VIII SA/Wa 805/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant referent stażysta Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zatrudnienie 1) uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Rady Izby Notarialnej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r., aplikantka notarialna M.G. złożyła wniosek do Rady Izby Notarialnej w W. o wyrażenie zgody na kontynuowanie zatrudnienia na stanowisku pracownik administracyjno – biurowy w dotychczasowym miejscu pracy "Kancelaria Komornicza w G.". W uzasadnieniu wniosku podała, że jej praca polega na: rejestrowaniu na komputerze spraw wpływających do komornika, sporządzanie pism na komputerze oraz obsługa sekretariatu (przyjmowanie interesantów oraz odbieranie telefonów). W jej ocenie praca w kancelarii komorniczej nie uchybia powadze, ani godności zawodu notariusza, nie koliduje również z obowiązkami aplikanta notarialnego. Wynagrodzenie za pracę pozwala jej pokryć koszty utrzymania oraz wydatki związane z aplikacją notarialną (opłata roczna za aplikację, koszty dojazdów do patrona, na szkolenia oraz praktyki sądowe). Dodatkowo wyjaśniła, że żadna z [...] kancelarii notarialnych, w których ubiegała się o pracę, nie wyraziła chęci zatrudnienia jej jako aplikanta bądź pracownika biurowego, dlatego odbywa aplikację pozaetatową. Do wniosku dołączyła, m.in. umowę o pracę i zakres obowiązków. Uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 19 w zw. z art. 78 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r., Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1158, Dz. U. z 2009 r., Nr 37, poz. 286; dalej jako ustawa prawo o notariacie) Rada Izby Notarialnej w W. nie wyraziła zgody na zatrudnienie aplikantki w kancelarii komorniczej. W uzasadnieniu uchwały organ I instancji powołał się na treść przepisu art. 19 ustawy o notariacie, który stosuje się również do aplikantów, którym nie wolno podejmować zajęcia, które przeszkadzałoby w pełnieniu obowiązków albo mogło uchybiać powadze wykonywania w przyszłości zawodu notariusza, tj. nie wolno zajmować się handlem, przemysłem i doradztwem w interesach. Na powyższą uchwałę strona zgodnie z pouczeniem wniosła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Podniosła, że przedmiot działalności kancelarii komorniczej nie ma nic wspólnego z handlem, przemysłem, pośrednictwem i doradztwem w interesach. Nie uchybia też powadze wykonywania zawodu notariusza. Czynności wykonywane przez odwołującą się w znacznym stopniu zbliżone są do czynności wykonywanych przez pracowników sądu, na co Rada Izby Notarialnej wyraża zgodę. Odwołująca się zauważyła, że organ I instancji dokonał rozszerzającej wykładni przepisów. Idąc tym tokiem rozumowania, mniej uchybia godności zawodu notariusza bezrobotny aplikant, co miesiąc stojący w kolejkach po zasiłek dla bezrobotnych, niż aplikant notarialny zatrudniony w kancelarii komorniczej. Nadto odwołująca się podkreśliła, że zmniejszeniu uległ wymiar jej czasu pracy tak by nie kolidował z zajęciami aplikacyjnymi, na dowód czego załączyła porozumienie zmieniające umowę o pracę. Uchwałą z dnia [...] maja 2010 r., Krajowa Rada Notarialna utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę i nie wyraziła zgody na zatrudnienie M.G. na stanowisku pracownika administracyjno – biurowego w Kancelarii Komorniczej w G.. Uzasadniając swe stanowisko organ odwoławczy powołując się na dyspozycję art. 19 w związku z art. 78 ustawy Prawo o notariacie wyjaśnił, iż ograniczenie możliwości podejmowania działalności pozazawodowej notariusza jest wynikiem jego roli, jako zawodu zaufania publicznego. Odnosząc się do wniosku skarżącej, organ samorządu uznał słuszność zaskarżonego rozstrzygnięcia podkreślając, iż po ponownej analizie zakresu obowiązków, złożonych przez stronę w toku postępowania, należało uznać, że "wykonywanie wszelkich czynności terenowych i biurowych zleconych przez komornika" i "w razie nieobecności w pracy innych pracowników – zastępowanie ich" rodzą obawę, że tak szerokie ich ujęcie stanowi zagrożenie wykonywania przez skarżącą czynności, obejmujących swym zakresem szeroko pojęte doradztwo w interesach. Krajowa Rada Notarialna wskazała, że doradztwo prawne należy jednoznacznie uznać za jedną z form doradztwa w interesach, które jest zajęciem zakazanym dla notariuszy i aplikantów notarialnych. