VIII SA/Wa 777/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Z. z [...] maja 2011 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. [...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako Kpa), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia asp. D. K. wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Powyższe rozstrzygnięcia organów zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wskazanym wyżej rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Z., działając na podstawie § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm., dalej jako rozporządzenie MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r.), art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1982, Nr 40, poz. 288 ze zm., dalej jako ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników), § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1988 r., Nr 2, poz. 10 ze zm., dalej jako rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983 r.) w związku z art. 63 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej jako ustawa o systemie oświaty) oraz art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310, dalej jako ustawa z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy) nie zaliczył asp. D. K. do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego okresu pracy w charakterze domownika w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] marca 1983 r. do dnia [...] sierpnia 1987 r., zaliczył zaś okres pracy w tym gospodarstwie od dnia [...] września 1987 r. do dnia [...] września 1987 r. Nadto, organ pierwszej instancji ustalił ww. policjantowi na dzień przyjęcia do służby, tj. [...] listopada 1990 r. łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego wynoszącą [...] lata, [...] miesiące i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] maja 2008 r. w wysokości 20 %. Od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji D. K. złożył odwołanie, wnosząc o jej zmianę poprzez zaliczenie do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] marca 1983 r. do [...] września 1987 r. Zauważył, że organ nie odniósł się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia do powołanych przez niego w toku postępowania ogólnodostępnych wyroków, w tym w szczególności wyroku NSA z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt I OSK 650/10, które jednoznacznie wyjaśniają tą kwestię. Wyjaśnił nadto, że w latach 1983 -1987 uczył się w Technikum Rolniczym w Z. do którego dojeżdżał środkami komunikacji (PKS), a w późniejszym okresie własnym samochodem. Odległość z miejsca zamieszkania do szkoły wynosiła [...] km. [...] Komendant Wojewódzki Policji jako organ drugiej instancji, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Przywołał treść § 4 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r., zgodnie z którym do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się okresy pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Wskazał, że zgodnie z pkt 5 powołanego przepisu, do przedmiotowej wysługi lat zalicza się również inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą ww. uprawnienia. Odnosząc się do żądania odwołującego o zaliczenie pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia [...] marca 1983 r. do dnia [...] września 1987 r. organ stwierdził, że na mocy art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy w związku z § 4 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. do wysługi lat w służbie w Policji, wlicza się okresy zatrudnienia w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. Zasadniczego znaczenia nabiera zatem kwestia zastosowania właściwych przepisów definiujących termin "domownik" w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Praca funkcjonariusza w gospodarstwie rolnym powinna być zaś oceniana z punktu widzenia tych przepisów, które obowiązywały w całym czasie jej wykonywania. Następnie organ odwoławczy podniósł, że konsekwencją takiego poglądu jest konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisów obowiązujących do dnia 1 stycznia 1991 r., tj. ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 2 tej ustawy, domownikiem była osoba, która ukończyła 16 lat, pracująca w gospodarstwie rolnym, pozostająca z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym, nie podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, dla której praca w gospodarstwie rolnym stanowiła główne źródło utrzymania. Niezbędnym wymogiem uznania za domownika w świetle tego przepisu jest więc między innymi utrzymanie się domownika głównie z pracy gospodarstwie rolnym. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983 r. precyzowało natomiast w § 2 ust. 2 pkt 1, że praca domownika w gospodarstwie rolnym nie stanowiła głównego źródła utrzymania, jeśli domownik kształcił się w szkole ponadpodstawowej. Funkcjonariusz nie mógł być więc uznany za domownika, ponieważ z jego akt osobowych bezspornie wynika, że w przedmiotowym okresie od [...] września 1982 r. do [...] sierpnia 1987 r. kształcił się w szkole ponadpodstawowej, tj. w Państwowym Technikum Rolniczym w Z.. Zgodnie z treścią § 2 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia pobieranie nauki w szkole ponadpodstawowej wykluczyło możliwość uznania, że praca domownika stanowi główne źródło utrzymania. Skoro w świetle obowiązujących w czasie wykonywania przez funkcjonariusza pracy w gospodarstwie rolnym przepisów, nie był on