VIII SA/Wa 839/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w P. na uchwałę Rady Gminy w G. z dnia 26 listopada 2004 r. Nr XVIII/35/2004 w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia [...] czerwca 2019r., (które wpłynęło do Sądu [...].09.2021 r.) Prokurator Rejonowy w P. wniósł skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy w G. z [...] listopada 2004 r. w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zarzucił, że w/w uchwała rażąco narusza przepisy prawa, a mianowicie: 1. art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 19 ust. 2 u.z.z.w. oraz § 137, § 143, § 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez: -określenie w § 1 celu wydania regulaminu odmiennego niż wskazany w art. 19 ust. 2 u.z.z.w. szczególnie poprzez wskazanie jako adresata Regulaminu jednostkowo Gminy G., a nie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt.4 u.z.z.w., -określenie w § 1 pkt. 5 Gminy G. jako przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego w rozumieniu art. 2 pkt. 4 u.z.z.w., podczas gdy przedsiębiorstwem wodno- kanalizacyjnym w rozumieniu tego przepisu jest przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność, -określenie w § 2, § 5-6, §10-11, §18-19, § 20 ust. 2, § 21 , § 23 Gminy G. jako jedynego podmiotu zdolnego do zawarcia umowy z odbiorcami usług, wydania warunków technicznych i świadczenia usług w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; -brak faktycznego określenia w treści § 2 uchwały minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo w zakresie dostarczania wody, ilości i dopuszczalnego poziomu zanieczyszczenia odbieranych ścieków, takich jak w szczególności minimalna ilość dostarczanej wody, ilość ścieków i odesłanie w tym zakresie do treści zawieranej umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków; -brak faktycznego określenia w treści uchwały warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe, co stanowi obligatoryjny element Regulaminu zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 9 u.z.z.w. 2. art. 7 i 94 Konstytucji RP w związku z art. 19 ust. 2 u.z.z.w. w zw. z art. 6 ust. 3 u.z.z.w. poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i unormowanie w Regulaminie materii, która powinna zostać zawarta w umowie polegające na wskazaniu w: - § 3 obowiązków odbiorcy w zakresie korzystania z instalacji i jej urządzeń, jej zabezpieczenia, współdziałania z przedsiębiorstwem i celów wykorzystywania pobieranej wody - § 14 warunków wygaśnięcia umowy. 3. art. 7 i 94 Konstytucji RP w związku z art. 19 ust. 2 u.z.z.w w zw. z art.6 ust. 2 u.z.z.w. poprzez wskazanie w § 12, ze podpisanie umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków następuje po podpisaniu przez strony protokołów z prób i odbiorów prac budowlano-montażowych wykonanych w związku z przyłączeniem do sieci, podczas gdy art. 6 ust. 2 u.z.z.w. stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. 4. art. 7 i 94 Konstytucji RP w zw. z art. 19 ust. 2 u.z.z.w. poprzez wskazanie w § 19 ust 1, że w przypadkach, gdy plany inwestycyjne właścicieli lub zarządców nieruchomości wyprzedzają plan inwestycyjny Gminy G., mogą oni wybudować na własny koszt, w porozumieniu z gminą, urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne niezbędne do korzystania z usług, podczas gdy przepisy u.z.z.w, a w szczególności art. 15 ust. 1, 2 i 4, nie zawierają upoważnienia do obciążania odbiorców realizacją budowy urządzeń, a budowa tych urządzeń nie może być przedmiotem regulacji regulaminu. 5. art. 7 i 94 Konstytucji RP w zw. z § 137 i 143 z.t.p. poprzez częściowe powtórzenie i zmodyfikowanie w: - § 1 pkt. 4 treści art. 2 pkt. 3 u.z.z.w, - § 6 treści art.6 ust. 2 u.z.z.w., - § 7 treści art. 6 ust. 3 u.z.z.w. - § 8 treści art. 6ust. 4 u.z.z.w., - § 9 treści art.6 ust. 5 u.z.z.w., - § 6 treści art. 6 ust. 6 u.z.z.w., - § 11 treści art.6 ust. 6 u.z.z.w., - § 16 - 17 treści art. 27 u.z.z.w. i aktów wykonawczych,, - § 18 ust.1 - 2 treści art.15 ust.1 - 2 u.z.z.w., - § 18 ust. 1 2 treści art. 15 ust. 1 - 2 u.z.z.w., - § 19 ust.1 treści art.31 ust. 1 u.z.z.w. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy w G. w punkcie II przepisów zaskarżonej uchwały jako naruszających prawo w sposób istotny. W uzasadnieniu rozwinął poszczególne zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i o odstąpienie od obciążania zaskarżonego organu kosztami postępowania. Podniósł, że zaskarżona uchwała została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez utratę jej mocy prawnej, bowiem [...] lutego 2019 r. Rada podjęła uchwałę nr [...] w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy G., która weszła w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa M., co miało miejsce 13.03.2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Do aktów takiego rodzaju należy zaliczyć zaskarżoną w niniejszej sprawie przez Prokuratora uchwałę. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Z treści art. 40 ust. 1 u.s.g. wynika, że gmina ma prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na jej obszarze na podstawie upoważnień ustawowych. Oznacza to, że jeżeli podstawą aktu prawa miejscowego (uchwały) jest upoważnienie ustawowe, rada gminy nie może w żaden sposób wystąpić poza przedmiotowe granice upoważnienia zawartego w ustawie. Przekroczenie upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie prawa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności podjętego aktu. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA: z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. Lex nr 33805; z 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, publ. Lex nr 25639). Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy zwrócić uwagę na zasadę praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. Przepisy tego aktu nie mogą wykraczać poza granice określone ustawowym upoważnieniem, zaś ich treść może być tylko i wyłącznie wykonywaniem przepisów ustawy. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Delegację ustawową dla podjęcia zaskarżonej uchwały stanowi art. 19 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. Regulamin określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; 2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług; 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach; 4) warunki przyłączania do sieci; 5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; 6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza; 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków; 8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Brzmienie cyt. regulacji wskazuje, że regulacja ta ma charakter wyczerpujący. Sformułowanie "regulamin określa" oznacza, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Jednocześnie wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości, bądź w części. Za zasadne należy uznać zarzuty odnoszące się do § 1 regulaminu, w którym wskazano, jako adresata Gminę G., a nie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 4 cyt. ustawy. Obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do określenie w § 1 pkt. 5 Gminy G. jako przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego w rozumieniu art. 2 pkt. 4 u.z.z.w., podczas gdy przedsiębiorstwem wodno- kanalizacyjnym w rozumieniu tego przepisu jest przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność. W konsekwencji powyższego za zasadne uznać należy też pozostałe zarzuty dotyczące określenia Gminy G. jako jedynego podmiotu zdolnego do zawarcia umowy z odbiorcami usług, wydania warunków technicznych i świadczenia usług w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków (§ 2, § 5 - 6, § 10-11, § 18-19, § 20 ust. 2, § 21, § 23 regulaminu). Słusznie zarzucił Prokurator, że Rada Gminy nie uregulowała minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorcę wodociągowo-kanalizacyjnego w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, który winien być obligatoryjnie określony. Analiza treści regulaminu nie daje podstaw do uznania, że organ uchwałodawczy należycie wypełnił delegację ustawową w powyższym zakresie. W § 2 ust. 1 regulaminu określono obowiązek zapewnienia zdolności urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganych ilościach i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnienia należytej jakości doprowadzanej wody. Zdaniem Sądu uregulowanie zawarte w § 2 regulaminu należy uznać jako zbyt ogólnikowe. Ponadto nie jest właściwym wypełnieniem delegacji ustawowej dla określenia wymaganego ciśnienia wody odwołanie się do przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (§ 2 ust. 2 regulaminu). Określenie minimalnego poziomu świadczonych usług nie może zatem następować poprzez odesłanie do treści innych przepisów prawa. Dlatego należy uznać, że Rada Gminy w tym zakresie naruszyła w sposób istotny cyt. wyżej regulację, bowiem w akcie prawa miejscowego nie określiła w sposób prawidłowy obowiązkowego unormowania wynikającego z upoważnienia ustawowego (pominięcie uchwałodawcze), w konsekwencji czego już tylko z tego powodu należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Podkreślić bowiem należy, że określenie minimalnego poziomu świadczonych usług w akcie prawa miejscowego ma dawać mieszkańcom gminy gwarancję i wskazówkę, co najmniej jakiego poziomu usług mogą spodziewać się po dostarczającym te usługi przedsiębiorstwie oraz wyznaczyć granice swobody umów stron umowy o doprowadzenie wody i odprowadzenie ścieków, w szczególności umocnić pozycję odbiorcy usług, który w każdych warunkach będzie mógł liczyć na zapewnienie konkretnego, minimalnego poziomu usług przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, które niejednokrotnie posiada przecież pozycję dominującą na lokalnym rynku (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., II OSK 1943/18, LEX nr 3097577). Obligatoryjnym elementem regulaminu winno być też określenie warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe, zaś kontrolowany akt nie określa tych warunków, co stanowi zaniechanie uchwałodawcze. Należy zgodzić się ze skarżącym, że w regulaminie dokonano licznych powtórzeń uregulowań zawartych w aktach prawnych wyższego rzędu. I tak w § 1 pkt 4 regulaminu dokonano powtórzenia i częściowej modyfikacji uregulowań zawartych w art. 2 pkt 3 u.z.z.w.z.o.