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że podnoszone przez odwołującą się argumenty ekonomiczne nie mogą ustępować obowiązkom aplikanta – zakazu podejmowania dodatkowych zajęć uchybiających powadze zawodu. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r., M.G. (dalej jako skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie uchwały Krajowej Rady Notarialnej. Uchwale zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że zaskarżona uchwała jako decyzja uznaniowa nie powinna być wydawana jedynie na domysłach, czy też obawach. Zaskarżona uchwała w swym uzasadnieniu nie podaje żadnych okoliczności, które niepodważalnie wskazują na to, że kontynuowanie przez skarżącą zatrudnienia na stanowisku pracownika biurowo – administracyjnego jest niezgodne z art. 19 § 2 w zw. z art. 78 ustawy Prawo o notariacie. Dodatkowo skarżąca podniosła, że komornik prowadząc postępowanie egzekucyjne obowiązany jest do zachowania bezstronnego stosunku wobec stron, tym samym nie można uznać, że przedmiotem działalności kancelarii komorniczej jest doradztwo w interesach, w szczególności doradztwo prawne, które cechuje się stronniczym i subiektywnym stosunkiem wobec klienta. Co zaś tyczy się obaw organu odwoławczego, skarżąca wyjaśniła, że w czynnościach terenowych może uczestniczyć jedynie w charakterze protokolanta bądź świadka. Co zaś tyczy kontaktów z klientami kancelarii, to sprowadzają się one do udzielania informacji w przedmiocie procedur prawnych związanych ze wszczęciem i przebiegiem postępowania egzekucyjnego, ponieważ komornik analogicznie jak sędzia winien pouczyć strony o przysługujących im prawach i obowiązkach oraz konsekwencjach ich niedopełnienia. W ocenie skarżącej, zaskarżona uchwała jest niezrozumiała i krzywdząca. Pomijając argumenty ekonomiczne organ dopuścił się naruszenia art. 7 kpa, który mówi o powinności uwzględnienia słusznego interesu obywatela. Skarżąca zaznaczyła, że praca w kancelarii komorniczej nie jest jej wyborem, lecz koniecznością – brak możliwości zatrudnienia w kancelarii notarialnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Dodatkowo, organ zwrócił uwagę, że użyte przez organy samorządu notarialnego zwroty typu "rodzą obawę" nie świadczą absolutnie o nierzetelnym lub niepełnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, gdyż używanie tego typu określeń ma swoje źródło w uznaniowym charakterze podejmowanego rozstrzygnięcia i przesłankach określonych w art. 19 Prawa o notariacie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami, m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Sąd administracyjny kontrolując uznaniową decyzję administracyjną bada jej zgodność z prawem nie zaś jej celowość, a kontrola decyzji uznaniowej zmierza do ustalenia czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej oraz czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Oceniając w ten sposób zaskarżone uchwały, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie niniejszej dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, bowiem z art. 19 § 3 ustawy Prawo o notariacie wynika, że Rada Izby rozstrzyga " czy podjęcie zatrudnienia lub zajęcia nie uchybia obowiązkom notariusza albo powadze wykonywanego zawodu ". Takie sformułowanie oznacza, że zgoda bądź odmowa zgody zależy od uznania organu. To uznanie w żadnym razie nie oznacza