VIII SA/Wa 770/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia : zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. 1. Pismem z [...] lipca 2011 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w I. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS") z [...] maja 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: Naczelnik US") z [...] maja 2010 r. Przedmiotem decyzji było określenie skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług (VAT) za miesiące: II, V-VIII 2008 r. oraz określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące: X-XII 2007 r. i I, III-IV 2008 r. Jednocześnie skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego w związku ze skierowaniem pytania prawnego do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 29 kwietnia 2010 r. I FSK 375/09). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w wykonaniu zawartej uprzednio umowy cesji wierzytelności strona dokonuje czynności podlegających opodatkowaniem VAT, a jeżeli tak, to czy są to czynności zwolnione od VAT w świetle art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 2. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie taka przesłanka zaistniała, gdyż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie (I FPS 4/10), mające rozstrzygnąć zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "czy nabycie wierzytelności pieniężnej w celu windykacji na podstawie umowy przelewu, określonej w art. 509 i następne ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) jest usługą ściągania długów w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z pozycją 3 pkt 5 załącznika nr 4 do tej ustawy?". Dodać należy, że 17 lutego 2010 r. niemiecki Federalny Trybunał Finansowy (Bundesfinanzhof) złożył do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE. L. z 1977 r., Nr 145, poz. 1; dalej: "szósta dyrektywa"). Sprawa została zarejestrowana w ETS pod sygnaturą C-93/10, a pytanie, które zadano brzmiało: "Czy w przypadku sprzedaży (kupna) wierzytelności, co do których istnieje poważna wątpliwość, że zostaną zaspokojone [zahlungsgestörte Forderungen] w drodze przejęcia odzyskiwania długów i ryzyka ich niezaspokojenia nabywca wierzytelności dokonuje odpłatnego świadczenia i prowadzi działalność gospodarczą również wtedy, gdy cena kupna - nie jest obliczana stosownie do wartości nominalnej wierzytelności, przy uzgodnionym umownie ryczałtowym potrąceniu z tytułu przejęcia odzyskiwania długów i ryzyka ich niezaspokojenia, lecz - jest obliczana stosownie do ryzyka niezaspokojenia oszacowanego dla każdej wierzytelności, a odzyskiwanie długów ma jedynie podrzędne znaczenie w stosunku do potrącenia z tytułu ryzyka ich niezaspokojenia? Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej - w przedmiocie wykładni art. 13 część B lit. d) pkt 2 i 3 szóstej dyrektywy [...]: a) Czy przejęcie ryzyka niezaspokojenia wierzytelności przez kupującego wierzytelności w przypadku nabycia wierzytelności, co do których istnieje poważna wątpliwość, że zostaną zaspokojone, za cenę znacznie poniżej wartości nominalnej jest, jako udzielenie innego zabezpieczenia kredytowego lub innego zabezpieczenia [gwarancji], zwolnione z podatku? b) Jeżeli ma miejsce zwolnione z podatku przejęcie ryzyka: czy odzyskiwanie długów jest zwolnione z podatku jako element jednolitego świadczenia bądź jako świadczenie uboczne, czy też podlega opodatkowaniu jako odrębne świadczenie? Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej i nie ma miejsca świadczenie zwolnione z podatku - w przedmiocie wykładni art. 11 część A lit. a) szóstej dyrektywy [...]: czy wynagrodzenie za podlegające opodatkowaniu świadczenie jest określane stosownie do przypuszczanych przez strony, czy też rzeczywistych kosztów odzyskania długu?". Sąd zauważa, iż ocena prawna zagadnień przedstawionych składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Trybunałowi Sprawiedliwości UE będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.