ś., w § 6 treści art.6 ust. 2, w § 7 treści art. 6 ust. 3 , w § 8 treści art. 6ust. 4, w § 9 treści art.6 ust. 5, w § 6 treści art. 6 ust. 6, w § 11 treści art.6 ust. 6, w § 16 - 17 treści art. 27 cyt. ustawy i aktów wykonawczych, w § 18 ust. 1 - 2 treści art.15 ust.1 - 2, w § 18 ust. 1- 2 treści art. 15 ust. 1 - 2, w § 19 ust.1 treści art. 31 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś. Sąd zauważa także, że zasadą prawną jest, iż uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowi przepis prawa powszechnie obowiązujący. Działanie wbrew tej zasadzie narusza porządek prawny w stopniu istotnym. Należy liczyć się wówczas z tym, że powtórzony przepis ustawy będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej bądź częściowej zmiany intencji prawodawcy (por. wyrok NSA z 16 marca 2001 r., sygn. akt IV SA 385/99, publ. Lex nr 53377, wyroki WSA: w Poznaniu z 12 września 2018 r., IV SA/Po 592/18, w Białymstoku z 24 kwietnia 2018 r., II SA/Bk 879/17, w Rzeszowiez 13 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1364/17, publ. cbosa). Konsekwencją zaś dokonania takiego powtórzenia jest przyjęcie wystąpienia istotnego naruszenia prawa, co z kolei stanowić będzie podstawę do stwierdzenia nieważności przepisu prawa miejscowego. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zgodnie z § 115 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 2016 r. poz. 283), w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w upoważnieniu ustawowym i nie powtarza się w tym akcie przepisów ustaw. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że w § 3 i § 14 regulaminu uregulowano obowiązki odbiorcy usług w zakresie korzystania z instalacji i jej urządzeń, jej zabezpieczenia, współdziałania z przedsiębiorstwem i celów wykorzystania pobieranej wody, warunków wygaśnięcia umowy mimo, że zagadnienia te powinny zostać uregulowane w umowie między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług, której treść określa dyspozycja art. 6 ust. 3 u.z.z.w.z.o.ś. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że to wola stron umowy ma decydujące znaczenie dla wyznaczenia zakresu "praw i obowiązków" zarówno przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, jak i odbiorców jego usług. Określenie tych elementów przez radę gminy stanowi nieuzasadnioną ingerencję w treść umowy pomiędzy odbiorcą a przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, do czego organ stanowiący zaskarżony akt nie jest upoważniony. Treść takiej umowy podlega przepisom prawa cywilnego, a podmiot zewnętrzny, jakim jest rada gminy uchwalająca regulamin, nie ma podstaw prawnych, aby na zapisy tej umowy wpływać. Oznacza to, że szczegółowe obowiązki stron umowy winny być określone w umowie zawieranej na podstawie przepisów ustawy przez odbiorcę usług z przedsiębiorstwem wodno-kanalizacyjnym, nie zaś w regulaminie mającym charakter aktu generalnego i abstrakcyjnego. W § 12 regulaminu wskazano, że podpisanie umowy o dostarczenie wody i odprowadzanie ścieków następuje po podpisaniu przez strony protokołów z prób i odbiorów prac budowlano-montażowych wykonanych w związku z przyłączeniem do sieci. Uregulowania te stanowią przekroczenie delegacji ustawowej. Ponadto, jak stanowi art. 6 ust. 2 cyt. ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. Z zapisu tego nie wynika więc dodatkowy obowiązek jaki przewiduje regulamin w § 12. Sąd podziela i to stanowisko skarżącego, że § 19 ust 1 regulaminu dotyczący przypadków, gdy plany inwestycyjne właścicieli lub zarządców nieruchomości wyprzedzają plany inwestycyjne Gminy, mogą oni wybudować na własny koszt, w porozumieniu z gminą, urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne niezbędne do korzystania z usług stanowi przekroczenie delegacji ustawowej. Należy bowiem mieć na uwadze, że przepisy u.z.z.w.z.o.ś., a w szczególności art. 15 ust. 1, 2 i 4, nie zawierają upoważnienia do obciążania odbiorców realizacją budowy urządzeń, a budowa tych urządzeń nie może być przedmiotem regulacji regulaminu. Mając powyższe na uwadze, z uwagi na obszerny zakres dostrzeżonych nieprawidłowości, w tym pominięcia uchwałodawcze w zakresie prawidłowego uregulowania w kontrolowanym akcie prawa miejscowego kwestii minimalnego poziomu świadczonych usług, braku określenia warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Na treść rozstrzygnięcia nie miał wpływu fakt, że organ przyjął nową uchwałą regulującą zagadnienia dostarczania wody i odbioru ścieków. Należy bowiem zauważyć, że nowa uchwała będzie obowiązywała na przyszłość, a ewentualne skutki przedmiotowej uchwały nie zostałyby wyeliminowane z obrotu prawnego.