VIII SA/Wa 843/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją znak [...] z [...] lutego 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD, organ I instancji), działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa), w związku art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 2007 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., zwana dalej Prd) oraz art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i ust. 2, art. 40 c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., zwana dalej ustawą o drogach publicznych), Ip. 6 pkt 12 d i e załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych, § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem), po ponownym rozpatrzeniu sprawy nałożył na przedsiębiorcę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. (skarżąca, spółka) karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, dla osi wielokrotnych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep o liczbie osi składowych większej niż trzy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, iż w dniu [...] października 2009 r. w godzinach wieczornych na drodze powiatowej nr [...] [...] w G., o dopuszczalnym nacisku na oś napędową pojazdu 8 t, funkcjonariusze Straży Granicznej zatrzymali do kontroli należący do skarżącej pojazd marki M. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki B. o nr rej. [...] prowadzony przez kierowcę Z. B. Ww. pojazdem członowym wykonywany był przewóz elementu wieży wiatrowej z miejscowości G. do miejscowości P. Pojazd został skierowany na parking administracyjny [...] Auto-Serwis Parking pod [...] w G., celem zabezpieczenia do czasu przeprowadzenia pomiarów dopuszczalnej masy całkowitej i nacisków osi. Następnie w dniu [...] października 2009 r. w godzinach porannych ww. pojazd został eskortowany na najbliższy punkt ważenia przy stacji paliw [...] przy drodze [...] w G. W trakcie kontroli, w wyniku pomiarów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla osi wielokrotnych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep o liczbie osi składowych większej niż trzy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m o nacisku na oś składową. Powyższe ustalenia były podstawą wydania [...] listopada 2009 r. przez WITD decyzji nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Na skutek wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD, organ odwoławczy) decyzją z [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z 12 października 2010 r. sygn. akt. VIII SA/Wa 457/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi spółki, uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję. Podstawę powyższego stanowiło wskazanie przez Sąd, że ustalając stan faktyczny sprawy, organy obu instancji pominęły nieudokumentowanie zatrzymania pojazdu skarżącej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej na drodze powiatowej nr [...] [...] w G. i polecenie jego usunięcia na parking administracyjny oraz na miejsce gdzie dokonano ważenia. Udokumentowanie miejsca zatrzymania ma wpływ na odpowiedzialność przewoźnika, bo zarzuca mu się przekroczenia nacisku osi dopuszczalnych na drodze o dopuszczalnym nacisku osi w wysokości 8 t. Ważenie odbyło się w innym miejscu przy drodze o innej kategorii. Sąd wskazał także, iż w decyzji organu odwoławczego (z [...] marca 2010 r. nr [...]) na stronie 4 w ustaleniach faktycznych znajdują się dane innego samochodu niż skarżącej, inny numer rejestracyjny pojazdu i naczepy, inna marka naczepy. W uzupełnionym postępowaniu wyjaśniającym organy Inspekcji Transportu Drogowego winny dokonać wskazanych ustaleń oraz czynności dowodowych oraz ponownie dokonać oceny zebranego w ten sposób materiału dowodowego i podjąć stosowne rozstrzygnięcie merytoryczne. W toku ponownego rozpoznania sprawy WITD uzyskał z placówki Straży Granicznej w G. potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów dotyczących zatrzymania w dniu [...] października 2009 r. należącego do skarżącej pojazdu marki M. o nr rej. [...], notatkę służbową z dnia [...] października 2009 r., protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2009 r.; sprawozdanie z kontroli drogowej zawierające wykaz kontrolny, dokument CMR, zezwolenie nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wypis z licencji nr [...], dowód rejestracyjny pojazdu marki M. o nr rej. [...], prawo jazdy kierowcy (Z.B.) oraz notatkę służbową sierżanta R. S. z dnia [...] lutego 2011 r. zawierającą informację o zatrzymaniu w dniu [...] października 2009 r. w godzinach wieczornych na drodze powiatowej nr [...] [...] w G. pojazdu marki M. o nr rej. [...] wraz z naczepą B. o nr rej. [...]