższą ocenę prawną, i odniosą się również do zgłoszonego żądania wypłaty odsetek ustawowych od niewypłaconego zasiłku dla bezrobotnych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonalności orzeczono na podst. art.152 p.p.s.a.. W przedmiocie kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art. 205 p.p.s.a. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).