VIII SA/Wa 755/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok oddala skargę. 1. Decyzją z [...] lipca 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania S. I. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy", "DIS" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: "organ I instancji" lub "Dyrektor UKS") z [...] kwietnia 2015 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. ([...] zł) z tytułu otrzymanych środków pieniężnych jako przychodów z innych źródeł. Jako podstawę prawną swojej decyzji Dyrektor IS powołał między innymi przepisy art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.; dalej: "updof"), art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"), a także art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 ze zm.; dalej: "uks"). 2. Stan faktyczny. 2.1. Dyrektor UKS ustalił, że w zeznaniu podatkowym za 2006 r. (PIT – 36L) skarżący wykazał między innymi przychód z działalności gospodarczej w łącznej kwocie [...] zł, dochód w kwocie [...] zł oraz podatek należny w kwocie [...] zł. W trakcie postępowania kontrolnego ustalono, że na rachunek bankowy skarżącego wpłynęła [...] lutego 2006 r. kwota [...]zł (za faktury [...] – [...]) z rachunku bankowego T.P.. Z dokumentacji podatkowej skarżącego i T. P. wynika jednak, że skarżący w 2006 r. nie dokonał żadnych dostaw towarów lub (i) usług na rzecz T. P.(prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "P." T.P.). Takich dostaw dokonywał w 2005 r., udokumentowanych 9 fakturami z [...] grudnia 2005 r. o łącznej wartości [...] zł brutto. Faktury te skarżący zaewidencjonował w księgach podatkowych, ale płatności za te faktury nie zostały dokonane na jego rachunek bankowy (z treści przelewów nie wynika wprost, że dotyczą faktur z [...] grudnia 2005 r. o stosownych oznaczeniach). Skarżący wypłacił w październiku i w grudniu 2005 r. kwotę [...] zł, zaś w styczniu 2006 r. kwotę [...]zł z rachunku bankowego T. P. (osobiście lub wspólnie z T.P.). Ponadto w listopadzie 2005 r. wpłynęła na rachunek bankowy skarżącego kwota [...] zł (łącznie). Jako tytuły 4 przelewów dokonanych w dniach [...],[...],[...] i [...] listopada 2005 r. podano płatności za faktury VAT od [...] do [...]. Podczas kontroli nie stwierdzono jednak aby faktury o tych oznaczeniach znajdowały się w dokumentacji księgowej osób wymienionych w treści faktur. Po dokonaniu stosownych obliczeń Dyrektor UKS uznał zatem nadwyżkę środków pieniężnych wypłaconych przez skarżącego z rachunku bankowego T. P. i przelanych z tego rachunku na rachunek bankowy skarżącego ([...]zł) za przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 updof, gdyż kwota ta nie wiązała się z żadnym ujawnionym zdarzeniem gospodarczym (dostawa towarów lub usług). Kwota ta została przelana na rachunek bankowy skarżącego (okoliczność bezsporna; część przelewu w kwocie [...] zł z [...] lutego 2006 r. dotyczącego rzekomo faktur [...]) i zwiększyła jego aktywa w 2006 r. 2.2. W odwołaniu pełnomocnik skarżącego wystąpił o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, stawiając zarzuty naruszenia przepisów art. 11 ust. 1 updof, art. 191 i art. 210 § 4 Op oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 31 ust. 1 i ust. 2 uks w związku z art. 21 § 3 Op. Podniósł, że sporną kwotę przelaną na rachunek bankowy skarżącego zwrócił on T. P. ([...] zł) bezpośrednio lub pośrednio poprzez uregulowanie jej zobowiązań związanych z działalnością gospodarczą. Tym samym sporna kwota nie stanowiła środków, którymi skarżący mógł swobodnie dysponować. W toku postępowania odwoławczego pełnomocnik skarżącego postawił nadto zarzuty naruszenia art. 70 § 1, art. 187 § 1 i art. 208 § 1 Op, gdyż w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających zasadność stanowiska Dyrektora UKS także co do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 2.3. Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzję Dyrektora UKS, gdyż bieg terminu przedawnienia spornego zobowiązania skarżącego został skutecznie zawieszony [...] listopada 2012 r., tj. w dniu wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo karnoskarbowe polegające między innymi na podaniu przez skarżącego nieprawdy w jego zeznaniu podatkowym za 2006 r. (PIT – 36L). Treść postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów została zaś ogłoszona skarżącemu [...] grudnia 2012 r. Przed upływem terminu przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego zostały zatem spełnione wszystkie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Op. Zdaniem organu odwoławczego, za niezasadne należało uznać także zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 11 ust. 1 updof, art. 191 i art. 210 § 4 Op oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 31 ust. 1 i ust. 2 uks w związku z art. 21 § 3 Op. Kwota [...] zł została bowiem przelana na rachunek bankowy skarżącego w 2006 r. (stanowiła część kwoty [...] zł) i zwiększała jego aktywa. Jest to przychód z innych źródeł w rozumieniu przepisów art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 11 ust. 1 updof, gdyż nie można było tej kwoty powiązać z przychodami skarżącego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1 – 8 updof. Kwota ta nie została przy tym zwrócona i nie można jej powiązać z dostawą towarów i usług dokonaną przez skarżącego na rzecz T. P., gdyż zapłata za faktury VAT wystawione przez skarżącego [...] grudnia 2005 r. została dokonana w grudniu 2005 r. oraz w styczniu i w lutym 2006 r. ([...] zł). Dyrektor IS powołał się przy tym na art. 234 Op, który uniemożliwia uchylenie wadliwej decyzji organu I instancji, gdyż błąd rachunkowy wskazany przez organ odwoławczy (zob. s. 7 zaskarżonej decyzji) jest korzystny dla skarżącego. Stwierdził przy tym, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym z zeznań świadków oraz skarżącego wynika, że nie zasługują na wiarę twierdzenia skarżącego i poszczególnych świadków w części dotyczącej zwrotu spornej kwoty na rzecz T. P. w gotówce, w kilku transzach, bezpośrednio na jej rzecz lub pośrednio poprzez uregulowanie zobowiązań związanych z jej działalnością gospodarczą. Dyrektor IS wskazał na brak spójności w zeznaniach skarżącego i świadków oraz zauważył, że skarżący w sposób swobodny wypłacał środki pieniężne ze swojego rachunku bankowego, w tym środki przelane przez T. P.. Zarzuty odwołania uznał zatem za chybione. 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z [...] sierpnia 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Występując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji postawił zarzuty rażącego naruszenia art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 191 Op, a także art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 updof. Wskazał na błędną ocenę dowodów i wadliwe ustalenia faktyczne. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy nie wykazały, na jakiej podstawie skarżący miałby otrzymać w latach 2005 – 2006 od jednej, niespokrewnionej z nim osoby kwotę [...] zł. Pominęły wyjaśnienia skarżącego, że była to kwota do rozliczenia/zwrotu, a także zeznania świadków, z których wynika, że skarżący spłacał zobowiązania T. P.. Bezpodstawnie doszukiwały się rzekomych sprzeczności w zeznaniach świadków. Wadliwie przyjęły, że zarzut karnoskarbowy dotyczący niezadeklarowania innego przychodu od spornego jest przesłanką, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op. Pominęły zgodne zeznania świadków potwierdzające dokonywanie przez skarżącego płatności zobowiązań T. P. i rozliczenie się w całości z otrzymanych od niej środków. Pomijając fakt, że świadkowie składali zeznania po upływie pewnego czasu od zdarzeń, których dotyczyły szczegółowe pytania, skoncentrowały swoją uwagę na nieuzasadnionych zastrzeżeniach do zeznań świadków o "pobocznym" znaczeniu (kwestia zaufania T. P. do syna). Naruszyły zatem także art. 122 Op. W konsekwencji organy niewłaściwie zastosowały przepisy art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 updof, gdyż bezpodstawnie przyjęły, że otrzymane przez skarżącego od T. P. kwoty miały charakter bezzwrotny, czyli charakter definitywnego dochodu podlegającego opodatkowaniu. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zauważył, że postępowanie karnoskarbowe dotyczy podania nieprawdy w zeznaniu podatkowym skarżącego, a fakt, że zarzuty dotyczą zaniżenia podstawy opodatkowania o [...] zł zamiast o [...] zł nie ma znaczenia przy stosowaniu art. 70 § 6 pkt 1 Op. Nie dopatrzył się uchybień w dokonanej ocenie materiału dowodowego, w tym zeznań skarżącego i świadków. Zarzuty skargi uznał zatem za chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa. 4.3. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy w pierwszej kolejności możliwości wydania decyzji wymiarowej po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Op. Zdaniem organów, wystąpiły przesłanki przewidziane w art. 70 § 6 pkt 1 Op. Skarżący kwestionuje zaś skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W drugiej kolejności spór dotyczy ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, które przyjęły, że skarżący w 2006 r. otrzymał od T. P. kwotę [...] zł (część dokonanego [...] lutego 2006 r. przelewu bankowego w kwocie [...] zł), którą należało uznać za jego przysporzenie majątkowe o charakterze definitywnym, tj. za przychód w rozumieniu przepisów art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 updof, jednocześnie za dochód, zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 updof, podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Skarżący wywodzi zaś, że sporne środki pieniężne ([...] zł), które w 2006 r. otrzymał od T. P. (okoliczność bezsporna), zostały jej zwrócone bezpośrednio lub pośrednio poprzez uregulowanie zobowiązań związanych z jej działalnością gospodarczą. Istota sporu sprowadza się do oceny sposobu zastosowania przez organy podatkowe art. 191 Op, w szczególności oceny wyjaśnień skarżącego i zeznań świadków co do zwrotu przez skarżącego spornej kwoty. 4.4. Ramy prawne. Zgodnie z art. 11 ust. 1 updof, przychodami (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne (...). W przepisach art. 10 updof wskazane zostały źródła przychodów, w tym "inne źródła". Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 updof, uważa się w szczególności przychody wymienione w art. 20 ust. 1 updof, ale także przychody, których ustawodawca nie wymienił, jeżeli spełniają przesłanki z art. 11 ust. 1 updof. Przepisy art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 updof realizują zasadę powszechności opodatkowania, wynikającą także z art. art. 9 ust. 1 updof, w świetle którego zasadą jest opodatkowanie podatkiem dochodowym wszystkich dochodów, za wyjątkiem zwolnionych i pochodzących ze źródeł przychodów wyłączonych spod działania ustawy (art. 2). Skoro zasadą jest, że wszystkie przychody (dochody) podlegają opodatkowaniu za wyjątkiem wymienionych przez ustawodawcę, jeżeli spełniają przesłanki wymienione w art. 11 updof, to znaczy, że otrzymane przez podatnika w roku kalendarzowym pieniądze co do zasady stanowią podstawę opodatkowania, jeżeli mają charakter definitywny (bezzwrotny). Przepisy wprowadzające wyjątki od zasady powszechności opodatkowania należy wykładać w sposób ścisły, jeżeli brak jest argumentów (podstaw) konstytucyjnych do stosowania wykładni rozszerzającej. Przepisy postępowania podatkowego mają służyć między innymi dokonaniu ustaleń faktycznych pozwalających na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Obowiązki dowodowe organu podatkowego nie mają charakteru bezgranicznego. Wynikają bowiem z przepisów materialnoprawnych odpowiednio zidentyfikowanych przez organ podatkowy, czyli takich, które potencjalnie mogą znaleźć zastosowanie w danej sprawie. Oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie organ podatkowy dokonuje w sposób swobodny, ale nie dowolny, czyli w zgodzie z zasadami logiki, dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego (zdrowego rozsądku). Sprzeczności wynikające z zeznań podatnika i świadków mogą wpływać na ich wiarygodność. 5. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op, zawieszające skutecznie bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Przed upływem terminu przedawnienia (31 grudnia 2012 r.) wszczęte bowiem zostało dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące podania przez skarżącego nieprawdy w zeznaniu podatkowym o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2006 r. Postanowieniem z [...] listopada 2012 r. organ dochodzenia przedstawił zaś skarżącemu zarzuty i ogłosił je [...] grudnia 2012 r. Przed upływem terminu przedawnienia został zatem spełniony obowiązek informacyjny omówiony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. (sygn. akt P 30/11; Dz. U. z 2012 r., poz. 848). Fakt, że początkowo organ dochodzenia przyjął kwotę [...] zł jako wartość zaniżonej podstawy opodatkowania oraz kwotę [...] zł jako wartość uszczuplenia podatkowego zamiast kwot odpowiednio [...] zł jako zaniżonej podstawy opodatkowania i [...] zł jako uszczuplenia, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Istotne bowiem jest to, że organ dochodzenia przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. wszczął postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące niewykonania tegoż zobowiązania oraz zawiadomił skarżącego o tym fakcie. Tym samym za chybione Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 Op. 6.1. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy organy podatkowe zasadnie przyjęły, że istotny wpływ na jej wynik mają transakcje gospodarcze i operacje finansowe dokonywane pomiędzy skarżącym i T. P.. W szczególności przelewy znacznych środków pieniężnych z rachunku bankowego T. P. na rachunek bankowy skarżącego, których skarżący i świadek nie wyjaśnili wskazując choćby podstawy prawne ich dokonywania. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że T. P. dokonała płatności na rachunek bankowy skarżącego [...] lutego 2006 r. w kwocie [...] za faktury od [...] do [...]. Jednak śladów faktur o tych oznaczeniach nie odnaleziono w dokumentacji podatkowej skarżącego i świadka, podobnie jak i śladów innych faktur wskazanych w przelewach z listopada 2005 r., którzy nie wskazali w sposób wiarygodny podstaw faktycznych oraz prawnych dokonywania i otrzymywania tych płatności. Dodać warto, że Dyrektor UKS prowadzący postępowanie kontrolne ustalił, że skarżący dokonywał także innych wypłat z rachunku bankowego T. P., która nie dokonywała płatności za inne faktury wystawione dla niej przez skarżącego. Dyrektor UKS trafnie przyjął zatem, uwzględniając chronologię zdarzeń, że wypłaty gotówki i część przelewu z [...] lutego 2006 r. dotyczyły płatności za dostawy, o których mowa w treści faktur wystawionych przez skarżącego [...] grudnia 2005 r. dla T. P.. Brak było zaś podstaw faktycznych i prawnych pozwalających na odstąpienie od dalszego badania charakteru innych płatności dokonywanych w formie przelewów bankowych, w tym spornej kwoty [...] zł jako części kwoty przelanej na rachunek bankowy skarżącego [...] lutego 2006 r. Pomimo oznaczenia przelewów w sposób uzasadniający wniosek, że mogły dotyczyć płatności za dostawy towarów i (lub) usług związane z działalnością gospodarczą, organy zasadnie odstąpiły od wyciągania konsekwencji na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz updof związanych z zaniżaniem przez skarżącego przychodów (obrotów) z działalności gospodarczej. W dokumentacji podatkowej skarżącego oraz T. P. nie odnaleziono bowiem faktur oznaczonych w taki sposób, jak w przelewach. Zarówno skarżący, jak i świadkowie, nie potwierdzili nadto związku spornych płatności z transakcjami skarżącego i T. P. dokonywanymi w ramach ich działalności gospodarczej. 6.2. W świetle zasady powszechności opodatkowania Dyrektor UKS zasadnie przyjął zatem, że sporne wpływy na rachunek bankowy skarżącego ([...] zł) należy uznać za przychody skarżącego z innych źródeł, gdyż podstawy faktycznej oraz prawnej tych płatności nie ujawnił skarżący. Okoliczności sprawy wskazują zaś na definitywny charakter tych przychodów. Ocena wyjaśnień skarżącego i zeznań świadków wskazuje bowiem zdaniem Sądu na istotne sprzeczności (zasadnie eksponowane przez organy), które uzasadniają wniosek, że za niewiarygodną należy uznać tezę lansowaną przez skarżącego o zwrotnym charakterze otrzymanych środków pieniężnych. Skarżący nie wskazał bowiem tytułu faktycznego i prawnego przelewów. Nie wykazał, że świadczył na rzecz T. P. usługi zarządzania jej przedsiębiorstwem. Nie wykazał, że płatności dotyczyły dostawy towarów i (lub) usług dokonanych przez skarżącego na rzecz tego świadka. Nie wykazał, że była to darowizna lub pożyczka. Nie wykazał, że poza odpłatnymi (legalnymi) dostawami towarów i usług na rzecz T. P. dokonywał także innych czynności (dostaw), które można byłoby powiązać ze sporną kwotą. Nie uprawdopodobnił nawet, że wskazywane "rozliczenia" dotyczą spornej kwoty. Wpływu na wynik sprawy nie mają zaś zeznania świadków dotyczące braku zobowiązań skarżącego względem T. P., gdyż dotyczą one stanu faktycznego po kilku latach od dokonania spornych płatności. 6.3. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania, że otrzymane środki pieniężne nie podlegają przepisom updof lub są zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych. Skoro organ podatkowy ustalił, że skarżący otrzymał znaczną kwotę pieniężną, której nie można było przyporządkować do konkretnych czynności (zdarzeń gospodarczych), a skarżący nie był w stanie wskazać tytułu prawnego płatności, to do obowiązków organu nie należało poszukiwanie bliżej nieokreślonych okoliczności, które mogłyby w sposób wiarygodny uzasadniać odstąpienie od zaliczania spornych płatności do przychodów, o których mowa w art. 11 ust. 1 updof. Organ podatkowy wykazał, że na rachunek skarżącego wpłynęła znaczna kwota, którą można traktować jako przychód z innych źródeł, zgodnie z art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 updof. Do skarżącego należało wykazanie, że kwoty tej nie