VIII SA/Wa 790/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 1 września 2025 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 12 czerwca 2025 r. znak: [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego I. G. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Syg.akt VIII SA/Wa 790/25 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia 1 września 2025 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2024 roku, poz. 572 ze zm. dalej jako k.p.a.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku I. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 12 czerwca 2025 roku, znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy J. z dnia 11 czerwca 2024 roku, znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez I. G. i D. G. polegającej na budowie wytworni prefabrykatów betonowych wraz z infrastrukturą techniczną na części działki nr ew. [...], położonej w miejscowości L. – orzekło – utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Decyzją Wójta Gminy J. z dnia 11 czerwca 2024 r. nr [...], znak; [...] ustalono warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez I. G. i D. G. polegającej na budowie wytwórni prefabrykatów betonowych wraz z infrastrukturą techniczną na części działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości L.. Pismem z 27 marca 2025 r. E. Z., działając przez pełnomocnika wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy J. z 1ł czerwca 2024r, Pismem z dnia 10 kwietnia 2024 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie, działając na podstawie art. 76 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 dalej ustawa o ocenie oddziaływania), również wniósł o wszczęcie postępowania w sprawie nieważności ww. decyzji jako wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzją z 12 czerwca 2025 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (zwane dalej ,, Kolegium"), po wszczęciu z urzędu postępowania, stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy J. z dnia 11 czerwca 2024 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez I. G. i D. G. polegającej na budowie wytwórni prefabrykatów betonowych wraz z infrastrukturą techniczną na części działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości L.. Względem powyższej decyzji Kolegium z 12 czerwca 2025 r., I. G., reprezentowany przez adw, G. G. złożył w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. rozpoznając sprawę ustaliło i zważyło, co następuje: Postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Ponownie należy podkreślić, że w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej wadliwą decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1715/97). Stosownie do treści przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie Kolegium, wbrew zarzutom wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powyższe przesłanki zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji Wójta Gminy J. z dnia 11 czerwca 2024r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy rażąco narusza art. 52 ust. 1, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 911 z późniejszymi zmianami) - zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (warunków zabudowy) następuje na wniosek inwestora. Postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zatem postępowaniem uruchamianym na wniosek osoby zainteresowanej i w tym względzie organ nie może działać z urzędu. Wójt w wydanej decyzji rozstrzygnął w znacznej części o obiektach budowlanych i budynkach, których nie obejmował wniosek inwestora (w tym m.in.: budynek kotłowni, 3 formy samowibrujące do mieszanki betonowej o pojemności do 12 m3, 13 form samowibrujących do betonu o pojemności do 10 m3, ciąg technologiczny form samowibracyjnych do betonu, ciąg technologiczny form przenośnych, instalacja oświetleniowa placu - latarnie nasłupowe). Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, podjęcie czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu lub co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, w zakresie szerszym niż wynika to z wniosku, narusza zasadę dyspozycyjności i stanowi rażące naruszenie prawa, powodujące stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 5 grudnia 2012 r., sygn.. akt: 11 SA/Go 807/12), Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Ustawodawca w § 1 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia wskazuje, że powierzchnia zabudowy to powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia. Zamierzona inwestycja, której dotyczy decyzja Wójta z dnia 11 czerwca 2024 r. (budowa wytwórni prefabrykatów betonowych) stanowi zabudowę przemysłową. Z wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że powierzchnia podlegająca przekształceniu wynosi do 8000 m2. Jak natomiast wynika z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Jak natomiast wynika z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 29 stycznia 2024 r. znak: [...] wynika, że wg zarzutów odwołania oraz dostępnych danych znajdujących się na portalu https://r..geoportal2.pl/, na sąsiednich działkach nr [...], [...] i [...] znajduje się zabudowa, która służy do produkcji i składowania prefabrykatów betonowych. Dostępne na w/w portalu zdjęcia, powiązane z zarzutami odwołania świadczą o tym, że inwestycje zlokalizowane na działce nr [...] i działkach nr [...], [...] i [...] (obecnie [...] i [...]) są ze sobą powiązane technologicznie oraz służą do produkcji i składowania prefabrykatów betonowych, co powoduje zwiększenie powierzchni przeznaczonej do przekształcenia. Ponadto z ogólnodostępnych danych z portalu https://r..geoportal2.pl/ wynika, że działka nr [...] ma pow. 0,9843 ha, działka nr [...] ma pow. 0,5275 ha, działka [...] ma pow. 0,6908 ha. Zatem suma powierzchni podlegającej przekształceniu oraz powierzchni pozostałych działek, na których znajduje się zabudowa, która służy do produkcji i składowania prefabrykatów betonowych znacznie przekracza próg określony w § 3 ust. 1 pkt 54 w/w rozporządzenia (1 ha). Potwierdzenie lokalizacji wytwórni prefabrykatów betonowych na ww. terenie już w 2021 r. wynika natomiast z zamieszczonych w Internecie na oficjalnym koncie Youtube firmy I. filmów np. "Jak powstają szamba Premium ECO Line - Nowe zbiorniki betonowe na deszczówkę i szambo z Irpol | 2021,, - https.7/www.youtube.com/watch?v=TVM K3vpVlko&t=3s. Oznacza to, że całość planowanych prac stanowi jedno przedsięwzięcie i w związku z faktem, że przekracza progi określone w § 3 ust. 1 pkt 54 w/w rozporządzenia, powinno być poddane procedurze oceny oddziaływania na środowisko - zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 1 i art. 71. Brak uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie wytwórni prefabrykatów betonowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, uniemożliwiało zatem wydanie decyzji z dnia 11 czerwca 2024 r. kończącej sprawę i pozytywnie rozpatrującej żądanie wnioskodawcy o ustalenie warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu. Wydana w ten sposób decyzja o warunkach zabudowy rażąco narusza przepisy art. 72 ust. 1 pkt 3 związku z art. 59 ust. 1 pkt 1, art, 63 ust. 1 i art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 54 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wskazano wyżej zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdy jest ono oczywiste, zaś naruszony przepis jest jednoznaczny lecz konieczne jest również, aby stwierdzone naruszenie wywoływało skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Podkreślić więc należy, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2008 r,, sygn. akt łl OSK 1306/07; wyrok NSA z 17 lipca 2008 r., sygn. akt 11 OSK 888/07). W ocenie Kolegium powyższe przesłanki zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Rażąco naruszone przepisy art. 72 ust. 1 pkt 3 związku z art. 59 ust. 1 pkt I, art. 63 ust. 1 i art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r, o udostępnianiu informacji o Środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 54 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Należy również stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne. Wymaga podkreślenia, że niektóre rodzaje inwestycji, ze względu np. na ich oddziaływanie na środowisko lub też społeczne kontrowersje związane z ich funkcjonowaniem, powinny pozostać w sferze reglamentacji prawno-budowlanej w celu ochrony szeroko rozumianego interesu społecznego. Dodatkowo należy zauważyć, że ustalenie warunków zabudowy, niezgodnie z wymaganiami ochrony środowiska - bez wymaganej decyzji środowiskowej - stanowi wyraz niewypełnienia podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora. Wszelkie unormowania w tym zakresie powinny być zaś przestrzegane w sposób restrykcyjny. Art. 5 Konstytucji RP stanowi bowiem, że Rzeczpospolita Polska strzeże m. in. dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Z kolei w myśl art. 74 Konstytucji RP, ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Pozostawienie w obrocie prawnym kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu stopnia podstawowego, akceptowałoby próbę obejścia obowiązujących przepisów związanych z ochroną środowiska, a jednocześnie sprzeciwiało się podstawowym obowiązkom władzy publicznej, określonym w ustawie zasadniczej. Realizacja tego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wbrew podstawowym wymogom prawa, dotyczących ochrony środowiska, nie może być akceptowana w świetle zasad praworządnego państwa. Już z samego brzmienia art. 76 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa jednoznacznie wynika, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja, o której mowa w art. 72 ust. 1 (w tym decyzja o warunkach zabudowy), została wydana bez uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli taka decyzja była wymagana, uzasadnia wystąpienie przez właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Sam ustawodawca uznał wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez wcześniejszego pozyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach za kwalifikujące tę decyzję do stwierdzenia jego nieważności. Zatem wbrew zarzutom wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy brak posiadania przez podmiot wnioskujący o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania. Analiza kontrolowanej decyzji Wójta Gminy J. z dnia 11 czerwca 2024 r., znak: [...], nie wykazała zaś aby była ona obarczona żadną z pozostałych z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł I. G.. Organowi administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, zarzucał: a. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, podczas gdy nie wystąpiły przesłanie do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy J., w szczególności przedmiotowa decyzji nie została wydana bez podstawy prawnej łub z rażącym naruszeniem prawa; b. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, polegające na niedopełnieniu należytej staranności w przedmiocie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez dokonanie wybiórczej, jednostronnej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania oceny materiału dowodowego oraz oparcie ustaleń faktycznych co do powierzchni zajętej pod inwestycję oraz powiązania technologicznego z innymi działkami należącymi do m.in. Skarżącego, oraz treści wniosku podczas gdy; — wniosek o ustalenie warunków zabudowy zakreśla powierzchnie podlegającą przekształceniu od 6000 rn² do 8000 rn², zaś Organ dowolnie przyjmuje wartość z górnego progu; — Organ odwołuje się do filmu na platformie Youtube, z którego po pierwsze nie wynika w żaden sposób powiązanie technologiczne z innymi działkami, a w szczególności powierzchnia objęta zamierzeniem, a po drugie przedmiotowy film jest z 2021 r. zdjęcia z geoportalu nie wykazują powiązań technologicznych pomiędzy poszczególnymi dziatkami, w szczególności nie określają powierzchni zajętej pod poszczególne inwestycje; wniosek Skarżącego wprost odnosi się do urządzeń produkcyjnych, a więc nie doszło do wydania decyzji ponad wniosek; c. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 136 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie przez SKO dodatkowego postępowania dowodowego i zaniechanie zlecenia oględzin, podczas gdy przedmiotem sporu objęta jest nieważność decyzji o warunkach zabudowy w związku z brakiem wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, a zatem kwestia powierzchni zabudowy oraz związania technologicznego w ramach jednego przedsięwzięcia - wobec czego kontrola terenowa ma charakter nieodzowny; d. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji oraz brak wykazania w nim: z jakiego powodu Organ przyjął, że widoczne na zdjęciach satelitarnych punkty stanowią wspólne zamierzenie technologiczne w ramach jednego przedsięwzięcia z działką nr [...]; w jaki sposób ustalił, powierzchnię zabudowy wraz z towarzyszącą ją infrastrukturą oraz na jakiej podstawie przyjął, że przekracza ona 1 ha; e. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej oraz niewnikliwie, bez wyjaśnienia Stronie zasadności przesłanek, którymi Organ kierował się przy załatwieniu sprawy; przejawiające się tym nierzetelnym oraz powierzchownym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego oraz wadliwym, nieprzekonującym uzasadnieniem decyzji odbierającej skarżącemu uprawnienia; naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 72 ust. i pkt 3 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. 