VIII SA/Wa 843/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. P. (dalej: "skarżący", "strona", "podatnik") jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] (dalej: "Dyrektor IS" lub "organ odwoławczy") z [...]lipca 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik US") z [...]kwietnia 2015 r. określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług (VAT) za okres od października 2012 r. do kwietnia 2014 r. Jako podstawę prawną decyzji DIS powołał między innymi przepisy art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust.12 oraz art. 109 ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT") oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op" lub "Ordynacja podatkowa"). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik US ustalił, że skarżący bezpodstawnie odliczał podatek naliczony wynikający z faktur VAT, dokumentujących zakup paliwa wykorzystywanego do samochodu osobowego naruszając przepisy prawa i obowiązki ewidencyjne. Podstawowy zarzut dotyczył bezpodstawnego odliczania podatek naliczony wynikający z faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, tj. usług budowlanych. Sporne faktury zostały wystawione przez P.P.H.U. Ł. J.. Organ I instancji wskazał, że czynności ujęte na spornych fakturach nie zostały dokonane przez ich wystawcę. Powołał się przy tym między innymi na zeznania skarżącego oraz Ł. J.. Naczelnik US uznał zeznania zarówno skarżącego jak i kontrahenta Ł. J. za niewiarygodne. Wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że P.P.H.U. Ł. J. nie wykonała usług budowlanych udokumentowanych 8 fakturami VAT. Przedstawił w formie tabelarycznej dane zawarte w treści spornych faktur oraz wpływ zawyżenia podatku naliczonego na zobowiązania skarżącego. W odwołaniu od decyzji Naczelnika US skarżący wystąpił o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, stawiając zarzuty naruszenia przepisów: - art. 187 Op przez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodu niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, co w konsekwencji powoduje brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a także przez tendencyjną i nieobiektywną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia środków dowodowych zmierzających do ewentualnego zakwestionowania rzetelności faktur i faktu wykonania usług przez ich wystawcę; - art. 191 Op przez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; - artykułu 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (dalej: Dyrektywa 112) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z nadużyciem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu; - art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Op poprzez oparcie decyzji na nieuprawnionych domniemaniach; - naruszenia przepisów prawa materialnego, przywołanych w treści decyzji jako podstawa rozstrzygnięcia. Autor skargi na podstawie art. 229 Op wniósł o przeprowadzenie dowodów: - przesłuchania w niniejszym postępowaniu i przy udziale skarżącego świadków: Ł. J., M. J. i P. D., po uprzednim przeprowadzeniu czynności zmierzających do ustalenia adresu świadka do doręczeń; - przeprowadzenie dowodu z konfrontacji skarżącego i Ł. J.; - zwrócenie się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych celem ustalenia liczby pracowników (w rozumieniu osób zatrudnionych w ramach umowy o pracę oraz w ramach umów cywilnoprawnych) zgłoszonych do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego przez Ł. J. w roku kalendarzowym 2013; - dołączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu z dokumentów - deklaracji VAT-7 (ew. VAT-7K) Ł. J. za okres styczeń 2013 do styczeń 2014 r. włącznie; - dołączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu z dokumentów - deklaracji PIT Ł. J. za rok 2014; - zwrócenie się do Urzędu Skarbowego właściwego dla Ł. J. celem ustalenia danych osobowych osoby prowadzącej księgi rachunkowe Ł. J., wszystkich powyższych na okoliczność świadczenia przez Ł. J. usług, w związku z którymi wystawił on na rzecz skarżącego kwestionowane w niniejszym postępowaniu faktury VAT. Dyrektor IS, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w pierwszej kolejności przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Podzielił stanowisko Naczelnika US co do tego, że skarżący bezprawnie odliczał podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych dla niego przez P.P.H.U. Ł. J.. Faktury te nie odzwierciedlały bowiem rzeczywistych zdarzeń gospodarczych co najmniej z przyczyn podmiotowych, tj. usług wymienionych w treści spornych faktur nie dokonał podmiot ujawniony jako ich wystawca. Okoliczność ta wynika z zebranego materiału dowodowego: wyjaśnień złożonych przez rzekomego kontrahenta Ł. J. i skarżącego. Organ odwoławczy uznał je za obarczone niespójnością i sprzeczne. Wskazał, że zeznania te charakteryzują się znaczna rozbieżnością w zależności od terminu ich składania oraz w pewnych kwestiach nie pokrywają się z wyjaśnieniami skarżącego, jak również z dokumentacja znajdującą się w aktach