. Odnosząc się do argumentów skarżącej dotyczących nieudokumentowania zatrzymania pojazdu przez funkcjonariuszy Straży Granicznej organ I instancji stwierdził, iż z przesłanych przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w G. dokumentów, w szczególności notatek służbowych z dnia [...] lutego 2011 r. oraz [...] marca 2011 r., jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy pojazd wraz z naczepą został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w dniu [...] października 2009 r. na [...]. Miejsce zatrzymania kontrolowanego pojazdu wynika także z protokołu kontroli, w polu miejsce kontroli widnieje bowiem zapis "GD. [...]/S[...]". Ponadto funkcjonariusz dokonujący kontroli, w notatce służbowej z [...] października 2009 r. w polu "uwagi i spostrzeżenia" zapisał: "w wyniku kontroli 02 pojazdów na [...]", co ostatecznie zostało dokładnie sprecyzowane w notatkach służbowych z dnia [...] lutego 2011 r. i [...] marca 2011 r. Ww. dokumenty, w tym notatki służbowe, stanowią dowód w sprawie zgodnie z art. 75 § 1 Kpa. WITD zauważył, iż przedstawione przez spółkę w trakcie kontroli zezwolenie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr [...] nie zostało uznane, bowiem określone zezwoleniem dopuszczalne naciski osi były niższe niż rzeczywiste, trasa przejazdu kontrolowanego zespołu pojazdów biegła z miejscowości G. do miejscowości P. między innymi przez [...] - węzeł [...] - droga S[...] (Obwodowa [...]), czyli bez wątpienia przebiegała droga powiatowa nr [...], na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku osi do 8 t, i gdzie został zatrzymany kontrolowany zespół pojazdów. Wyjaśnił, iż kwestia skierowania zatrzymanego zespołu pojazdów na parking administracyjny, nie ma żadnego znaczenia dla prowadzonego postępowania administracyjnego oraz dla kwestii ustalenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. Odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy pojazdem przekraczającym określone przepisami dopuszczalne parametry, czyli pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, kształtowana jest na podstawie stanu faktycznego z momentu zatrzymania kontrolowanego zespołu pojazdów. Wskazał ponadto, że zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w postaci podania w decyzji danych innego samochodu niż skarżącej spółki - inny numer rejestracyjny pojazdu i naczepy, inna marka naczepy dotyczył jedynie zaskarżonej decyzji GITD z dnia [...] marca 2010 r., która wyrokiem sądowym wyeliminowana została z obrotu prawnego. W dalszej części decyzji organ szczegółowo przedstawił przepisy regulujące kwestie związane z wymiarem kary pieniężnej, w tym kary za przekroczenia nacisku na poszczególne osie. W odwołaniu wniesionym na powołane rozstrzygnięcie (i jego uzupełnieniu) skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. Podniosła, iż w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego zatrzymanie pojazdu w dniu [...] października 2009 r. Wbrew WITD, oba protokóły jednoznacznie stwierdzają że zatrzymanie spornego pojazdu na drodze S-[...] dopuszczającej naciski do 11,5 t, nastąpiło w dniu [...] października 2009 r. Dopiero notatka służbowa sporządzona w dniu [...] lutego 2011 r., a więc po upływie ponad 16 miesięcy od zdarzenia przez R. S. stwierdza, że zatrzymanie miało miejsce w dniu [...] października 2009 r. w "rejonie [...]". Za nieuprawnione skarżąca uznała także stanowisko organu, iż nie skorzystała z możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności, przewidzianej zapisem art. 5 ust. 2 ustawy z 18 sierpnia 2011 r. Decyzją znak [...] z [...] sierpnia 2012 r. GITD, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Wskazując treść obowiązujących w tym zakresie przepisów organ odwoławczy podniósł, że przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej. Karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. (art. 13g ust. 1 i 1b ustawy o drogach publicznych). W przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...).Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Wyjaśnił, iż wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Droga powiatowa na [...] w G., na której zatrzymano pojazd do kontroli drogowej została zakwalifikowana do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na oś do 8 t. Organ odwoławczy ponadto wyjaśnił, iż miejsce ważenia przy drodze krajowej nr [...] - obwodnica [...] - [...] legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] kwietnia 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G., z tym że waga o nr fabrycznym [...] posiadała ważne świadectwo legalizacji do dnia [...] marca 2011 r., a waga o nr fabrycznym [...] do dnia [...] września 2010 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2009 r., którego kierowca odmówił podpisania. W wyniku ważenia stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm. Kierujący pojazdem Z. B. okazał zezwolenie nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W., zgodnie z którym przewoźnik posiadał zezwolenie na przejazd zespołu pojazdów przy naciskach osi składowych osi wielokrotnej naczepy wynoszących 7,6 t każda. Ujawnione podczas kontroli naciski osi przekraczały wartości określone w zezwoleniu, wobec czego stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Pojazd marki M. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki B. o nr rej. [...] poruszał się drogą powiatową, na której jest dopuszczony ruch pojazdów o nacisku osi do 8 t. Maksymalny nacisk dla osi wielokrotnych naczep o liczbie większej niż 1,3 m na drodze tej kategorii, zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy o drogach publicznych wynosi 6,5 t na oś składową. GITD wskazał, iż faktycznie dopuszczalny nacisk osi pojedynczej na drodze S-[...] wynosi 11,5 t, jednakże zatrzymania pojazdu marki M. o nr rej. [...] wraz naczepą marki J. o nr rej. [...] (nieprawidłowe dane str. 4 zaskarżonej decyzji – przypis Sądu) funkcjonariusze Straży Granicznej z G. dokonali nie na drodze S-[...], lecz na drodze powiatowej. Następnie polecono kierowcy, aby przemieścił się na parking administracyjny celem zabezpieczenia pojazdu do czasu przeprowadzenia pomiaru masy i nacisków pojazdu. Uznał, iż uzyskane podczas ważenia naciski poszczególnych osi były niezgodne z wartościami podanymi w zezwoleniu nr [...] (str. 4 zaskarżonej decyzji) na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego w okresie od dnia [...] października 2009 r. do [...] października 2009 r. Skarżący posiadał bowiem pozwolenie na przejazd zespołu pojazdów przy naciskach osi składowych osi wielokrotnej naczepy wynoszących 7,6 t każda. Powyższe w ocenie organu odwoławczego skutkuje uznaniem, że skarżący nie dysponował zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego. Jednocześnie GITD nie negując, iż element wieży wiatrowej był pierwszym ładunkiem tego typu, w związku z czym skarżąca nie miała żadnej wiedzy w zakresie prawidłowego rozłożenia ciężaru na poszczególne osie pojazdu, nie mniej uznał, że dysponując masą całkowitą ładunku spółka winna tak rozłożyć przewożony ładunek, aby pozostać w zgodzie z obowiązującymi nomami w zakresie dopuszczalnych nacisków na poszczególne osie. Podkreślił, iż przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku, zatem przed rozpoczęciem przejazdu przewoźnik winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom i równomiernie rozmieścić ładunek. GITD uznał również, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się skarżącej od odpowiedzialności. Spółka w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, były okolicznościami, które spółka winna była przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła skarżąca wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na nieprawidłową ocenę przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy, poprzez nieuwzględnienie argumentów skarżącej. Podniosła, iż na stronie 4 uzasadnienia decyzji, podana została nie mająca żadnego znaczenia dla sprawy informacja o zatrzymaniu pojazdu marki M. o numerze rej. [...] wraz z naczepą marki J. o numerze rej. [...], przedmiotem decyzji jest bowiem pojazd marki M., o numerze rej. [...] wraz z naczepą marki B. o numerze rej. [...]