VIII SA/Wa 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, t.j.) po rozpoznaniu odwołania M. M., działającego przez pełnomocników J. i K. M., od decyzji Wójta Gminy G. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] września 2013r. znak: [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez W. i B. M., polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dobudowa klatki schodowej z łazienką) na działce nr ewid. [...] (część działki) położonej przy ul. Ż. [...] w G. (obręb G.) - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rozpoznając wniosek W. M. i B. M. z dnia [...] czerwca 2012 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dobudowa klatki schodowej wraz z łazienką) na części działki nr ewid. [...], położonej przy ul. Ż. [...] w G. organ I instancji ustalił, iż działka, na której W. i B. M. zamierzają realizować planowaną inwestycję nie jest objęta ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, iż przeprowadzona w niniejszej sprawie, stosownie do wymogu art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 t.j. ze zm.) (dalej także: "ustawa"), analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również analiza stanu faktycznego i prawnego terenu lokalizacji inwestycji pozwoliła na stwierdzenie, iż: wskazana we wniosku działka znajduje się na terenie zabudowanym o dominującej funkcji – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Na analizowanym terenie występuje zabudowa mieszkaniowa pozwalająca na określenie wymagań w stosunku do nowej zabudowy. Wskazano także, iż część działki objętej wnioskiem jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym, a inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego o klatkę schodową i łazienkę. W celu powiązania funkcjonalnego projektowanej dobudowy klatki schodowej i łazienki z istniejącym budynkiem planowane jest wyburzenie podokiennika w poziomie parteru i piętra. Wskazano jednocześnie, iż teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a działka położona jest na terenie opisanym w wypisie z rejestru gruntów jako B-LsVI, objętym zgodą rolną i leśną przy opracowaniu planu miejscowego, który utracił ważność z dniem 1 stycznia 2004 r. Działka posiada dostęp do drogi gminnej wraz z istniejącym zjazdem na działkę, istniejące uzbrojenie pozwala na realizację inwestycji, parametry terenu inwestycji są wystarczające dla realizacji wskazanego we wniosku zamierzenia. Na terenie inwestycji nie są zlokalizowane obiekty objęte ochroną prawną na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Organ I instancji podniósł także, iż teren nieruchomości nie był przeznaczony w nieobowiązującym planie gminy G. na realizację celów publicznych ponadlokalnych i tym samym nie zachodzi konieczność uzyskania uzgodnienia z Wojewodą [...], Marszałkiem Województwa i Starostą w zakresie zadań samorządowych i rządowych. W świetle dokonanych ustaleń stwierdzono, że planowana inwestycja nie narusza przepisów prawa, wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów ekonomicznych przestrzeni, jak również walorów architektonicznych i krajobrazowych. Wskazano, iż w toku postępowania uzyskano pozytywne uzgodnienia: - Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R. oraz organu I instancji, jako Zarządcy Dróg Gminnych w zakresie wpływu na drogę oraz ruch drogowy. Dodano także, iż decyzja nie rozstrzyga o podziale działki o nr ewid. [...], co sprawia, iż nie zmieni się obsługa komunikacyjna działki. Podział nieruchomości dokonuje się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 102, poz. 651 z 2010r. t.j. ze zm.), albo o podziale nieruchomości orzeka sąd, rozstrzygając również kwestie związane z określeniem ewentualnych kosztów wynikających z podziału. Powołując się na art. 63 ust. 2 ustawy organ I instancji wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stwierdza jedynie dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa, realizacji określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, ustala warunki, jakim winna odpowiadać projektowana inwestycja, nie przesądza natomiast o możliwości realizacji inwestycji. Wykonanie inwestycji będzie możliwe dopiero po spełnieniu wymogów przewidzianych w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz odrębnych przepisach. Wobec ustalenia, iż wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2013 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez W. M. i B. M., polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dobudowa klatki schodowej z łazienką), przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. [...] (część działki) położonej przy ul. Ż. [...] w G. (obręb geod. G.). Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł działaniem swoich pełnomocników – J. i K. M. – M. M. (dalej: "skarżący"). Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, podnosząc, iż zawiera ona błędy prawne. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż sposób ustalania i przedstawiania danych świadczy o uporczywym dążeniu do uzasadnienia wyznaczonych parametrów dla tej dobudowy. Podniósł, iż nie został ustalony średni wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w terenie analizowanym, aby go porównać z powierzchnią biologicznie czynną na działce [...], która jest rażąco niska w stosunku do działek sąsiednich. W ocenie skarżącego nie będzie zachowany ład przestrzenny, a działka nr [...] straci przydomową rekreacyjną funkcję, nadto niewiarygodne są dane o wysokości sąsiedniej zabudowy oraz odległości ustalonej linii zabudowy w stosunku do ogrodzenia, jak również ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy działki nr [...]. Wątpliwości skarżącego wywołało także dokonane rozgraniczenie terenu oznaczone literami ABCDEF. Okoliczności te jego zdaniem wskazują na celowość wykonania nowej analizy przez osobę uprawnioną, dotychczas nie powiązaną ze sprawą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., opisaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2013 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez W. M. i B. M., polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dobudowa klatki schodowej z łazienką) na działce nr ewid. [...] (część działki) położonej przy ul. Ż. [...] w G. (obręb G.) – orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Po przypomnieniu przebiegu postępowania i ustalonego stanu faktycznego SKO przytoczyło treść art. 52 ust. 1 i 2 ustawy, podnosząc, iż złożony w niniejszej sprawie wniosek wskazuje granice terenu inwestycji i prawidłowo określa charakterystyczne dane dla nowej inwestycji. Spełniony został także warunek z art. 60 ust. 4 ustawy, polegający na zleceniu opracowania projektu decyzji osobie do tego uprawnionej i wpisanej na listę Samorządu Zawodowego. Organ odwoławczy przypomniał, iż sprawa była już uprzednio rozpoznawana, a decyzje organu I instancji były uchylane z powodu uchybień analizy funkcji. Dokonaną obecnie analizę funkcji organ odwoławczy uznał za prawidłową. Podniósł, iż analiza sporządzona została zarówno w formie graficznej jak i tekstowej, a w jej tekście podano, że działka objęta wnioskiem posiada szerokość frontową 11 m, przy czym do analizy przyjęto obszar w odległości 50 m. Na części graficznej analizy naniesione zostały dane dotyczące cech i parametrów istniejącej zabudowy, które następnie przeniesione zostały do ustaleń analizy tekstowej. Dane dotyczące zabudowy istniejącej posłużyły następnie do określenia wymagań dla planowanej rozbudowy budynku mieszkalnego. Organ odwoławczy po dokonaniu oceny danych zawartych w analizie podniósł, iż są one wystarczające i na tyle szczegółowe, że mogły stanowić podstawę do określenia warunków i wymagań zawartych w pkt 1.1 decyzji. Analiza wskazuje bowiem, że spełniony został warunek tzw. kontynuacji funkcji, a ustalone parametry dla planowanej rozbudowy znajdują uzasadnienie w § 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Wskazano jednocześnie, iż z analizy wynika, że inwestycja posiada dostęp do drogi gminnej - publicznej z istniejącym zjazdem, a istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla nowej inwestycji. Działka nr [...] położona jest na terenach "B" czyli budowlanych zalesionych i inwestycja została pozytywnie oceniona przez organ właściwy ds. ochrony lasów. Decyzja pozostaje również w zgodności z przepisami odrębnymi, bowiem Rejonowy Dyrektor Ochrony Środowiska nie wniósł żadnych uwag przy jej uzgodnieniu. Wskazano, iż decyzja organu I instancji spełnia wymogi art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uzasadnia utrzymanie jej w mocy. Organ odwoławczy zarzuty odwołania uznał za niezasadne, wskazując , iż centymetrowa różnica przy określaniu szerokości i wysokości budynków na dz. [...] i [...] nie miała istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia rozbudowę istniejącego na dz. [...] budynku mieszkalnego o dobudowę klatki schodowej i łazienki o szerokości 2,70 m i wysokości elewacji 9,30 m. Dobudowa do budynku nie narusza ładu przestrzennego istniejącego w tym terenie, albowiem jego zabudowa jest zróżnicowana. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2013 r., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż kolejna decyzja organu I instancji jest nadal niezgodna z obowiązującymi przepisami. Wskazał, iż podnoszone w odwołaniu różnice pomiarów dotyczą jedynie dostępnych budynków, a takie same błędy mogą występować na całym terenie analizowanym. SKO uwagi w tym względzie zbagatelizowało i potraktowało jako różnice centymetrowe. Nie zajęło też stanowiska co do nieprawidłowej odległości wyznaczonej linii zabudowy oraz braku analizy powierzchni biologicznie czynnej, wyliczenia jej średniej i porównania do powierzchni biologicznie czynnej na działce [...]