dowolności. Organ opierając się na przeprowadzonym postępowaniu dowodowym ustala istnienie okoliczności pozwalających na określenie " czy podjęcie zatrudnienia lub zajęcia nie uchybia obowiązkom notariusza albo powadze wykonywanego zawodu " a następnie, zważywszy te ustalenia, podejmuje decyzję i uznaje, że należy zgody udzielić bądź odmówić, przy czym uznanie nie obejmuje oceny faktów, a jedynie określenie ich skutku prawnego (por. B.Adamiak/J.Borkowski: " Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2003, str. 486). Przepis art. 19 § 2 ustawy prawo o notariacie, zakazując podejmowania zajęć notariuszowi, które przeszkadzałyby w pełnieniu obowiązków albo mogłyby uchybiać powadze wykonywanego zawodu, zawiera m.in. dwa określenia – pośrednictwo i doradztwo w interesach - gdyż notariuszowi nie wolno w szczególności zajmować się handlem, przemysłem, pośrednictwem i doradztwem w interesach. Innymi słowy, na co szczególnie kładzie nacisk wymieniony przepis, notariuszowi nie wolno zajmować się wykonywaniem działalności gospodarczej. O zamiarze podjęcia zatrudnienia lub jego kontynuowania notariusz jest obowiązany zawiadomić prezesa rady właściwej izby notarialnej. Rada rozstrzyga, czy podjęcie zatrudnienia lub zajęcia nie uchybia obowiązkom notariusza albo powadze wykonywanego zawodu. Jeżeli rada nie wyrazi zgody na zatrudnienie lub zajęcie, o których mowa w § 1 i 2, sprawę, na wniosek notariusza, rozstrzyga Krajowa Rada Notarialna, której decyzja jest ostateczna (art. 19 § 3 ustawy prawo o notariacie). Jak nadmieniono przepis art. 19 § 2 ww. ustawy zawiera, m.in. dwa określenia niedozwolonych zajęć dla notariusza: pośrednictwo – którego synonimem jest działanie za pośrednictwem kogoś lub czegoś i doradztwo, którego to synonimem jest konsulting. Chodzi bowiem w szczególności, by notariusz (aplikant notarialny) nie zajmował się we własnym imieniu i na własną rzecz lub w imieniu osoby trzeciej i na jej rzecz szeroko rozumianą działalnością gospodarczą. Zatem dla owego "doradztwa w interesach" zasadnym jest przyjęcie, że kształtuje się ono jako konsulting. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie można powiedzieć, że skarżąca wykonywała zadania określone dla niej przez kancelarię komorniczą jako dla pośrednika, pośrednicząc pomiędzy kancelarią a jakąś instytucją lub osobami w działalności prowadzonej przez kancelarię. Jest bowiem pracownikiem kancelarii usytuowanym w jej nomenklaturze na stanowisku pracownika biurowo - administracyjnego, a nie osobą zewnętrzną świadczącą na rzecz kancelarii usługi pośrednictwa. Doradztwo, czyli konsulting jest umową zawieraną pomiędzy klientem (czyli podmiotem zlecającym czynności doradcze, zamawiającym konsultację lub ekspertyzę) i konsultantem jako osobą niezależną i wykwalifikowaną w zakresie rozpoznawania i rozwiązywania problemów związanych z organizacją, metodami i procedurami prowadzenia działalności gospodarczej przez klienta. Konsulting to umowa dwustronna, łącząca przedsiębiorcę zamawiającego ekspertyzę (i ewentualnie dodatkowe czynności, np. jej wdrożenie) z wyspecjalizowaną firmą konsultingową (konsultantem). Inni uczestnicy konsultingu występujący w praktyce to: inne firmy konsultingowe jako podwykonawcy części usługi czy tzw. wywiadownie gospodarcze. Podmiotami tej umowy są z jednej strony przedsiębiorca, a z drugiej niezależna, wyspecjalizowana i wykwalifikowana jednostka zajmująca się rozpoznawaniem i badaniem problemów związanych z szeroko rozumianą organizacją działania przedsiębiorcy. Firma konsultingowa może również dawać klientowi zlecenia podejmowania określonych działań w celu poprawy funkcjonowania przedsiębiorstwa lub konkretnej jednostki organizacyjnej (por. Urszula Krzemińska /w/ artykuł w Prawo cywilne i handlowe. 