VIII SA/Wa 796/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi G. L., Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok postanawia: zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Pismem z [...] sierpnia 2013 r. G. L. i Z. L. (dalej: "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS" lub "organ odwoławczy") z [...] lipca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] lutego 2013 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącym zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. z odsetkami od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na ten podatek za wszystkie miesiące 2007 r. Z uzasadnienia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wynika, że organy podatkowe między innymi odmówiły skarżącemu prawa do zaliczenia w ciężar kosztów uznania przychodów nieodliczonego podatku naliczonego (VAT) za lata 2006 – 2007 (zob. s. 2, 6 i 17 zaskarżonej decyzji oraz s. 38 – 39 decyzji Naczelnika US). Organy powołały się przy tym na ustalenia faktyczne dokonane w zakresie VAT, przedstawione w decyzjach dotyczących rozliczeń Z. L. z tytułu VAT za poszczególne miesiące lat 2005 – 2006. Zdaniem organów, zmiana proporcji sprzedaży opodatkowanej do zwolnionej, o których mowa w przepisach art. 90 – 91 ustawy o VAT, za poszczególne miesiące objęte decyzjami wymiarowymi (w tym za poszczególne miesiące lat 2006 – 2007) powoduje, że brak jest podstaw do zaliczenia nieodliczonego VAT do kosztów uzyskania przychodów. W trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia w niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżących wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania sądowego, gdyż dotychczas nie została wydana nowa decyzja wymiarowa dla Z. L. za poszczególne miesiące lat 2005 – 2007. Pełnomocnik Dyrektora IS oświadczył, że nie posiada wiedzy, czy została wydana nowa decyzja dla skarżącego w zakresie VAT. Kwestię zawieszenia postępowania pozostawił do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało zawiesić z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie taka przesłanka zaistniała, gdyż tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z 10 października 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję wymiarową Dyrektora IS za poszczególne miesiące lat 2005 – 2007. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał na konieczność wyjaśnienia kwestii ewentualnego przedawnienia (wygaśnięcia) zobowiązań podatkowych oraz konieczność wyjaśnienia zasadności zastosowania instytucji oszacowania podstawy opodatkowania odnośnie obrotów skarżącego z tytułu osiąganej przez niego marży jako komisanta. Rozstrzygnięcie powyższych okoliczności dotyczące postępowania podatkowego w zakresie VAT prowadzonego przez organ podatkowy po uchyleniu decyzji Dyrektora IS przez Sąd, będzie miało wpływ na wynik niniejszej sprawy w zakresie wymiaru zobowiązania podatkowego oraz w zakresie odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek. Zdaniem Sądu, zawieszenie postępowania sądowego jest zgodne z zasadą ekonomiki procesowej, gdyż pozwala uniknąć szeregu potencjalnie zbędnych czynności do czasu rozstrzygnięcia sprawy prejudycjalnej, która ma istotne znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Pozwoli także w sposób prawidłowy uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy, bez ryzyka naruszenia art. 141 § 4 zdanie drugie u.p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, bądź też uchroni stronę skarżącą od ryzyka poniesienia kosztów postępowania kasacyjnego. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.