sprawy. Podkreślił, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego (jego wiarygodności), w tym zeznań świadków, ma niezwykle istotne znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy przedmiotem przeprowadzonego dowodu są okoliczności sporne. Skarżący nie wskazał okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że sporne faktury odzwierciedlają rzeczywistość. Wiedział, że uczestniczy w transakcjach wykorzystywanych do popełnienia oszustwa w podatku od towarów i usług. Okoliczności te w ocenie organu odwoławczego są tak oczywiste, że nie wymagają badania dobrej wiary skarżącego. Udowodniono ponad wszelką wątpliwość, że Ł. J. nie był wykonawcą usług opisanych na zakwestionowanych fakturach. Organ odwoławczy wskazał na niezachowanie przez skarżącego należytej ostrożności w kontaktach z P.P.H.U. Ł. J., a w efekcie o działaniu w złej wierze. Świadczą o tym następujące ustalenia: - rozbieżności w treści zeznań składanych przez skarżącego i jego kontrahenta dotyczące okoliczności nawiązania współpracy, form płatności za faktury, własności wykorzystywanych materiałów, miejsca wykonywania usług budowlanych i rodzaju budowanych obiektów oraz przeważająca gotówkowa forma płatności, wbrew obowiązkowi z art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Okoliczności sprawy uzasadniają zatem wniosek, że skarżący bezprawnie odliczał podatek naliczony wynikający z faktur VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji z przyczyn podmiotowych. Wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, że bierze udział w oszustwach podatkowych. Nie nabył prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z treści wystawionych dla niego spornych faktur VAT, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Zarzuty odwołania Dyrektor IS uznał zatem za chybione. W sprawie niniejszej jej stan faktyczny został bowiem ustalony w sposób prawidłowy. Organ odwoławczy uznał, że Organ I instancji dostatecznie szczegółowo i wnikliwie odniósł się do kwestii oceny stanu faktycznego sprawy, przytaczając w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia jego podstawowe elementy i przywołując dodatkowe argumenty, potwierdzające trafność tej oceny. Ocena uwzględniała dokumentację zawartą w aktach sprawy, znajdowała więc tym samym oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Dyrektor IS nie dopatrzył się potrzeby uzupełniania materiału dowodowego. Nie dopatrzył się także naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa materialnego, w tym Dyrektywy 112. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obydwu instancji oraz zasądzenie od Dyrektora IS na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, postawił zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego: - art. 88 ust. 3 a pkt. 4 a) ustawa o VAT, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie doszło do rzeczywistego wykonania spornych transakcji, których to rzeczywisty charakter został przez skarżącego wykazany w toku postępowania oraz przyjęcie przez Organ, że w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje kwestia dobrej lub złej woli skarżącego i nieuzasadnione przyjęcie, iż przedstawione przez skarżącego faktury były fakturami pustymi, nie obrazującymi rzeczywistych transakcji, a skarżący świadomie odliczała podatek naliczony pomimo braku podstaw do jego odliczenia; - art. 187 § 1 Op w zw. z art. 2 ust. 1 lit. A Dyrektywa 112 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie - w tym m.in. nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez skarżącego dowodów i brak wyjaśnienia licznych okoliczności mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, skutkujące błędnym uznaniem przez Organ, że w niniejszej sprawie nie doszło do rzeczywistego wykonania czynności zobrazowanych przedstawionymi przez Stronę fakturami, pomimo przedstawienia przez Stronę potwierdzających ich prawdziwość dowodów; - art. 187 § 1 Op przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego zaniechanie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego - niezbędnych dla umożliwienia potwierdzenie prezentowanego przez niego stanowiska, a tym samym niezbędnych dla dokładnego i całościowego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia niniejszej sprawy oraz niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, przejawiające się brakiem wyjaśnienia występujących nieścisłości i niespójności w osobowych źródłach dowodowych, co w konsekwencji skutkowało brakiem zebrania i nierozpoznania całego materiału dowodowego; - art. 191 Op poprzez powielenie dokonanej przez organ I instancji w pełni dowolnej, a tym samym błędnej oceny stanu faktycznego, dokonanej z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, przejawiającej się powieleniem znacznej części treści uzasadnienia Organu I instancji, skutkującej przyjęciem, że skarżący nie wykazał rzetelności spornych transakcji i ich rzeczywistego charakteru, które to twierdzenia Organ II instancji oparł rzekomo na dokonanej analizie okoliczności niniejszej sprawy, która jednak nie uwzględniała całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co miało wpływ na wynik niniejszej sprawy; - art. 120, 121, 122 i 187 Op ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej, przejawiającej się brakiem dokonania przez organ II instancji autonomicznej analizy zebranych dowodów, a w szczególności powieleniem oceny materiału dowodowego i dokonaniem oceny materiału wyłącznie na dowodach powoływanych w uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ I instancji i oparciu twierdzeń Organu na nieuzasadnionych domniemaniach i przypuszczeniach, co zaś skutkowało uznaniem, iż skarżący nie wykazał rzetelności spornych transakcji i ich rzeczywistego charakteru, pomimo przedstawienia w tym zakresie dowodów, co miało wpływ na wynik niniejszej sprawy; - naruszenie przepisów prawa materialnego wskazywanych jako podstawa wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi jej autor, rozwijając każdy z postawionych zarzutów kwestionuje dokonane w sprawie ustalenia faktyczne. Uznając je za wadliwe stwierdził, że w sprawie brak było podstaw do odmowy skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na jego rzecz przez spornego kontrahenta. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o oddalenie skargi. Zarzuty skargi uznał za chybione. Zauważył, że są tożsame z zarzutami prezentowanymi we wniesionym uprzednio odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi, choć podniesiono również zarzuty naruszenia prawa materialnego, to przede wszystkim zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Naruszenia te miałyby według skarżącego doprowadzić do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, sprowadzającego się do wniosków organów podatkowych obu instancji, że faktury wystawiane przez Ł. J. nie odzwierciedlały rzeczywistości. Dla oceny prawidłowości ustaleń faktycznych organów podatkowych należy na wstępie określić ramy materialnoprawne sprawy. Zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (ust. 1). Kwotę podatku naliczonego stanowi zaś (...) suma kwot podatku z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (ust. 2 pkt 1 lit. a). Z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT wynika zaś, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. W ocenie Sądu, organy podatkowe w sposób zasadniczo prawidłowy ustaliły okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. Sporne faktury wystawione dla skarżącego przez Ł. J. nie odzwierciedlają bowiem rzeczywistości, co najmniej z przyczyn podmiotowych, gdyż jednoznacznie wykazano, że Ł. J. nie mógł być wykonawca robót opisanych w zakwestionowanych fakturach. Organ odwoławczy w sposób nie budzący wątpliwości wykazał oczywiste sprzeczności w miedzy wyjaśnieniami skarżącego i przedstawionymi umowami zawartymi z J., a zeznaniami o rzekomego kontrahenta Ł. J.. W szczególności według skarżącego i przedstawionych umów firma Ł. J. miała wykonywać jako podwykonawca roboty przy budowach budynków wielorodzinnych w Warszawie takie jak: montaż balustrad na klatkach schodowych, balkonach i tarasach oraz wykonanie elewacji. Tymczasem Ł. J. zeznał, że wykonywał roboty budowlane jedynie na budynkach jednorodzinnych, które to roboty zlecały mu osoby fizyczne. Nie pamiętał miejsca wykonywania tych robót, przypominał sobie tylko roboty przy jednym budynku w Warszawie wykonywane przez jego podwykonawców. Pytany o współpracę ze skarżącym stwierdził, że przedmiotem umowy były roboty przy budynku jednorodzinnym pod Warszawą. Zeznawał, że roboty wykonywał z własnych materiałów, szczegółów jednak nie pamiętał, gdyż sprawami tymi zajmował się jego pracownik P. D.. Nie pamiętał, jakie stawki podatku VAT stosował w fakturach, ale twierdził, że stawka podatku VAT dla usług budowlanych dla celów mieszkaniowych wynosiła 23%. Pytany o treść okazywanych mu faktur (wystawianych dla skarżącego) twierdził, że dotyczyły budynków jednorodzinnych, nie pamiętał, kto dostarczał materiały budowlane. Twierdził, że część faktur podpisywał w areszcie, gdy przedstawiał je P. D.. Z ustaleń dokonanych w areszcie śledczym, gdzie przebywał ten świadek od listopada wynikało, że odwiedzał go tam P. D. w lutym, marcu i czerwcu 2014 r. (zakwestionowane faktury były wystawiane od stycznia 2013 do grudnia 2013 r. i zostały zaksięgowane w rejestrze przez skarżącego w grudniu 2013 r.). Przesłuchany w charakterze świadka M. K. – kierownik robót podpisujący protokoły odbioru robót rzekomo wykonanych przez Ł. J. nie znał go, nie podał też bliższych szczegółów co do podwykonawców tych robót. Również J., choć twierdził, że protokoły odbioru robót podpisywał osobiście, to nie wiedział kto podpisywał z drugiej strony, nie znał M. K.. Na nierzetelność faktur wskazuje też to, że część faktur o tych samych numerach była wystawiana komputerowo i ręcznie, przy czym Jaskulski twierdził, że były wystawiane tylko komputerowo. Na fakturach stwierdzono też używanie różnych pieczątek oznaczających firmę J., w tym zawierających błąd w jego nazwisku, przy czym J. początkowo twierdził, że posługiwał się tylko jedna