VIII SA/Wa 770/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi E. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących przyznania nagrody rocznej oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2019 r., wydana po rozpatrzeniu odwołania st. sierżant E. D. (dalej: Skarżąca), od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z [...] kwietnia 2019 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] maja 2018 r. w części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za [...] dni w roku 2011 w wysokości 100% podstawy oraz w części dotyczącej przyznania wymienionej nagrody rocznej za sześć miesięcy za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne w wysokości 100% podstawy. W/w decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymano w mocy rozkaz personalny z [...] kwietnia 2019 r. Decyzję wydano w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Skarżącą przyjęto do służby w Policji z dniem [...] lipca 2008 r. – rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] lipca 2008 r. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2010 r. Komendant [...] Policji zwolnił funkcjonariuszkę ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy w/w rozkaz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 lipca 2014 r. (VIII SA/Wa 442/14) uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z [...] grudnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 lutego 2016 r. I OSK 2888/14 oddalił skargę kasacyjną od cyt. wyroku WSA. Organ wskazał, że powyższy wyrok stanowił podstawę do przywrócenia policjantki do służby na stanowisko równorzędne – art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r. mianował Skarżącą z dniem [...] marca 2018 r. na równorzędne stanowisko służbowe referenta i rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r. przyznał Skarżącej za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji – art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2018 r. przyznał Skarżącej nagrodę roczną za [...] dni służby w 2011 r. w wysokości 100% podstawy; przyznał nagrodę roczną za sześć miesięcy za okres pozostawania poza służbą, za które przyznano świadczenie pieniężne w wysokości 100% podstawy; wydał rozstrzygnięcie, że nagroda roczna za lata 2012 – 2017 nie przysługuje. W uzasadnieniu wskazano m.in., że Skarżąca w 2011 r. pełniła faktycznie służbę [...] dni tj. od 1 do [...] stycznia nadto, że skoro w/w przyznano świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, zatem warunki do uzyskania narody rocznej spełniono. Podniesiono, że przywrócenie do służby nie oznacza, że stosunek służby istniał w czasie zwolnienia, co uprawniałoby stronę do żądania nagrody rocznej za lata 2012 – 2017. Skarżąca wniosła odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z [...] maja 2018 r. w części odmawiającej jej prawa do nagrody rocznej za lata 2012 – 2017. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] w części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za [...] dni 2011 r. w wysokości 100% podstawy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponadto uchylił rozkaz personalny w części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za 6 miesięcy za okres pozostawania poza służbą, za które przyznano świadczenie pieniężne i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a także uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej nieprzysługiwania nagrody rocznej za lata 2012 – 2017 i umorzył postępowanie I instancji w tej części. Decyzję doręczono Stronie 29 sierpnia 2018 r. Wnioskiem z 24 września 2018 r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z [...] sierpnia 2018 r. w części uchylającej rozkaz i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego z [...] sierpnia 2018 r. w zaskarżonej części. Pismem z [...] marca 2019 r. Komendant [...] Policji zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w części rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] maja 2018 r. wskazując na kwalifikowane wady prawne w zakresie przyznania nagrody rocznej za [...] dni w roku 2011 w wysokości 100% podstawy i przyznania nagrody rocznej za sześć miesięcy pozostawania poza służbą za które przyznano świadczenie w wysokości 100 % podstawy. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. Komendant [...] Policji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kpa stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] maja 2018 r. w części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za [...] dni w roku 2011 w wysokości 100% podstawy oraz przyznania nagrody rocznej za okres sześciu miesięcy pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne w wysokości 100% podstawy. W odwołaniu, z wnioskiem o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, przez umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...], Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie niniejszej na tle ustalonego stanu faktycznego i w konsekwencji wadliwe uznanie, ze zachodzą