2 art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej: Rozporządzenie) poprzez błędne zastosowanie oraz przyjęcie, że skarżący winien był uzyskać decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych w związku z przekroczeniem przez powierzchnię podlegającą przekształceniu oraz powierzchnię sąsiednich działek progu 1 ha, podczas gdy nie zachodzą przesłanki do kumulowania powierzchni poszczególnych działek Inwestora, co w konsekwencji wyklucza konieczność wcześniejszego uzyskania decyzji 0 uwarunkowanych środowiskowych; g, naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez błędną rozszerzającą wykładnię terminu "przedsięwzięcie" oraz "powiązanie technologiczne" polegającą na uznaniu, że należące do Inwestora działki sąsiadujące z działką objętą wnioskiem o warunki zabudowy a priori tworzą jedno przedsięwzięcie, podczas gdy do ustalenia, że poszczególne inwestycje tworzą przedsięwzięcie konieczne jest ustalenie, że pomiędzy nimi jest takie powiązanie technologiczne, które powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy - co w niniejszej sprawie nie występuje; h. naruszenie przepisów prawa materialnego tj, art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię oraz przyjęcie, że Wójt Gminy j. rozstrzygnął o obiektach budowlanych oraz budynkach, których nie obejmował wniosek, podczas gdy decyzja Wójta była zgodna z żądaniem Inwestora, który po otrzymaniu projektu decyzji zaakceptował uszczegółowienie inwestycji, a zatem Wójt nie działał z urzędu, lecz na wniosek oraz za zgodą Inwestora. Wójt Gminy J. decyzją z dnia 11.06.2024 t. ustalił m.in. dla Skarżącego warunki zabudowy i sposób zagospodarowania działki o nr ewid. nr [...] położonej w L.. SKO w R., po wszczęciu z urzędu postępowania, decyzją z dnia 12.06.2025 r. stwierdziło nieważność ww. decyzji Wójta Gminy J.. Wskutek złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, SKO w R. decyzją z dnia 1.09.2025 r. utrzymało w mocy poprzedzającą decyzję SKO. Orzeczenie jest wadliwe i winno zostać uchylone. Spór w niniejszej sprawie polega na ustaleniu, czy inwestycja opisana w decyzji Wójta Gminy J. stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja musi zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W konsekwencji sporem objęta jest podstawa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej tj,: wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Zatem, Organ Odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Nie ulega wątpliwości, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma pełna oraz logiczna ocena zebranego materiału dowodowego, przeprowadzona w trakcie właściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Tylko w takim przypadku Skarżący zgadza się ze stwierdzeniem NSA, iż "Organ narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego'". Natomiast, w niniejszej sprawie SKO poprzestało na uproszczonym postępowaniu dowodowym, koncentrując się li tylko na zdjęciach z geoportalu. Za WSA w Bydgoszczy należy wskazać, "narzędziami znacznie doskonalszymi niż zdjęcia satelitarne jest ogląd i ocena sytuacji przez człowieka w terenie. Dlatego podstawowym dowodem pozwalającym podważyć prawdziwość twierdzeń skarżącego powinna być właśnie kontrola terenowa. Zdjęcia satelitarne pozwalają uzyskać orientację, lecz to kontrola terenowa pozwala jednoznacznie sytuację zweryfikować". Na podstawie art. 85 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Natomiast w niniejszej sprawie taka potrzeba wystąpiła. W celu ustalenia konieczności uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych Organ winien ustalić dwa parametry: a. powierzchnię zabudowy dotyczącej inwestycji; b. powiązania technologiczne pomiędzy działką o nr ewid. nr [...] a pozostałymi sąsiadującymi działkami; Następnie Organ na podstawie powyższych danych winien był ocenić, czy powiązania technologiczne pomiędzy poszczególnymi działkami istnieje, a jeżeli tale to czy jest na tyle istotne, że można je uznać za zorganizowaną całość w postaci jednej wspólnej infrastruktury służącej do produkcji prefabrykatów betonowych. Natomiast SKO w R. nie jest w stanie logicznie uzasadnić z jakiego powodu przyjęło, że pozostałe działki są technologicznie związane z inwestycją z działki nr [...]. Co więcej, SKO w R. podaje powierzchnię działek, a nie powierzchnię zajętą pod konkretną inwestycję. Nie można w sposób aprioryczny utożsamiać terenu całej działki, jako terenu zajętego pod konkretną inwestycję. Abstrahując nawet od typu danej inwestycji, to na ile powierzchnia działki ulegnie przeobrażeniu i przekształceniu uzależnione jest od konkretnej sytuacji'’. Zupełnie niezrozumiałe jest odgórne przyjmowanie górnego pułapu powierzchni terenu zajętego pod inwestycję na działce nr [...]