2/113/luty 2010). Skarżąca sporządzając projekty pism nie wykonuje ww. usług, gdyż tych dokumentów nie sposób określić jako wiążące jej pracodawcę, działa na polecenie swojego przełożonego wykonując jako pracownik kancelarii zadania powierzone jej w ramach zakresu obowiązków. To nie skarżąca nadaje tym pismom walor dokumentu zewnętrznego, gdyż nie posiada uprawnień decyzyjnych. Te uprawnienia w imieniu spółki przysługują wyłącznie zarządowi spółki. Nie działa zatem we własnym imieniu i na własną rzecz ani nie działa w imieniu kancelarii i na jej rzecz, gdyż spełnia tylko obowiązki pracownika usytuowanego w nomenklaturze kancelarii na stanowisku pracownika biurowo - administracyjnego, któremu prawo do reprezentacji kancelarii również nie przysługuje. Umowa konsultingowa z reguły zawiera klauzule lojalnościowe, jako że jest oparta na stosunku zaufania. Nadto, zawiera klauzule zabraniające udostępniania przez przedsiębiorcę informacji zawartych w ekspertyzie z uwagi na ochronę własności intelektualnej jej autora, jeśli konsultant nie przeniesie na przedsiębiorcę praw własności intelektualnych odnośnie do ekspertyzy (por. Urszula Krzemińska /w/ jw.). Autorka publikacji dzieli konsulting na sensu stricte – umowa konsultingowa stanowiąca odpłatne świadczenie usług doradczych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa przez wyspecjalizowany podmiot w oparciu o zasadę wzajemnego zaufania i ścisłego współdziałania stron, wyróżniające się dyskrecją, neutralnością i obiektywizmem oraz na konsulting wykonawczy polegający na wdrażaniu zaleceń przez firmę konsultingową w przedsiębiorstwie klienta. Dokumenty sporządzane przez skarżącą w kancelarii komorniczej nie podlegają żadnej ochronie intelektualnej w tym znaczeniu, że skarżącej taka ochrona nie przysługuje jako ich autorce. Skarżąca nie wykonuje również na zamówienie kancelarii odrębnych odpłatnych świadczeń doradztwa lub odrębnego odpłatnego świadczenia usługi wdrażania zaleceń wydanych w wyniku jakiegokolwiek doradztwa. W ramach stosunku pracy otrzymuje jedno wynagrodzenie za wykonywanie zadań objętych jej zakresem obowiązków. Nie jest także osobą (podmiotem) zewnętrznym w stosunku do spółki, gdyż podlega służbowo pracodawcy (Komornikowi Sądowemu). Skarżąca świadczy pracę w kancelarii komorniczej na podstawie umowy o pracę co istotnie odróżnia ten charakter umowy od umowy doradztwa (konsultingu), gdyż ta ostatnia ma charakter umowy cywilnoprawnej przybierającej przeważnie postać zlecenia. Mając na uwadze treść przepisu art. 19 ustawy Prawo o notariacie organ administracji powinien ustalić, jakie w jego ocenie skutki prawne wywołuje zatrudnienie skarżącej w kancelarii komornika sądowego. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym organy samorządu notarialnego, z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa nie dokonały ustaleń pozwalających na podjęcie zaskarżonych uchwał, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy jednocześnie podkreślić, że swoboda organu przy kreowaniu decyzji uznaniowej jest ograniczona tym, iż organ stosujący prawo zobowiązany jest w toku postępowania mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Następuje w takich przypadkach odesłanie do oceny interesu i słuszności (por. W. Lange, J. Wróbel, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1986, s. 473 oraz L. Leszczyński, Zagadnienia teorii stosowania prawa, doktryna i tezy orzecznictwa, Kraków 2001). W przypadku decyzji wydawanych na podstawie przepisów kpa organ administracji nie korzysta ze swobody uznania administracyjnego, lecz z luzu decyzyjnego wyboru konsekwencji prawnych o zakresie zróżnicowanym charakterem dyrektywy wyboru konsekwencji, albo będą one określone w normie prawnej wąsko albo szeroko, albo będą wynikały z zasad ogólnych kpa (L. Leszczyński, stosowanie generalnych klauzul odsyłających, Kraków 2001). Wyrażona w art. 7 kpa zasada postępowania