przesłanki do uznania,, że w/w rozkaz personalny nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając odwołanie organ podniósł m.in., że rozkazem personalnym z [...] grudnia 2010 r. Skarżącą zwolniono ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem [...] stycznia 2011 r. zatem nie pełniła służby w wymiarze wymaganym przez art. 110 ust. 3 ustawy o Policji – tj. przez co najmniej sześć miesięcy w danym roku kalendarzowym, a przez [...] dni. Przyznanie Skarżącej nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2011 r. stało w oczywistej sprzeczności z dyspozycją normy prawnej wynikającej z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji. Zwolnienie z dniem [...] stycznia 2011 r. rozwiązało definitywnie stosunek służbowy Skarżącej. Został on reaktywowany z dniem 25 lutego 2016 r. w związku z wydanym wobec niej orzeczeniem NSA, uchylającym ostateczny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2011 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z [...] grudnia 2010 r., a także zgłoszeniem przez w/w gotowości niezwłocznego podjęcia służby – art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Jednocześnie nie wystąpiła żadna z przesłanek z art. 110 ust. 4 ustawy o Policji, która zezwalałaby na wyłączenie stosowania wymogu z art. 110 ust. 3 cyt. ustawy tj. 6 miesięcznego okresu pełnionej przez policjanta służby w roku kalendarzowym, za który nagroda ma być przyznana. Oczywistość naruszenia jest bezsprzeczna i ma charakter rażący, co powoduje w ocenie organu konieczność wyeliminowania w tej części rozkazu personalnego nr [...] z obrotu prawnego. Organ podniósł też, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc – art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Okres za który przysługuje policjantowi świadczenie pieniężne wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, 52 ust. 1, 82 ust. 2 i 3. 101 ust. 1, 111 ust. 1 i 115 ust. 1 ustawy o Policji – art. 42 ust. 6. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r. Komendant Rejonowy Policji [...] mianował Skarżącą z dniem [...] marca 2018 r. na stanowisko referenta, a rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r. przyznał Skarżącej za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji. Reguły określone w art. 110 ustawy o Policji uzależniają przyznanie nagrody rocznej od służby pełnionej przez policjanta w danym roku kalendarzowym, za który nagroda ma być przyznana, a okres ten w danym roku kalendarzowym musi wynosić co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Zatem nagroda roczna musi być przyznana za konkretny rok kalendarzowy. Z treści rozkazu nr [...] wynika natomiast, że nagrodę przyznano nie za konkretny rok kalendarzowy zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, a za nieokreślone 6 miesięcy pozostawania poza służbą, za które przyznano świadczenie pieniężne. Przyznanie samodzielnej nagrody rocznej wyłącznie za okres 6 miesięcy , za które przyznano świadczenie pieniężne bez przyporządkowania tego okresu do konkretnego roku kalendarzowego stanowi rażące naruszenie art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, a także art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, który obliguje do wliczania okresu za który przyznano świadczenie pieniężne do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu od którego zależy uprawnienie określone w art. 110 ustawy o Policji, a ten zaś przepis wprost nakazuje ustalenie okresu pełnionej służby ale w odniesieniu do konkretnego roku kalendarzowego, za który nagroda ma być przyznana. Marginesowo wskazano też, ze rozkaz personalny nr [...] wydano [...] czerwca 2018 r. (powinno być: [...] maja 2018 r.), co wyklucza możliwość przyznania nagrody rocznej za rok 2018, bowiem prawo to materializuje się po upływie roku kalendarzowego za który nagroda ma być przyznana. Wobec tego decyzja ta musiałaby dotyczyć co najmniej roku 2017. W treści tego samego rozkazu personalnego Komendant wskazał, że Skarżącej nagroda roczna za lata 2012 – 2017 nie przysługuje, czym wyraźnie zaznaczył, że treść osnowy rozstrzygnięcia, w części dotyczącej przyznania Skarżącej nagrody rocznej za okres 6 miesięcy za które przyznano świadczenie pieniężne nie dotyczy tego okresu. Zatem brak jest podstaw do przyporządkowania 6 miesięcznego okresu pozostawania poza służbą za które przyznano Skarżącej świadczenie pieniężne do konkretnego roku kalendarzowego, a w szczególności do okresu pomiędzy rokiem 2012 a 2017. Nawet jeśli by uznać, że jest nim okres wskazany w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] z [...] marca 2018 r. tj. od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r. to także brak było podstaw do przyznania nagrody rocznej, bowiem okres który winien być wliczony do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu od którego zależy prawo do nagrody rocznej (okres pozostawania poza służbą za który przyznano świadczenie pieniężne) w 2017 r. nie wynosił 6 miesięcy. Organ podniósł, że skoro Komendant Rejonowy Policji [...] nie przyznał Skarżącej w wydanej decyzji nagrody rocznej za konkretny rok kalendarzowy, a jedynie samodzielną (niewynikającą z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji) nagrodę roczną za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, za który przyznał jej świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, to takie rozstrzygniecie w sposób oczywisty narusza treść normy prawnej z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, a także art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. Oczywistość naruszenia jest bezsprzeczna i ma charakter rażący. Wobec tego, w ocenie organu, konieczne jest wyeliminowanie również w tej części rozkazu personalnego nr[...