. Wszak, we wniosku wskazano, że inwestycja zajmie od 6000 do 8000 m². Zatem, Organ albo powinien przyjąć wersję jak najbardziej korzystną dla Strony, albo dokonać samodzielnych obliczeń. Inwestor zaprzecza, jakoby pomiędzy poszczególnymi działkami istniały takie powiązania technologiczne, aby móc dokonać zsumowania powierzchni działek o nr: [...]. Ponadto, wadliwie przeprowadzone uzasadnienie decyzji jest kondescencją wadliwie przeprowadzonego procesu ustaleń fatycznych. Zgodnie z teorią postępowania administracyjnego, uzasadnienie aktu administracyjnego ma stanowić pokazanie rozumowania Organu, a nie tylko wykaz zebranych faktów i norm. Uzasadnienie ma stanowić właśnie odpowiedź na pytanie; "dlaczego?", a nie tylko stwierdzenie "że". Ono ma nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale właśnie umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania. Na tym polega realizacja zasad przekonywania oraz zaufania do organów administracji. Prawo administracyjne wymaga precyzji, gdyż jest związane z władczą ingerencją w prawa organów. Odnosząc się zaś do uzasadnienia decyzji, to zawiera ona li tylko część historyczną opisującą dotychczasowe postępowanie w sprawie, a także omawia zastosowane w sprawie normy. Brakuje ustosunkowania się organu do metody badawczej przyjętej podczas ustalania powierzchni inwestycji. Nie jest wiadome czym są uwidocznione na zdjęciach satelitarnych pola. Organ odwoławczy nie uzasadnił w żaden sposób w czym upatruje powiązań technologicznych pomiędzy działkami. Skarżący podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym, gdy Organ kwestionuje wielkość powierzchni zabudowy podaną przez inwestora, winien on w sposób jednoznaczny wykazać stosownymi wyliczeniami, że powierzchnia ta będzie inna niż określona przez inwestora. Organ nie może przy tym poprzestać jedynie na ogólnych stwierdzeniach, czy też przypuszczeniach. Podsumowując ten wątek skargi, wbrew decyzji organu Inwestor nie miał obowiązku posiadania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Tym samym przytoczona przez SKO podstawa materialnoprawna nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, a w konsekwencji nie zachodzi przesłanka uzasadniająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy j.. Odnośnie do przytoczonej w decyzji drugiej przesłance stwierdzenia nieważności decyzji tj. rozstrzygnięcia przez Wójta ponad wniosek Inwestora w zakresie obiektów budowlanych oraz budynków, które nie były objęte wnioskiem - to jest ona bezzasadna. Po pierwsze, SKO przytoczyło wyrok, który zapadł w innych okolicznościach faktycznych. Otóż, w sprawie rozpoznawanej przez WSA w Gorzowie Wlkp. przedmiotem sporu była kwestia, czy podmiot który złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego miał do tego legitymację, a więc czy jednostka samorządu terytorialnego mogła być inwestorem. W niniejszym postępowaniu stan faktyczny jest odmienny. Punktem wyjścia winna być wykładnia celowościowa. Natomiast celem wnioskowego trybu uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy jest ochrona inwestora. To wnioskodawca wie najlepiej czego dotyczyć ma inwestycja, Tym samym, Inwestor chroniony jest przed imperium Organu, który mógłby usiłować narzucić mu kształt inwestycji. I. G. w przedmiotowym wniosku podniósł, że sposób zagospodarowania terenu inwestycji ma polegać m.in. na posadowieniu urządzeń produkcyjnych. Ponadto, wyszczególnił on takie obiekty jak; wiata oraz altana. Niemniej, pismem z dnia 7.05.2024 r. Wójt przesłał stronom do wiadomości projekt decyzji. Zatem, I. G. miał możliwość zapoznania się z uszczegółowionym rodzajem inwestycji (pkt. 1 decyzji) oraz go zaakceptował. Co istotne, po złożeniu wniosku Inwestor uszczegółowił opis rodzaju inwestycji, gdyż w przeciwnym razie Organ nie miałby wiedzy odnośnie do zamierzenia inwestycyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1279 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.) rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Przede wszystkim należy zauważyć i podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie czy decyzja nie została wydana z ciężkim kwalifikowanym naruszeniem prawa, enumeratywnie wyliczonym w art. 156 § 1 k.p.a. W tym trybie postępowania, w którym ocenia się czy doszło do zaistnienia przesłanek nieważnościowych nie prowadzi