. Ponadto z całego materiału dowodowego sprawy nie wynika, do jakiej kategorii zaliczana jest [...] w G., raz określana jest bowiem jako droga krajowa (protokół kontroli z [...] października 2009 r., sporządzony przez Straż Graniczną, podpisany przez R. S. oraz protokół sporządzony przez inspektora transportu drogowego – G. K., też z [...] października 2009 r.), raz jako droga gminna (decyzja GITD z [...] marca 2010 r. i [...] grudnia 2011 r. oraz pismo GITD z [...] maja 2010 r.), czy też jako droga powiatowa (zaskarżona decyzja). Kluczowym jest, że z żadnego dokumentu sprawy nie wynika, aby objęty decyzją pojazd zatrzymany został w dniu [...] października 2009 r., protokoły te jednoznacznie ustalają jako miejsca kontroli pojazdu drogę krajową S-[...]. Uznała, że sporządzona przez R. S. notatka służbowa, z dnia [...] lutego 2011 r. (tj. po upływie ponad 16 miesięcy od zdarzenia), stwierdzająca zatrzymanie pojazdu w dniu [...] października 2009 r. "w rejonie [...]" nie może być żadnym dowodem w niniejszej sprawie, bowiem ww. nie sporządził na tę okoliczność żadnego protokółu, a w protokóle sporządzonym przez siebie następnego dnia ([...] października 2009 r.) w rubryce miejsce kontroli wskazał "G. - [...]- droga krajowa S-[...]", nie informując w najmniejszy nawet sposób o zatrzymaniu pojazdu w dniu [...] października 2009 r. Podniosła, iż porównując wyniki ważenia z parametrami zezwolenia (nr [...]), żadne przekroczenia nacisku osi nie wystąpiły. Co ważne ww. zezwolenie wydane zostało w dniu [...] października 2009 r., na przejazd w okresie od [...] do [...] października 2009 r., a nie jak to zaznaczono na przejazd w okresie od [...] do [...] października 2009 r. Potwierdziła, iż niemożliwym było dokonanie prewencyjnego sprawdzenia nacisków na poszczególne osie pojazdu. Odnosząc się do argumentów decyzji stwierdziła, że nie można skarżącej czynić zarzutów o braku dołożenia należytej staranności przy wykonywaniu tego konkretnego przewozu. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Po rozpoznaniu sprawy w granicach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że będąca przedmiotem rozpoznania zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, niezbędnym jest zatem zastosowanie w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., skutkującego wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są zawarte w art. 6 i art. 7 Kpa, zasada praworządności oraz dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 Kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 Kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie organy obu instancji nie wyjaśniły, gdzie w dniu [...] października 2009 r. nastąpiło zatrzymanie pojazdu skarżącej przez patrol Straży Granicznej. W materiale dowodowym sprawy brak jest dokumentu z ww. czynności sporządzonego w dniu [...] października 2009 r.. Ze sporządzonych w dniu [...] października 2009 r. dokumentów wynika, że zatrzymanie nastąpiło na : "G./ Obwodnica S[...]" (sprawozdanie z kontroli drogowej z [...] października 2009 r. sporządzone przez sierżanta R. S., k. [...] akt administracyjnych); "[...]