domownikiem, to okresu jego pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od [...] marca 1983 r. do [...] sierpnia 1987 r. nie można uwzględnić przy ustalaniu uprawnień związanych z uposażeniem. Organ stwierdził natomiast, że okres od [...] września 1987 r. do [...] września 1987 r. prawidłowo został policjantowi zaliczony do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego. Przedstawione bowiem przez funkcjonariusza dokumenty, tj. zaświadczenie ze Starostwa Powiatowego w Z., oświadczenie wnioskodawcy w sprawie braku dokumentów oraz zeznania dwóch świadków dają podstawę do dokonania takiego zaliczenia. Odnosząc się do powołanego w odwołaniu wyroku NSA z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt I OSK 650/10 organ stwierdził, że sprawa w której zapadł ten wyrok nie jest tożsama ze sprawą dotyczącą ustalenia D. K. wysługi lat, od której zależy wzrost jego uposażenia zasadniczego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył D. K., wnosząc o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Skarżący zarzucił ww. rozstrzygnięciom naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w związku z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie do pracowniczego stażu pracy w związku z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników poprzez ich błędną wykładnię w postaci przyjęcia przez organy orzekające, iż w okresie obowiązywania ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników pojęcie domownika należy interpretować rozszerzająco, a w konsekwencji wykroczenie poza definicję domownika wskazaną w tej ustawie. Nadto, skarżący zarzucił naruszenie ww. przepisów poprzez błędną wykładnię w postaci mylnego przyjęcia, iż praca w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie nauki w szkole średniej, bez względu na okoliczności, nie podlega zaliczeniu do stażu pracy z uwagi na niemożliwość świadczenia pracy w gospodarstwie rolnym w trakcie tejże nauki, co w niniejszej sprawie jest oczywiście nieprawdziwe. W uzasadnieniu skargi podniósł, że przyjęcie przez organy, iż sam fakt nauki w szkole ponadpodstawowej wyklucza uznanie go za domownika jest niewłaściwy bowiem zgodnie z dostępnymi poglądami oraz orzeczeniami sądowymi, powszechnie zalicza się okres pracy w gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 roku życia do okresów ubezpieczenia i bez znaczenia pozostaje fakt jednoczesnego uczęszczania do szkoły ponadpodstawowej. Fakt ten byłby bowiem istotny, gdyby skarżący w tym czasie mieszkał w internacie lub na stancji, a w konsekwencji czego nie miał możliwości codziennego powrotu do domu. Skoro jednak codziennie dojeżdżał do szkoły, okoliczność ta nie może stanowić przeszkody w uznaniu go za "domownika". Nauka w szkole ponadpodstawowej wykluczała uznanie danej osoby za domownika, ale tylko dla potrzeb ustalenia obowiązku ubezpieczenia społecznego. Zdaniem skarżącego, nie sposób również przyjąć jako zasadne, że samo kształcenie się w szkole ponadpodstawowej oznacza, że praca w gospodarstwie rolnym nie była głównym źródłem jego utrzymania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Mając na uwadze powyższe kryteria stwierdzić należy, że skarga jest zasadna. W rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest, czy organy prawidłowo ustaliły skarżącemu wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. W szczególności sporne jest, czy organy zasadnie odmówiły skarżącemu zaliczenia do ww. wysługi lat okresu jego pracy w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym rodziców od [...] marca 1983 r. do [...] sierpnia 1987 r. Stosownie do treści § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się okresy pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Za przepis odrębny, w rozumieniu przywołanego rozporządzenia, uważa się ustawę o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy, ilekroć przepisy prawa przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika, wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się także, przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników i członków ich rodzin. Natomiast w trybie art. 3 ust. 1 cyt. ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy. Z kolei w myśl art. 3 ust. 2 wymienionej ustawy, jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie. W wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (art. 3 ust. 3). Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący przedstawił zaświadczenie ze Starostwa Powiatowego w Z. potwierdzające posiadanie przez jego rodziców w okresie od [...] stycznia 1982 r. do [...] grudnia 1988 r. gospodarstwa rolnego, oświadczenie w sprawie braku dokumentów oraz zeznania dwóch świadków, a organy dokumentów tych nie kwestionują. Zdaniem organów istotny dla negatywnego w sprawie w znacznej części dla skarżącego rozstrzygnięcia jest fakt kształcenia się przez niego w szkole ponadpodstawowej, co uniemożliwia spełnienie przez niego definicji domownika, a w konsekwencji zaliczenie okresu od [...] marca 1983 r. do [...] sierpnia 1987 r. jako okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, który może być uwzględniony przy ustalaniu wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zasadny jest zarzut skargi, że organy obu instancji dokonały niewłaściwej interpretacji definicji domownika zawartej w ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Nadto, organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ww. ustawy