VIII SA/Wa 768/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu sumy różnicy pomiędzy uposażeniem należnym a faktycznie wypłaconym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Kadr, Wojskowy Komendant Uzupełnień w G., działając na podstawie art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa ) oraz art. 78 ust. 1 i 3 i art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 ze zm.,) odmówił [...] rezerwy M. S. zwrotu sumy różnicy pomiędzy uposażeniami należnymi według grupy U-7 przypisanej do stanowiska zajmowanego przez żołnierza w stopniu [...] od dnia [...] lipca 2004 r. a uposażeniami faktycznie wypłaconymi według grupy U-29, której nie przewidywała wojskowa ustawa pragmatyczna z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst pierwotny : Dz. U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750 ze zm., dalej jako ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) za okres od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności każdego ze świadczeń. W uzasadnieniu organ wskazał, że Dowódca [...] Okręgu Wojskowego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. wypowiedział [...] M. S. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, w konsekwencji czego żołnierz został zwolniony ze służby i przeniesiony do rezerwy. Decyzją zaś nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Dowódca Wojsk Lądowych stwierdził nieważność powyższej decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r., w związku z czym zainteresowany został przywrócony do służby wojskowej z dniem [...] kwietnia 2003 r. Rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego [...] M. S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] sierpnia 2006 r. W związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2006 r. żołnierzowi wypłacono świadczenie pieniężne wyliczone na podstawie uposażenia zasadniczego otrzymywanego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. należne za miesiąc czerwiec 2004 r. zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. Organ I instancji podniósł nadto, że w dniu [...] lipca 2004 r. weszła w życie ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, na mocy której został zlikwidowany korpus osobowy chorążych, zmniejszono ilość stopni chorążych i zaliczono żołnierzy służących w tych stopniach do korpusu podoficerów. Wraz z powyższymi zmianami zmniejszono ilość stanowisk etatowych odpowiadających poszczególnym stopniom chorążych, w tym stanowisko etatowe zainteresowanego. Następnie organ wskazał, że stosownie do treści art. 78 ww. ustawy żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe przysługuje uposażenie zasadnicze w wysokości w nim określonej od dnia objęcia tego stanowiska. W związku zaś z wejściem w życie z dniem 1 lipca 2004 r. ww. ustawy, sytuację prawną żołnierzy zawodowych określał art. 170 ust. 1, wedle którego żołnierze zawodowi pełniący służbę stałą z mocy prawa z dniem 1 lipca 2004 r. stawali się żołnierzami zawodowymi pełniącymi służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1481/08, organ stwierdził, że powyższe nie oznaczało, iż z mocy prawa żołnierze pełnili służbę na tych samych stanowiskach, na jakich pełnili ją przed wejściem w życie nowej ustawy pragmatycznej. Zgodnie bowiem z art. 170 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organy wojskowe, wymienione w art. 44 ust. 2 powołanej ustawy, miały obowiązek doręczyć żołnierzom zawodowym decyzje o wyznaczeniu z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe. Organ zauważył, że jednocześnie ustawodawca nie nałożył na organy wojskowe obowiązku wyznaczania żołnierzy na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe. Z uwagi na fakt, że rozkaz stwierdzający nieważność decyzji o zwolnieniu M. S. z zawodowej służby wojskowej został wydany w dniu [...] czerwca 2006 r., nie było możliwe doręczenie mu decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe z dniem 1 lipca 2004 r. Dlatego też, do sytuacji w jakiej znajduje się zainteresowany żołnierz zastosowanie ma art. 178 ustawy pragmatycznej, wedle którego żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe z dniem 1 lipca 2004 r., do czasu objęcia stanowiska służbowego, otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. Na niniejszą decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. M. S. złożył odwołanie do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. W przedmiotowym odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegające na uznaniu, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie został wyznaczony na stanowisko służbowe, pomimo faktu, iż był on wyznaczony na stanowisko służbowe ostateczną decyzją administracyjną; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 170 ust. 3 ww. ustawy polegające na uznaniu, iż przepis ten nie nakładał obowiązku wyznaczenia na stanowisko służbowe zajmowane przez żołnierza w dniu wejścia w życie ustawy, jeżeli nie zostało ono zlikwidowane; 3. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 76 i art. 78 ust. 1 i 3 ww. ustawy polegające na uznaniu, iż żołnierzowi zawodowemu można wypłacać uposażenie wedle innej grupy uposażenia, aniżeli przypisanej do zajmowanego stanowiska służbowego; 4. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na błędnym przyjęciu, iż stanowisko służbowe odwołującego się zlikwidowano z dniem 1 lipca 2004 r. Odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do różnicy w uposażeniu należnym wedle grupy U -10 a faktycznie wypłaconym wedle grupy U – 29 sprzed 1 lipca 2004 r. za okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wraz z ustawowymi odsetkami od każdego z zaległych świadczeń, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa (oczywista omyłka pisarska winno być : art. 138 § 1 pkt 1 kpa), decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] odmawiającą M. S. zwrotu sumy różnicy pomiędzy uposażeniami należnymi wedle grupy U-7 przypisanej do stanowiska zajmowanego przez żołnierza w stopniu młodszego chorążego sztabowego od dnia 1 lipca 2004 r. a uposażeniami faktycznie wypłaconymi wedle grupy U-29. Organ rozpatrując odwołanie wskazał, że wprawdzie organy wojskowe wymienione w art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych miały obowiązek doręczenia decyzji o wyznaczeniu z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe, takiego jednak doręczenia nie dokonano wobec odwołującego się. Na podstawie bowiem ostatecznej decyzji wypowiadającej stosunek służbowy, wydanej przez Dowódcę [...] Okręgu Wojskowego w dniu [...] grudnia 2002 r., odwołujący się nie pełnił w tym czasie zawodowej służby wojskowej. [...] rez. M. S. nie został więc z dniem 1 lipca 2004 r. wyznaczony na stanowisko służbowe i nie może sobie rościć z tego względu wyrównania różnicy pomiędzy uposażeniami należnymi wedle grupy U-7 przypisanej do stanowiska zajmowanego przez żołnierza w stopniu młodszego chorążego sztabowego od ww. dnia, a uposażeń faktycznie wypłaconych wedle grupy U-29, powołując się na ustawę, która w jego sytuacji nie przyznaje mu takiego prawa. Ustalony stan faktyczny wskazuje, że do sytuacji zainteresowanego zastosowanie znajduje art. 178 ust. 1 ww. ustawy pragmatycznej, zgodnie z którym żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe, do czasu objęcia stanowiska służbowego, oraz żołnierze pozostający w tym dniu w dyspozycji właściwego organu, w rezerwie kadrowej i w stanie nieczynnym z prawem do uposażenia, otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. W związku z powyższym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o zwrot sumy różnic pomiędzy uposażeniami należnymi wedle grupy U-7, a faktycznie wypłaconymi. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Skarżący powtórzył zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu złożonym od decyzji organu I instancji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, iż skarżący był wyznaczony na stanowisko ostateczną decyzją administracyjną w rozumieniu art. 16 § 1 kpa, a tym samym nie mógł mieć do niego zastosowania art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który to zgodnie z jego literalnym brzmieniem mógł dotyczyć tylko i wyłącznie osób, które nie zostały wyznaczone na stanowisko służbowe. Co istotne w dniu 1 lipca 2004 r., w związku z wejściem w życie ww. ustawy, stanowisko skarżącego nie zostało zlikwidowane, a jedynie zmieniła się ustawa, mocą której wprowadzono nowe stawki uposażenia zasadniczego. Bezsporne jest zaś zdaniem skarżącego, że przed i po dacie 1 lipca 2004 r. cały czas zajmował stanowisko służbowe, na które wcześniej wyznaczony został ostateczną decyzją administracyjną, która to nie została ani uchylona, ani zmieniona. Stąd zastosowanie przepisu art. 178 ust. 1 powołanej wyżej ustawy w jego ocenie należy traktować w kategoriach nieporozumienia. Zdaniem skarżącego, powyższy przepis odnosi się jedynie do sytuacji takiej, gdy w dniu wejścia w życie ustawy żołnierz nie zajmuje stanowiska służbowego, bądź zostaje z niego zwolnionym od dnia 1 lipca 2004 r., albo też traci stanowisko z tym dniem wskutek jego likwidacji. Skarżący wskazał, że zmiana ustawy nie powodowała automatycznie likwidacji dotychczas zajmowanych stanowisk służbowych. Skoro zaś skarżący był wyznaczony na stanowisko służbowe, a w związku z wejściem w życie nie zostało ono zlikwidowane, to należało mu wręczyć decyzję o tym, że z dniem 1 lipca 2004 r. jego grupa uposażenia zmienia nazwę i uposażenie wynosi miesięcznie stosowną kwotę. W konkluzji uzasadnienia skargi, zarzucił, że organ nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podniósł, że są one niezasadne. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegającego na błędnym przyjęciu, iż stanowisko służbowe odwołującego się zlikwidowano z dniem 1 lipca 2004 r., organ wyjaśnił, że w toku postępowania nie wyraził takiego poglądu, podkreślając jedynie, że w tym dniu skarżący pozostawał poza służbą wojskową w wyniku wypowiedzenia mu stosunku służbowego ostateczną decyzją. Nadto, fakt wyznaczenia M. S. na stanowisko służbowe nie jest bezsporny, bowiem nie pełnił on wówczas w ogóle służby wojskowej. Zastosowanie do skarżącego art. 178 ust. 1 w zw. z art. 170 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy oceniać z perspektywy historycznej, bowiem regulacje te weszły w życie, gdy pozostawał on poza służbą wojskową. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący podniósł, że pełnił zawodową służbę wojskową w dniu 1 lipca 2004 r., co potwierdziły same organy wojskowe, jak również wojskowe organy emerytalne i sądy w innych postępowaniach. Skarżący nie może więc na użytek jednego postępowania pozostawać w stosunku służbowym, zaś na użytek drugiego nie – okoliczność ta wymaga bowiem konsekwencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organy wojskowe, podejmujące zaskarżone decyzje, dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje więc na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że w związku z wejściem w życie w dniu 1 lipca 2004 r. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, sytuację prawną żołnierzy zawodowych określał przepis art. 170 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym żołnierze zawodowi pełniący służbę stałą z mocy prawa z dniem 1 lipca 2004 r. stawali się żołnierzami zawodowymi pełniącymi służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie oznaczało to jednak, iż z mocy samego prawa, pełnili oni te same stanowiska służbowe, jakie pełnili przed wejściem w życie nowej ustawy pragmatycznej, ani też, że pełnili oni nowe stanowiska służbowe jakie pojawiły się w związku z wejściem tej ustawy w życie. Zgodnie bowiem z art. 170 ust. 3 ww. ustawy żołnierzom zawodowym pełniącym z mocy prawa służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, organy uprawnione do wyznaczenia na stanowiska służbowe wymienione w art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych miały obowiązek doręczyć decyzje o wyznaczeniu z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe. Dopiero zaś po doręczeniu przedmiotowych decyzji, ww. żołnierze stawali się żołnierzami zawodowymi pełniącymi tę służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej. Należy zauważyć, że w związku z wejściem w życie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wbrew temu co podnosi skarżący, nie był on wyznaczony na stanowisko służbowe z dniem 1 lipca 2004 r. W rozpatrywanej sprawie nie chodzi bowiem, jak zdaje się błędnie rozumie skarżący o wyznaczenie na stanowisko służbowe ostateczną decyzją jaka miała miejsce w jego przypadku jeszcze przed rozkazem o wypowiedzeniu stosunku służbowego w 2002 r. (którego to rozkazu następnie w 2006 r. stwierdzono nieważność) i przed wejściem w życie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jak zaś wynika z akt personalnych skarżącego nie doręczono mu rozkazu personalnego o wyznaczeniu na stanowisko służbowe z dniem 1 lipca 2004 r. Do przedmiotowego wyznaczenia na stanowisko służbowe nie doszło z uwagi na fakt, że w tym czasie, tj. 1 lipca 2004 r., w związku z wydaną przez Dowódcę [...] Okręgu Wojskowego w dniu [...] grudnia 2002 r. ostateczną decyzją o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, skarżący de facto pozostawał poza służbą wojskową. W takiej sytuacji rzeczywiście, w związku z wejściem w życie nowej ustawy, pomimo ciążącego na właściwym organie wojskowym takiego obowiązku, nie było więc możliwe wręczenie skarżącemu stosownej decyzji o wyznaczeniu go na stanowisko służbowe z dniem 1 lipca 2004 r. Powyższego faktu nie zmienia również okoliczność, iż w wyniku późniejszego, mającego miejsce dopiero w czerwcu 2006 r., stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o wypowiedzeniu stosunku służbowego, skarżący został przywrócony do zawodowej służby wojskowej z dniem [...] kwietnia 2003 r. Formalnie więc - co należy uznać za okoliczność bezsporną - pełnił zawodową służbę wojskową cały czas, bowiem rozkaz o wypowiedzeniu, a w konsekwencji o zwolnieniu ze służby w 2002 r. był nieważny. Tym samym, również należy stwierdzić, że jego stanowisko w dniu 1 lipca 2004 r. nie zostało zlikwidowane. Istotne jest jednak to, że skarżącemu w związku z wejściem w życie nowej ustawy, nie można było doręczyć i faktycznie nie doręczono decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe z dniem 1 lipca 2004 r. Stwierdzenie przez Dowódcę Wojsk Lądowych w dniu [...] czerwca 2006 r. nieważności ww. decyzji nie oznaczało zaś, że skarżący w związku z przywróceniem z dniem [...] kwietnia 2003 r. na dotychczas zajmowane stanowisko, niejako automatycznie został wyznaczony z dniem 1 lipca 2004 r. na nowe stanowisko służbowe, jakie z kolei pojawiło się po wejściu w życie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jak już bowiem zaznaczono, nowa ustawa pragmatyczna nakazywała organom wojskowym wydanie w stosunku do żołnierzy pełniących służbę stałą na podstawie kontraktu ponowne wyznaczenie na stanowiska służbowe. Nie powinno zaś ulegać żadnej wątpliwości w niniejszej sprawie, że w przypadku skarżącego, takie ponowne wyznaczenie na stanowisko służbowe, z powodów wskazanych wyżej, nie miało jednak miejsca. Tak więc, w ocenie Sądu, nie można uznać, że z dniem stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego skarżącego, pełnił on niejako automatycznie służbę na stanowisku uprawniającym go do wypłaty uposażenia według nowej grupy zaszeregowania. Zdaniem Sądu, istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma również treść art. 78 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z ust. 1 tego przepisu wynika, że wysokość uposażenia żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Z kolei z ust. 3 powyższego przepisu wynika, że żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe przysługuje uposażenie zasadnicze w wysokości w nim określonej od dnia objęcia tego stanowiska. W niniejszej sprawie oczywistym jest zaś, że skarżący nie objął z dniem 1 lipca 2004 r. nowego stanowiska z którego wynikałaby dla niego wysokość uposażenia z innej grupy uposażenia. Przede wszystkim zaś, co należy jeszcze raz podkreślić, skarżący nie został wyznaczony z ww. dniem na stanowisko służbowe z którego wynikałaby dla niego inna grupa uposażenia. Nadto, stosownie do art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zmiana wysokości uposażenia następuje w przypadku zaistnienia okoliczności powodujących podwyższenie uposażenia - z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę. Taką zaś okolicznością uzasadniającą tę zmianę, zdaniem Sądu, mogłoby być jedynie doręczenie skarżącemu decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe z dniem 1 lipca 2004 r. Wobec powyższego trafnie wskazały organy obu instancji, że wysokość uposażenia skarżącego winien kształtować przepis art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe, do czasu objęcia stanowiska służbowego, otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. Stąd należy uznać, iż zastosowanie powyższego przepisu, wbrew temu co podnosi skarżący, było jak najbardziej prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 170 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy również uznać go za niezasadny. Organy obu instancji wbrew temu, co podniósł skarżący wcale nie stwierdziły bowiem, iż przepis ten nie nakładał obowiązku wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, uznały zaś jedynie, że w związku z faktycznym pozostawaniem skarżącego w dniu wejścia w życie ustawy poza służbą, nie było możliwe wyznaczenie go z dniem 1 lipca 2004 r. na nowe stanowisko służbowe. Nie doszło także do naruszenia przez organy wojskowe art. 76 i art. 78 ust. 1 i 3 ww. ustawy, bowiem żołnierzowi wypłacono uposażenie zasadnicze wraz dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok, wedle grupy uposażenia przypisanej do zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Sąd nie dopatrzył się też takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy w tym miejscu również zauważyć, że organ II instancji nie ustalił, że stanowisko skarżącego z dniem 1 lipca 2004 r. zostało zlikwidowane, a stwierdził jedynie, że w tym dniu nie pełnił on zawodowej służby wojskowej w związku z ostateczną decyzją o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego. Z tych względów, Sąd uznał wydaną w sprawie decyzję za zgodną z prawem, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), orzekł jak w sentencji.