administracyjnego odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, gdyż stanowi ona o całokształcie przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Przepis art. 7 kpa nie ustala hierarchii interesu społecznego i słusznego interesu obywateli ani też nie określa zasad rozstrzygania konfliktów między nimi. Z jego brzmienia wynika, iż ustawodawca przyjmuje regułę, zgodnie z którą oba te interesy podlegają równorzędnej ochronie bez dominacji któregokolwiek z nich. W państwie prawa nie ma bowiem miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowaną nadrzędnością interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku organ administracji publicznej ma obowiązek wskazać, o jaki interes publiczny chodzi, i ze względu na jakie przesłanki faktycznie występujące w sprawie interes publiczny powoduje ograniczenie uprawnień strony. Należy podkreślić, że organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, gdyż realizacja zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. wyrok Sąd Najwyższy w sprawie III ARN 49/93 z dnia 18 listopada 1993 r. oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2009 r. w sprawie IV SA/Wa 375/09, z dnia 12 września 2008 r. w sprawie V SA/Wa 943/08 i z dnia 1 grudnia 2008 r. w sprawie IV SA/Wa 631/08 oraz wyrok WSA w Gdański z dnia 8 października 2008 r. ). W przypadku występowania w przepisie pojęć ogólnych, niedookreślonych trzeba ich znaczenie ustalić w odniesieniu do konkretnej indywidualnej sprawy, gdyż jakiekolwiek niejasności i wątpliwości, co do treści przepisu prawa stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy, nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony. Takiej interpretacji przepisu art. 19 § 2 ustawy Prawo o notariacie dokonał organ samorządu notarialnego stwierdzając, że skarżąca wykonując pracę jako pracownik kancelarii komornika sądowego, faktycznie świadczy na rzecz tej spółki doradztwo prawne tożsame z doradztwem w interesach. Sąd stwierdza, że organy administracji z naruszeniem wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie ustaliły i nie dokonały oceny stosownie do art. 80 kpa, czy skarżąca wykonywała jedynie zadania pracownicze zgodne z jej zakresem obowiązków w kancelarii, czy wykroczyła poza ten zakres obowiązków świadcząc na rzecz kancelarii doradztwo w interesach. Organy samorządu notarialnego wyinterpretowały jedynie z przepisu art. 19 § 2 ustawy Prawo o notariacie, na podstawie przedłożonych dokumentów przez skarżącą, że zajmuje się ona działalnością gospodarczą " doradztwa w interesach ", nie analizując jej zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, zgodnie z którym wykonuje jedynie polecenia pracodawcy (komornika sądowego). W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia wymienionych przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, co spowodowało błędną interpretację przepisu art. 19 § 2 ustawy Prawo o notariacie. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, jeżeli skarżąca faktycznie wykonywała jedynie zadania pracownicze na stanowisku pracownika administracyjno-biurowego w Kancelarii Komorniczej wynikające z przepisu art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o komornikach sądowych i egzekucji / j.t. Dz. U. z 2006r. nr 167 poz. 1191 / oraz z zawartej przez nią umowy o pracę z dnia 1 września 2008r. / akta sprawy k. 3-5 / - to brak jest podstaw do przyjęcia, że takie zatrudnienie narusza zakaz określony w art.19 § 2 ustawy Prawo o notariacie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy samorządu zawodowego notariuszy powinny wziąć pod uwagę charakter zatrudnienia skarżącej i obowiązki przez nią wykonywane na stanowisku pracy uwzględniając również wywody Sądu przeprowadzone w aspekcie rozumienia przepisu art. 19 ustawy Prawo o notariacie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 9