się na nowo postępowania dowodowego, a jedynie dokonuje oceny czy zastosowano normy prawa materialnego do stanu faktycznego odpowiadającego hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w tej normie. Postępowanie prowadzone w trybie art. 156 § 1 k.p.a. nie jest ponownym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, lecz przeprowadzeniem weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedna z kwalifikowanych wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., a w tej konkretnej sprawie wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie w postępowaniu nieważnościowym nie wyklucza się prowadzenia innych dowodów niż zgromadzone w postępowaniu zwykłym. Ustawodawca nie wprowadził zakazu prowadzenia nowych dowodów mających na celu ustalenie czy oceniane w tym postępowaniu orzeczenie rażąco narusza prawo. Z orzecznictwa sądów administracyjnych i piśmiennictwa wynika, że właściwy organ w postępowaniu nieważnościowym może prowadzić postępowanie dowodowe dla ustalenia czy podmiot wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji ma przymiot strony, a także w granicach sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.02. 2011 roku, syg. akt II OSK 1645/10; z dnia 5.04.2013 roku, syg. akt II OSK 2344/11). Za utrwalone stanowisko należy uznać stanowisko, zgodnie z którym organ w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem jest ocena, czy stan faktyczny przyjęty przy wydawaniu decyzji będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego odpowiada prawdzie w świetle istniejącego materiału dowodowego. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszego postępowania w ocenie Sądu ustalenia, iż decyzja Wójta Gminy w J. z dnia 11 czerwca 2024 roku o ustaleniu warunków zabudowy dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 – rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, iż do wniosku o wydanie decyzji winna być załączona decyzja środowiskowa oraz treść przedmiotowej decyzji wykracza poza wniosek inwestora jest rozstrzygnięciem przedwczesnym. W decyzji z dnia 11 czerwca 2024 roku organ Wójt Gminy w J. wypowiedział się, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym, brak potrzeby dołączenia decyzji środowiskowej. Z drugiej strony z załączonej analizy urbanistycznej wynika, iż wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy de facto dotyczy rozbudowy istniejącego zakładu. Inwestor w swoim wniosku wskazywał, że powierzchnia podlegająca przekształceniu będzie się kształtować w przedziale 6000 – 8000 m². W przypadku zabudowy przemysłowej z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę o powierzchni nie mniejszej niż – 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody określonymi w art. 6 ust.1 pkt 1- 5,8,9 ustawy o ochronie przyrody, 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit.a). Rozpoznając wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ biorąc pod uwagę tylko treść wniosku to należało uznać, iż faktycznie przedmiotowa inwestycja nie należała do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać środowisko. Jednocześnie informacja o rozbudowie istniejącego zakładu winna nakazać organowi ocenić przedmiotową inwestycję w kontekście regulacji § 3 ust.2 pkt 3 rozporządzenia z 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko( Dz.U z 2019 roku, poz. 1839 dalej jako rozporządzenie), które ma celu zapobieganie sztucznemu dzieleniu przedsięwzięć na dwa lub więcej mniejszych, w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W cytowanym przepisie statuowana jest zasada kumulacji oddziaływań, wedle które do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust.1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Już na pierwszy rzut oka widać, że przepis ten nie ma jasnej i oczywistej treści. Mowa w nim o przedsięwzięciu tego samego rodzaju, znajdującym się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Przedstawiona w nim zasada sumowania oddziaływań odnosi się zaś do niezdefiniowanego powiązania technologicznego pomiędzy przedsięwzięciami. Dopiero z wykładni § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia dokonanej przez sądy administracyjne (na tle rozporządzenia ) wynika, że nie tyle chodzi w nim o jeden zakład lub obiekt, ale "powiązania technologiczne", które należy rozumieć jako związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. II OSK 183/17, LEX nr 2427622, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 4 października 2019 r., II SA/Łd 458/19, publ. w