pieczątką, zmienił zdanie po okazaniu mu różnych pieczątek. Również rozbieżne były zeznania strony i Ł. J. co do nawiązania współpracy. Skarżący twierdził, że nawiązał współprace za pośrednictwem P. D., natomiast według J. znalazł on ogłoszenie skarżącego w internecie. Chociaż organ odwoławczy był w uzasadnieniu decyzji niekonsekwentny co do tego, czy należało rozważą c dobrą lub złą wiarę skarżącego co do tego, że faktury wystawione przez J. nie odzwierciedlają rzeczywistości, to jednak ten brak dobrej wiary w istocie wykazał. Organy obu instancji wykazały prawidłowo co najmniej brak staranności skarżącego w sprawdzeniu, czy faktury odzwierciedlają rzeczywistość. Świadczy o tym przekonująco: posiadanie przez skarżącego pięciu dodatkowych faktur wystawionych ręcznie, dublujących faktury wystawione komputerowo, niekonsekwencje w jego zeznaniach co do płatności na rzecz J., gotówkowe formy płatności wbrew wymogom wynikającym z przepisów prawa, nieprowadzenie dziennika budowy. Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 11.06.2006 r. w sprawie C-384/04 Commissioners of Customs & Excise, Attorney General v. Federation of Technological Industries and Others, na legalność transakcji mogą powoływać się jedynie podmioty gospodarcze podejmujące wszelkie możliwe działania, których podjęcia można się od nich w sposób uzasadniony domagać celem zapewnienia, że realizowane przez nie transakcje nie są dotknięte oszustwem w podatku od towarów i usług. Niewątpliwie podjęcia takich działań skarżący nie wykazał. W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie uznał, iż okoliczności powoływane prze skarżącego i świadka J., w świetle treści zgromadzonych w toku postępowania dokumentów wskazują, że skarżący wiedział lub co najmniej powinien był wiedzieć, że uczestniczy w transakcjach wykorzystywanych do popełnienia oszustwa w podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie udowodniono ponad wszelką wątpliwość, że Pan J. nie był wykonawcą usług opisanych na zakwestionowanych fakturach. Trudno jest uznać, że Strona nie była świadoma, komu zleciła świadczenie usług na budowach, a kto faktycznie usługi wykonał. W ocenie Sądu organy obu instancji zgromadziły kompletny materiał dowodowy i podjęły możliwe działania w celu ustalenia stanu faktycznego, respektując w pełni obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, w szczególności art. 187 O.p., przy uwzględnieniu zasad postępowania podatkowego wynikających z przepisów art. 120., art. 121 i art. 122 O.p. Skarżący natomiast nie przedstawiła dowodów, które mogłyby uprawdopodobnić rzetelność spornej transakcji i skutecznie podważyć ustalenia organu podatkowego. Dokonały też wyczerpującej i prawidłowej analizy materiału dowodowego, oceniając go zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, w granicach swobodnej oceny materiału dowodowego zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Wyczerpująco i spójnie uzasadniły też swoje stanowisko w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, szczegółowo i wnikliwie odnosząc się do kwestii oceny stanu faktycznego sprawy. Zapewniono skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Również zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia dowodów wskazanych w odwołaniu jest niezasadny. Organ odwoławczy w sposób trafny uzasadnił odmowe przeprowadzenia tych dowodów w postanowieniu o odmowie ich przeprowadzenia, Skarżący miał możliwość uczestniczenia w przesłuchaniu Ł. J., z czego nie skorzystał, brak wiec było podstaw do ponownego jego przesłuchiwania. Ponadto skarżący mając możliwość składania stosownych wniosków w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, również z tej możliwości nie korzystał. Co do przesłuchania P. D. organ wykazał niemożność ustalenia jego miejsca pobytu. W sposób wystarczający organ odwoławczy wykazał też niecelowość przeprowadzenia dowodu z przesłuchania brata Ł. J. jak tez pozostałych dowodów wskazywanych w odwołaniu. W zakresie nabyć i podatku naliczonego organ obu instancji zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez Łukasza Jaskulskiego, gdyż stwierdził, że faktury te nie obrazowały faktycznego stanu obrotu gospodarczego pomiędzy podmiotami w nich wykazanymi. Okoliczności sprawy wskazują na to, że skarżący jeśli nie wiedział, to co najmniej przy dołożeniu należytej staranności mógł wiedzieć, jaki jest charakter jej transakcji z Ł. J.. Wobec prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych sprowadzających się do tego, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistości, nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów materialnych stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji (w szczególności art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT i art. 2 ust. 1 lit a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006), a w konsekwencji zarzut bezprawne pozbawienie skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji. Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), Sąd był zobowiązany orzec jak w sentencji.