/Obwodnica S[...], kategoria drogi - krajowa" (protokół kontroli z dnia [...] października 2009 r., k. [...] akt administracyjnych); "[...]", (notatka służbowa z patrolu mieszanego, sporządzona przez sierżanta R. S. z [...] października 2009 r., k. [...] akt administracyjnych). Z notatki służbowej sporządzonej przez sierżanta R. S. w dniu [...] lutego 2011 r. wynika z kolei, iż zatrzymania dokonano w "rejonie [...]" zaś jej uzupełnienie z [...] marca 2011 r. wskazuje, iż zatrzymanie spornego pojazdu nastąpiło "na [...]" (odpowiednio k. [...] i [...] akt administracyjnych). Zdaniem Sądu wyjaśnienie na jakiej ulicy, i na jakim odcinku tej ulicy nastąpiło zatrzymanie pojazdu jest kluczowe dla rozpoznania sprawy i prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Brak jakichkolwiek ustaleń organów w tym zakresie, niemożliwym czyni prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a dalsze procedowanie przedwczesnym. Wskazać w tym miejscu należy, iż obecnie część [...] stanowi drogę krajową S6 (vide. załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t), część ul. K. – [...] – droga nr [...] stanowi drogę powiatową (vide. BIP miasta G.). W celu ustalenia ww. okoliczności ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji zobowiązany będzie do ustalenia na podstawie dowodów ze źródeł osobowych (zeznań kierowcy skarżącej Z. B. oraz funkcjonariusza Straży Granicznej sierżanta R. S.), na jakim odcinku [...] nastąpiło zatrzymanie spornego pojazdu. Niezależnie od powyższego organ ten zobowiązany będzie do sporządzenia odręcznego szkicu (mapy) Węzła [...] z uwzględnieniem [...] oraz zaznaczeniem statusu poszczególnych jego odcinków (droga krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna w dacie zatrzymania pojazdu). Dalej na sporządzonym szkicu dokona zaznaczenia miejsca zatrzymania pojazdu, na podstawie zeznań świadków. Przy przesłuchaniu świadka Z. B. należałoby uwzględnić szczegółowo przebieg trasy (jazdy w dniu [...] października 2009 r.), w szczególności, czy przejazd odbywał się zgodnie z zezwoleniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Nr [...]. Dopiero na podstawie ww. dowodów, organ I instancji dokona ustalenia, czy nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku na poszczególne osie pojazdu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ustali i uwzględni ewentualne zmiany nazw ulic, czy ciągów komunikacyjnych (Węzeł [...],[...],[...]), przyjmując ustalenia z daty zatrzymania. W razie wątpliwości – po ustaleniu miejsca zatrzymania, organ zasięgnie informacji od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, czy miejsce zatrzymania pojazdu faktycznie nie stanowiło drogi krajowej. Zauważyć należy, iż w zezwoleniu Nr [...] wskazano również nazwę Obwodowa Trójmiasta. Niewątpliwie [...] stanowi drogę powiatową Nr [...], nie mniej w pierwszej decyzji organy wskazywały, że jest to droga gminna, wobec powyższego w ocenie Sądu skarżąca ma prawo być przekonaną o słuszności stanowiska organów. Dlatego tak istotne jest ustalenie miejsca zatrzymania pojazdu do kontroli, w sytuacji braku dokumentów. Również zaznaczyć należy, że niezrozumiałe jest wskazywanie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, iż dokonano zatrzymania pojazdu marki M. o nr rej. [...] wraz naczepą marki J. o nr rej. [...] (nieprawidłowe dane str. 4 zaskarżonej decyzji – przypis Sądu). Należy podkreślić, że obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 Kpa. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowole, musi być dokonana z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Po pierwsze, należy się opierać na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie, ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i ponadto, organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 Kpa szczególną moc dowodową. I wreszcie rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki ( WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 1236/11). Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, należy stwierdzić, że chybiony jest zarzut skargi co do zastosowania zezwolenia Nr [...] wydanego w dniu [...] października 2009 r. na przejazd od dnia [...] października do dnia [...] października 2009 r., bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy kierowca przedłożył zezwolenie Nr [...]. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi dowody wskazane powyżej oraz oceni materiał dowodowy i wyda stosowne rozstrzygnięcie oraz je uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O uchyleniu decyzji organu I instancji Sąd orzekł na podstawie art. 135 p.p.s.a., o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.