należy traktować jako przychód (dochód) podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. To skarżący posiadał wiedzę o okolicznościach faktycznych i prawnych towarzyszących dokonaniu spornych przelewów. Posiadał także wiedzę o obowiązkach podatkowych spoczywających na przedsiębiorcy. Sprzeczności w argumentacji skarżącego i świadków zostały trafnie wyeksponowane przez Dyrektora UKS jako jedna z okoliczności, które uzasadniały odmówienie wiarygodności twierdzeniom skarżącego o zwrotnym charakterze spornej kwoty, której skarżący nie zadeklarował do opodatkowania jako pożyczki i nie wskazał innej wiarygodnej podstawy faktycznej oraz prawnej otrzymania tej kwoty. Nie sposób uznać, że tak znaczna kwota (ponad milion złotych) została przypadkowo przelana na rachunek skarżącego. 7. W świetle powyższych rozważań za chybione Sąd uznał zarzuty skargi. Organy podatkowe nie naruszyły bowiem przepisów art. 70 § 1 oraz § 6 pkt 1 Op przyjmując, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. został skutecznie zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu przez skarżącego nieprawdy w zeznaniu podatkowym (PIT – 36L) za 2006 r. Wszczęcie dochodzenia związane było bowiem z niewykonaniem zobowiązania, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Skarżący został nadto poinformowany o tej okoliczności przed upływem biegu terminu przedawnienia, gdyż [...] grudnia 2012 r. zostały mu ogłoszone zarzuty, których treść wskazuje na spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 70 § 6 pkt 1 Op w brzmieniu obowiązującym w 2012 r., w tym obowiązku informacyjnego wskazanego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 17 lipca 2012 r. (sygn. akt P 30/11; Dz. U. z 2012 r., poz. 848). Są to okoliczności świadczące o wystąpieniu wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 70 § 6 pkt 1 Op. Organy zasadnie przyjęły, iż skarżący nie wykazał, że otrzymanej przez niego spornej kwoty ([...] zł) nie należy traktować jako przychód (dochód) podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Bezsporne jest, że sporną kwotę otrzymał w 2006 r. Korzystał z niej w sposób dowolny. Obowiązkiem organu nie było kontynuowanie postępowania w sposób nieograniczony tylko po to, aby ustalać – wbrew skarżącemu – prawdziwy cel przekazania skarżącemu przez T. P. znacznej kwoty pieniężnej i okoliczności towarzyszące "rozliczeniu" tej kwoty. Z argumentacji organów podatkowych nie wynika, że środki pieniężne zostały przekazane skarżącemu "nieodpłatnie", jak wskazuje autor skargi, tj. bez jakiegokolwiek ekwiwalentu. Organy przyjęły tylko, zdaniem Sądu trafnie, że spornej kwoty nie można przyporządkować do konkretnego zdarzenia (czynności), w szczególności do zapłaty za dokonywane przez skarżącego dostawy towarów i (lub) usług na rzecz T. P.. Okoliczności towarzyszące otrzymaniu znacznej kwoty pieniężnej, w tym racjonalność tych czynności, znane są skarżącemu i T.P., ale nie zostały ujawnione organom podatkowym w sposób wiarygodny. Skarżący nie wskazał podstaw faktycznych i prawnych regulowania za T. P. jej zobowiązań i nie wykazał, że jego czynności, na które wskazuje autor skargi, dotyczyły "rozliczenia" spornej kwoty. Także świadkowie nie potwierdzili tej okoliczności w sposób wiarygodny. Zarówno skarżący, jak i świadkowie, nie wyjaśnili w sposób wiarygodny również oznaczania przelewów bankowych znacznych środków pieniężnych (łącznie ponad [...]zł) kolejnymi numerami faktur z listopada 2005 r., a także ze stycznia 2006 r. Dodać należy, że sposób oznaczania faktur przez skarżącego odpowiada oznaczeniom przelewów bankowych. Skoro jednak w dokumentacji podatkowej skarżącego i T. P. brak jest śladów faktur wymienionych w treści przelewów, a organy podatkowe nie posiadały podstaw faktycznych i prawnych do wniosku, że sporne przelewy dotyczą zapłaty za dostawę towarów i (lub) usług dokonaną przez skarżącego na rzecz T. P., to do otrzymanych przez skarżącego znacznych kwot pieniężnych należało w realiach niniejszej sprawy zastosować przepisy art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 updof. Powtórzyć należy, że zarzuty materialnoprawne skargi, dotyczące naruszenia art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 updof, stanowiły w istocie konsekwencję zarzutów i argumentacji skargi odnośnie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy, których skutecznie nie podważył skarżący. Tym samym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 8. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.