. Podnieśli, iż od początku wyrażają stanowisko, że działka [...] jest najbardziej zabudowana w stosunku do średniej w terenie analizowanym. Skarżący powtórzył zarzut błędów w wyznaczeniu linii dla nowej dobudowy, co jest istotne z punktu widzenia zbliżenia do krawędzi drogi oraz prowadzi do naruszenia § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto podniósł, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił na podstawie jakich przepisów wyznaczono obszar rozgraniczenia inwestycji, podczas gdy front całej działki ma 20 m, a działka dotychczas nie została podzielona. Wskazał jednocześnie, iż celem inwestora jest uzyskanie decyzji ustalającej warunki dobudowy i przyszłe dokonanie korzystnego podziału nieruchomości, co w ocenie skarżącego stanowi rażące nadużycie prawa. Uznając prawidłowe wyznaczenie działek dla terenu analizowanego, wskazał na przyjęcie do wyliczenia wskaźnika zabudowy działki z sąsiedztwa, przy przyjęciu jedynie zabudowy mieszkaniowej i z pominięciem działki nr [...]. Zakwestionowane zostały także zawarte w analizie obliczenia, dotyczące zabudowy terenu, wielkości elewacji, z jednoczesnym wskazaniem, iż dołączony do wniosku projekt jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności, dokonują kontroli zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest m.in. art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym miejscu warunków, to jest: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Co istotne w przypadku łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy organ jest obowiązany do wydania decyzji o warunkach zabudowy, decyzja taka nie jest bowiem decyzją uznaniową. Bez znaczenia też są motywy, jakimi kierują się wnoszący o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nie stanowi też o podziale działki. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określony został w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164. poz. 1588) (dalej także: "rozporządzenie"). Rozporządzenie to zgodnie z zapisem § 1 określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu tj. kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż projektowana inwestycja posiada dostęp do drogi, uzbrojenie terenu objętego wnioskiem jest wystarczające, działka jest położona na terenach budowlanych zalesionych zabudowy jednorodzinnej, przy czym inwestycja została pozytywnie uzgodniona z Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R. oraz decyzja pozostaje w zgodności w odrębnymi przepisami. Zarzuty skargi zmierzają do zakwestionowania prawidłowości ustalenia spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odnosząc się do ich treści zauważyć wypada, iż analiza urbanistyczna, stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji została sporządzona przez mgr inż. architekta z uprawnieniami budowlanymi do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, co sprawia, iż spełniony został warunek z art. 60 ust. 4 ustawy. Jednocześnie w ocenie Sądu analiza urbanistyczna, o której mowa pozwala na uznanie, iż zostały w odniesieniu do projektowanego zamierzenia spełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 ustawy i rozporządzenia, w tym także warunki wymienione w ust. 1 pkt 1 tego art., nie mniej jednak zawiera ona szereg uchybień. Z § 3 ust. 2 rozporządzenia wynika, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna wartość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Z załącznika graficznego do decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2013 r. wynika, iż literami ABCDEF wyznaczono linię rozgraniczającą teren inwestycji oraz przyjęto, iż front działki objętej wnioskiem wynosi 11 m, przyjmując, iż wnioskiem objęta jest część działki [...]. Tymczasem mimo, iż z akt administracyjnych wynika, iż w odniesieniu do tej działki pomiędzy autorami wniosku o ustalenie warunków zabudowy i skarżącym w niniejszej sprawie toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności. Postępowanie to nie zostało jednak zakończone i działka nr [...] nie została dotychczas podzielona. Tym samym w ocenie Sądu wadliwe jest wyznaczanie linii rozgraniczającej teren inwestycji przy uwzględnieniu części działki nr [...]. Jednocześnie wadliwe jest przyjęcie, iż szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi 11 m. Wadliwość ta ma bezpośredni wpływ na ustalenie granic obszaru analizowanego, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 m. Jak wynika z treści skargi front działki nr [...] ma szerokość 20 m. Tym samym granice obszaru analizowanego winny zostać określone na 60 m od działki nr [...]. Wobec tego, iż granice obszaru analizowanego wyznaczono na 50 m różnica wynosi 10 m i jak wynika z załączników nr 2 i 2a do decyzji z dnia [...] września 2013 r. dotyczy terenu, który faktycznie został objęty analizą urbanistyczną. Poza linią zakreśloną w załączniku nr 2a znalazły się bowiem części działek: nr [...], [...], [...], [...], [...], które zostały uwzględnione w analizie. Odnośnie działek nr [...] i [...] wskazano, iż zabudowa została usytuowana poza obszarem analizy, co sprawia, że nie ustalano wobec tych działek wskaźnika wielkości zabudowy. Z załącznika nr 2a, o którym mowa nie wynika, aby przesunięcie granicy obszaru analizowanego o 10 m spowodowało, iż zabudowa znajdująca się na tych działkach weszła w zasięg obszaru analizowanego, co oznacza, że wyniki analizy urbanistycznej pozostałyby niezmienne. W analizie urbanistycznej nie uwzględniono działki nr [...], nie mniej jednak zabudowa tej działki także pozostawałaby poza obszarem analizowanym. W tych okolicznościach uznać należy, iż wadliwe wyznaczenie linii rozgraniczającej teren inwestycji i wadliwe oznaczenie granic obszaru analizowanego, mimo naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia nie spełniają przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Uwzględnienie skargi na tej podstawie wymaga bowiem stwierdzenia, iż naruszenie przepisów prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, wskazanych wyżej, naruszenie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Tym samym stwierdzone naruszenia nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. Jak wynika bowiem z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r. w sprawie II OSK 646/06 "1. Ratio legis art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) "jest ochrona ładu przestrzennego". Ma ona na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak prowadzić do nadmiernego jej ograniczenia. Za szerokim rozumieniem pojęcia działki sąsiedniej przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. Pojęcie "działki sąsiedniej" winno być interpretowane funkcjonalnie...". Tym samym w świetle art. 61 ust. 1 ustawy i przytoczonego powyżej poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego, który Sąd w składzie orzekającym podziela należy uznać, iż zarówno z uwagi na ochronę ładu przestrzennego, jak i kontynuacji funkcji sporządzona analiza urbanistyczna pozwala na stwierdzenie zachowania powyższych przesłanek przez projektowaną rozbudowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi w ocenie Sądu brak jest podstaw do ich uwzględnienia. Podawane przez skarżącego własne pomiary i obliczenia, mające na celu wykazanie błędów pomiarów, w oparciu o które została sporządzona analiza urbanistyczna, nie poparte pomiarami dokonanymi przez uprawnionego w tej mierze specjalistę, stanowią jedynie wyraz subiektywnej oceny skarżącego co do sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej i polemikę w stosunku do jej wyników. Zauważyć ponadto wypada, iż linia zabudowy projektowanej inwestycji, jak wynika z załącznika nr 2a została ustalona według linii zabudowy budynku istniejącego, który ma być rozbudowywany i pozostaje w zgodności z treścią § 4 ust. 4 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, co zostało w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione w analizie urbanistycznej i decyzji wydanych w oparciu o tą analizę nie można uznać za naruszające prawo. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, przy czym dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2). Z analizy urbanistycznej nie wynika, aby uwzględniono wyłącznie zabudowę mieszkaniową. Jak wynika z pkt 3 lit. c tej analizy do obliczenia średniego wskaźnika, jak wskazano w skardze nie uwzględniono działki nr [...] mimo, iż powinno to mieć miejsce. Nie mniej jednak wskaźnik, który z pominięciem tej działki został obliczony (15,4 %) w istotny sposób odbiega od wskaźnika ustalonego dla działki [...], który wynosi 31%. Wobec tego jednak, że mamy do czynienia z rozbudową nie naruszającą ładu przestrzennego i kontynuacji funkcji, zastosowano w tej mierze § 5 ust. 2 rozporządzenia, nie dopuszczając się jego naruszenia. Tym samym nie uwzględnienie działki nr [...] w obliczeniach pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Ustalenie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej pozostaje w zgodności z ustaleniem maksymalnej powierzchni zabudowy i utwardzenia terenu. Uwzględnienie działki nr [...] w obliczeniu średniej szerokości elewacji frontowej jest prawidłowe. Ustalenie szerokości elewacji frontowej dla projektowanej inwestycji wbrew twierdzeniom skargi pozostaje w zgodności z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Wysokość elewacji frontowej ustalono na 7,20 m jako wysokość maksymalną, a dostosowano ją do wysokości budynku, który podlegać ma rozbudowie w zakresie wskazanym we wniosku. Powyższe ustalenie pozostaje w zgodności z § 7 rozporządzenia i nie jest sprzeczne z dołączonym do wniosku projektem. Z tych względów w ocenie Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Na uwzględnienie nie zasługiwał też wniosek pełnomocnika skarżącego J. M. o odroczenie rozprawy z uwagi na zły stan zdrowia. Mimo udokumentowania powyższego stosownym zaświadczeniem nie zostały spełnione przesłanki z art. 109 p.p.s.a. Skarżący jest bowiem reprezentowany przez dwóch pełnomocników, to jest J. M. i K. M. Odnośnie K. M. nie wskazano okoliczności mogących stanowić podstawę do odroczenia rozprawy, a nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (art. 107 p.p.s.a.). Zauważyć jednocześnie należy, iż zgodnie z art. 76 § 3 p.p.s.a. jeżeli w sprawie jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich, przy czym jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia o rozprawie, zawiadomienie kierowane do J M zostało odebrane przez drugiego pełnomocnika – K M. Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie z treścią wyroku.