CBOSA). Należało zatem odpowiedzieć na pytanie, czy przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem o jakim mowa w tym przepisie, a jeżeli tak, czy jest przedsięwzięciem wymagającym "zsumowania parametrów", o jakim mowa w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W razie pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii należało ocenić, czy zaniechanie tej czynności w kontrolowanym postępowaniu i nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, stanowi naruszenie prawa skutkujące koniecznością eliminacji decyzji z obrotu prawnego w trybie nieważnościowym. Zgodnie z art. 72 ust.1 pkt 3 wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem między innymi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie przed organ nadzorczy w postaci załączenia kserokopii map z Geosystemu, z wydruku z Google, czy film z portalu YOU TUBE i wydanie decyzji stwierdzającej nieważność, z powodu że decyzja z 11 czerwca 2024 roku powinna być poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest przedwczesna. Na podstawie wskazanych dowodów nie ma podstaw do jednoznacznego przesądzenia, że decyzja o warunkach zabudowy rażąco narusza prawo i wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacjach realizacji inwestycji tj. działki nr [...] w związku z treścią § 3 ust.2 pkt 3 rozporządzenia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, pojęcie prawne przedsięwzięcia oznacza każde zamierzenie budowlane lub też inną ingerencję w środowisko, która polega na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. Oznacza to, że ustawodawca wąsko definiuje to pojęcie prawne, ponieważ ogranicza je do terenów, które w wyniku lokalizacji na nich przedsięwzięcia ulegną przekształceniu lub nastąpi zmiana sposobu wykorzystania danego terenu. Powierzchnią zabudowy w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia oznacza powierzchnie terenu zajętą pod obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w celu realizacji przedsięwzięcia. Niewątpliwie na podstawie dokumentacji map Geosystemu można stwierdzić, iż działki sąsiadujące z działką nr [...] uległy przekształceniu ale trudno odpowiedzieć w jakiej części i w jaki sposób i czy można uznać, że stanowią całość z działalnością z przemysłową na prowadzoną na działce nr [...] przez skarżącego. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyduje między innymi oczywistość naruszenia prawa. Nie chodzi bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny( por. wyrok NSA z 18 marca 2025 roku, II OSK 1842/22). Kwestia czy i w jakim zakresie uległy przekształceniu te działki w ocenie Sądu i czy wniosek o warunki zabudowy co działki nr [...] był obejściem prawa aby uniknąć starania się o decyzję środowiskową wymagałoby wnikliwszego postępowania dowodowego. Oczywiście organ orzekający w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie może na nowo rozpoznawać i oceniać wniosku o warunki zabudowy w całokształcie, ale w zakresie istnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności może przeprowadzić postępowanie. Odnosząc się do zarzutu podważania braku zgodności decyzji o ustalaniu warunków zabudowy z wnioskiem inwestora, to może nastąpić tylko na żądanie inwestora. Treść żądania o ustalenie warunków zabudowy należy wyłącznie do inwestora, a zatem nie może inna strona postępowania podważać niezgodności decyzji z żądaniem inwestora ( por. wyrok NSA z 11 września 2019 roku, II OSK 2086/18). Zgodnie z art. 19 ust.2 ustawy z 12 października 1994 roku o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych( DZ.U z 2018 roku, poz. 570) w związku z art. 87 k.p.a. Organ kolegialny, właściwy do wydania decyzji w sprawie, może zlecić przeprowadzenie postępowania dowodowego lub jego części jednemu ze swych członków lub pracowników, jeżeli szczególne przepisy temu się nie sprzeciwiają. Tak więc nie przesądzając, iż decyzja z 11 czerwca 2024 roku została z rażącym naruszeniem prawa z powodu braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia postepowanie winno być uzupełnione poprzez jednoznaczne ustalenie, iż regulacja § 3 ust.2 pkt 3 rozporządzenia powinna być zastosowana przy wydawaniu decyzji, tym samym wydano decyzję o warunkach zabudowy dla działki nr [...] bez przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku § 3 ust.2 pkt 3 rozporządzenia orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono biorąc za podstawę art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku( DZ.U z 2016 roku, poz. 1800 ze zm.).