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] maja 2019 r. z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła w całości w/w decyzję z [...] lipca 2019 r. zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 i nast. kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie na tle ustalonego stanu faktycznego i w konsekwencji wadliwe uznanie, ze w sprawie zachodzą wszelkie wymagane przesłanki do uznania, ze rozkaz personalny wydany przez Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] maja 2018 r. w części przyznania nagrody rocznej za [...] dni w roku 2011 oraz w części przyznania nagrody rocznej za 6 miesięcy za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne w wysokości 100% podstawy w przedmiocie wypłaty i sposobu realizacji świadczenia pieniężnego przysługującego nosi znamiona rażącego naruszenia prawa, gdy tymczasem cytowany wyżej rozkaz personalny został wydany zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa, przy jednoczesnym uwzględnieniu czasookresu zastosowania określonych norm prawnych (stanu prawnego). Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego jej wydanie rozkazu personalnego, zasądzenie kosztów zastępstwa sądowego. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Przytaczając orzecznictwo NSA i komentarz do art. 154 kpa Skarżąca stwierdziła, że organ w sposób nieuprawniony zastosował art. 156 § 1 pkt 2 kpa (popełnił błąd subsumpcji). Wydany rozkaz personalny w ocenie Skarżącej w żaden sposób nie narusza prawa, jak również nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa, nadto wskazała, że organom umknęła istotna okoliczność faktyczna tj. wydanie przez Komendanta Rejonowego Policji [...] rozkazu personalnego nr [...] z [...] marca 2018 r., którego kopię załączono do skargi. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2019 r. o stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] maja 2018 r. (nr [...]) o przyznaniu Skarżącej nagrody rocznej za [...] dni służby pełnionej w 2011 roku w wysokości 100% podstawy oraz w części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za 6 miesięcy okresu pozostawania poza służbą, za który przyznano Skarżącej świadczenie pieniężne o którym mowa w art. 42 ustawy o Policji w wysokości 100% podstawy nie narusza prawa i dlatego skarga jest nieuzasadniona. W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji stwierdził, że cyt. wyżej rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] maja 2018 r. o przyznaniu Skarżącej nagrody rocznej został wydany z rażącym naruszeniem art. 110 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji. Sąd uznaje to stanowisko za prawidłowe, ponieważ znajduje ono oparcie w okolicznościach faktycznych sprawy i w przepisach prawa. Z przepisu art. 110 ust. 1 (w brzmieniu przed 1 czerwca 2014 r.) wynika w sposób jednoznaczny, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (art. 110 ust. 2). Okres służby, o którym mowa w ust. 2 nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych (art. 110 ust. 3). Według art. 110 ust. 4 pkt 3 tej ustawy wymaganie to nie ma zastosowania m. in. w przypadku, gdy policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7. Wyłączenie to nie ma zastosowania w przypadku Skarżącej, która została zwolniona ze służby ale na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5. W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że rozkazem personalnym z [...] grudnia 2010 r. Skarżącą zwolniono ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem [...] stycznia 2011 r. Skarżąca nie pełniła zatem służby w wymiarze wymaganym przez art. 110 ust. 3 ustawy o Policji – tj. przez co najmniej sześć miesięcy w danym roku kalendarzowym, a przez [...] dni roku 2011. Przyznanie Skarżącej nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2011 r. stało w oczywistej sprzeczności z dyspozycją normy prawnej wynikającej z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji. Z przepisów art. 110 ust. 1 i ust. 3 zd. 1 ustawy o Policji (w brzmieniu po 1 czerwca 2014 r.) wynika w sposób jednoznaczny, że nagroda roczna (w wysokości 1/12 uposażenia otrzymywanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje) przysługuje funkcjonariuszowi, który pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Reguły określone w art. 110 ustawy o Policji w sposób jednoznaczny, klarowny uzależniają przyznanie nagrody rocznej od służby pełnionej przez policjanta w danym roku kalendarzowym, za który nagroda ma być przyznana, a okres ten w danym roku kalendarzowym musi wynosić co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Zatem nagroda roczna musi być przyznana za konkretny rok kalendarzowy. Z rozkazu nr [...] wynika natomiast, że nagrodę przyznano nie za konkretny rok kalendarzowy zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, a za nieokreślone 6 miesięcy pozostawania poza służbą, za które przyznano świadczenie pieniężne. Przyznanie samodzielnej nagrody rocznej wyłącznie za okres 6 miesięcy, za które przyznano świadczenie pieniężne bez przyporządkowania tego okresu do konkretnego roku kalendarzowego, w ocenie Sądu, w sposób rażący narusza art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, a także art. 42 ust. 6 tej ustawy, który obliguje do wliczania okresu za który przyznano świadczenie pieniężne do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu od którego zależy uprawnienie określone w art. 110 ustawy o Policji, a ten zaś przepis wprost nakazuje ustalenie okresu pełnionej służby ale w odniesieniu do konkretnego roku kalendarzowego, za który nagroda ma być przyznana. Nie można tracić z pola widzenia, że rozkaz personalny nr [...] wydany [...] maja 2018 r., wyklucza możliwość przyznania nagrody rocznej za rok 2018, bowiem prawo do nagrody rocznej materializuje się po upływie roku kalendarzowego za który nagroda ma być przyznana. Wobec tego decyzja ta musiałaby dotyczyć roku 2017. W treści tego samego rozkazu Komendant wskazał, że Skarżącej nagroda roczna za lata 2012 – 2017 nie przysługuje, czym wyraźnie zaznaczył, że treść osnowy rozstrzygnięcia, w części dotyczącej przyznania Skarżącej nagrody rocznej za okres 6 miesięcy za które przyznano świadczenie pieniężne nie dotyczy tego okresu. Zatem brak jest podstaw do przyporządkowania 6 miesięcznego okresu pozostawania poza służbą, za które przyznano Skarżącej świadczenie pieniężne do konkretnego roku kalendarzowego, a w szczególności do okresu pomiędzy rokiem 2012 a 2017. Nawet jeśli by uznać, że jest nim okres wskazany w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] z [...] marca 2018 r. tj. od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r., to także brak było podstaw do przyznania nagrody rocznej, bowiem okres który winien być wliczony do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu od którego zależy prawo do nagrody rocznej (okres pozostawania poza służbą za który przyznano świadczenie pieniężne) w 2017 r. nie wynosił 6 miesięcy. Zasadna jest konstatacja organu, że skoro Komendant Rejonowy Policji [...] nie przyznał Skarżącej w wydanej decyzji nagrody rocznej za konkretny rok kalendarzowy, a jedynie samodzielną (niewynikającą z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji) nagrodę roczną za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, za który przyznał jej świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, to takie rozstrzygniecie w sposób oczywisty narusza treść normy prawnej z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, a także art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. Oczywistość naruszenia jest bezsprzeczna i ma charakter rażący. Według przyjętych poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na jej nie budzącą wątpliwości sprzeczność z prawem nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga zbadania, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o jakiekolwiek naruszenie prawa, np. w zakresie jego wykładni, lecz o naruszenie odpowiadające cechom wyżej wymienionym. Zdaniem Sądu przepisy art. 110 ust. 1 i ust. 3 i ust. 4 pkt 3 zarówno w brzmieniu przed 1 czerwca 2014 r. jak i po tej dacie są jednoznaczne, oczywiste. W związku z tym skoro z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Skarżąca w 2011 r. nie pełniła służby przez sześciu miesięcy, a jej zwolnienie ze służby nie nastąpiło na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7, jak również nie pełniła w takim wymiarze tej służby w roku 2017 ani w 2018 (przed 9 maja 2018 r.), to Komendant Główny Policji prawidłowo przyjął, że konieczne jest wyeliminowanie w tej części rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] maja 2019 r. z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa bowiem powołany wyżej rozkaz o przyznaniu nagrody rocznej został wydany z rażącym naruszeniem powołanych przepisów. Powyższej oceny nie zmienia fakt wydania w dniu [...] marca 2018 r. przywołanego w skardze rozkazu personalnego nr [...] ustalającego wzrost uposażenia zasadniczego dla Skarżącej z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji tj. na dzień [...] marca 2018 r. w wysokości 2%, która to decyzja jest irrelewantna dla stanu faktycznego sprawy niniejszej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.