domownikiem jest osoba, która ukończyła 16 lat, pracująca w gospodarstwie rolnym, pozostająca z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym, nie podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, dla której praca w gospodarstwie rolnym stanowiła główne źródło utrzymania. Dla ustalenia więc, czy skarżący spełniał definicję domownika w spornym okresie, tj. w czasie gdy kształcił się w szkole ponadpodstawowej organy winny wyjaśnić co stanowiło wówczas główne źródło jego utrzymania. Organy tymczasem nie czyniąc żadnych kroków do wyjaśnienia powyższego stwierdziły arbitralnie, że nie stanowiła tego praca w gospodarstwie rolnym. Tym samym, błędnie, bo co najmniej przedwcześnie przyjęły, że nauka skarżącego pozbawia go jednej z cech ustawowej definicji domownika w gospodarstwie rolnym. Organy powołały się przy tym na przepis zawarty w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983 r., tj. § 2 ust. 2 pkt 1 z którego wynika, że praca domownika w gospodarstwie rolnym nie stanowiła głównego źródła utrzymania, jeśli domownik kształcił się w szkole ponadpodstawowej. Uznały, że skoro z akt osobowych skarżącego wynika, że w okresie od [...] września 1982 r. do [...] sierpnia 1987 r. kształcił się on w szkole ponadpodstawowej, tj. w Państwowym Technikum Rolniczym w Z., to nie spełniał definicji domownika zawartej w ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Zdaniem organów z uwagi na treść § 2 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia samo pobieranie nauki w szkole ponadpodstawowej wyklucza możliwość uznania, że praca domownika stanowi główne źródło utrzymania. Dlatego też okresu pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym rodziców od [...] marca 1983 r. do [...] sierpnia 1987 r. nie można ich zdaniem uwzględnić przy ustalaniu uprawnień związanych z uposażeniem. W ocenie Sądu, trafnie skarżący zauważył, że organy obu instancji dokonały rozszerzającej definicji domownika o której mowa w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Z definicji tej nie wynika bowiem, że za domownika nie może być uznana osoba, która kształci się w szkole ponadpodstawowej. Jak zaś wynika z treści § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983 r. nauka w szkole ponadpodstawowej wyklucza uznanie danej osoby za domownika, ale tylko dla potrzeb ustalenia obowiązku podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Ostatni z powołanych przepisów służył bowiem w istocie zwolnieniu z ustawowego obowiązku podlegania ubezpieczeniu społecznemu osób kształcących się w szkołach ponadpodstawowych i wyższych. Nie można zaś przyjąć jako zasady, jak uczyniły to organy obu instancji, że samo kształcenie się w szkole ponadpodstawowej oznacza, iż praca w gospodarstwie rolnym nie jest głównym źródłem utrzymania. Co stanowiło wówczas główne źródło utrzymania winny ustalić organy w toku postępowania wyjaśniającego, którego przeprowadzenia zabrakło jednak w niniejszej sprawie. Tym samym, organy nie podjęły wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy uchybiając art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, a w konsekwencji również art. 107 § 3 Kpa. Z uwagi na powyższe za dowolne należy uznać niezaliczenie skarżącemu przez organy obu instancji okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika od [...] marca 1983 r. (data ukończenia przez skarżącego 16 roku życia) do [...] sierpnia 1987 r., zaliczenie zaś jedynie okresu pracy w tym gospodarstwie od [...] września 1987 r. do [...] września 1987 r. Z uwagi na wskazanie przez organ pierwszej instancji w sentencji swojego rozstrzygnięcia art. 63 ustawy o systemie oświaty, należy jedynie domniemywać, że organy wydając swoje rozstrzygnięcia kierowały się brzmieniem tego przepisu z którego to wynika, że rok szkolny we wszystkich szkołach i placówkach rozpoczyna się z dniem 1 września każdego roku, a kończy z dniem 31 sierpnia następnego roku. Na podstawie tego przepisu organy ustaliły, że skarżący ukończył naukę w szkole ponadpodstawowej dopiero w dniu [...] sierpnia 1987 r. Tymczasem jak wynika ze znajdującego się w aktach osobowych skarżącego "Świadectwa Dojrzałości Technikum Zawodowego" ukończył on naukę w Państwowym Technikum Rolniczym w Z. w 1987 r., a przedmiotowy dokument został wystawiony w dacie [...] maja 1987 r. Skoro zaś ww. świadectwo ukończenia szkoły zostało wystawione już w ww. dniu, zdaniem Sądu nie było żadnych przeszkód, aby po tej dacie, na podstawie przedstawionej przez skarżącego dokumentacji - niekwestionowanej przecież przez organy - zaliczyć mu do okresu pracy w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym rodziców, okres od [...] maja 1987 r. do [...] września 1987 r. Z dniem bowiem [...] maja 1987 r. skarżący nie kształcił się już w szkole ponadpodstawowej. Organy nie wyjaśniły zaś w swoich rozstrzygnięciach w sposób nie budzący wątpliwości, dlaczego zaliczają skarżącemu do okresu pracy w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym jego rodziców jedynie okres od [...] września 1987 r. do [...] września 1987 r. W ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji, mając na uwadze art. 153 p.p.s.a. wyda rozstrzygnięcie po przeprowadzeniu postępowania uwzględniającego powyższe wskazania i uwagi Sądu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Na podstawie art. 152 ww. ustawy orzeczono jak w punkcie drugim wyroku.