VIII SA/Wa 840/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku [...] Szkoły Wyższej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Szkoły Wyższej na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi do budżetu państwa dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 12 września 2016 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) [...] Szkoła Wyższa (dalej: skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi do budżetu państwa dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie w chwili obecnej zwrotu kwoty dotacji wraz z odsetkami naruszy przyjęty już budżet uczelni oraz negatywnie wpłynie na jej płynność finansową, a ostatecznie na jakość szkolenia studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 (publ.: Lex Omega nr 948885), w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie, a zwłaszcza dotyczący sytuacji finansowej i majątkowej (por. również postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., II GSK 136/15, publ. Lex nr 2067969). Odnosząc powyższe rozważania do wniosku skarżącej, Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca, poza ogólnym stwierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji naruszy budżet uczelni, wpłynie na jej płynność finansową i jakość szkolenia studentów, zaniechała uzasadnienia złożonego na tę okoliczność wniosku. W szczególności nie wskazała, że w sprawie występują ustawowe przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania decyzji. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.