VIII SA/Wa 846/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. w Radomiu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S.S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] sierpnia 2015 r., S. S. (dalej: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lipca 2015 r. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że brak wstrzymania wykonania ww. decyzji wyrządzi skarżącemu oraz jego rodzinie znaczną szkodę majątkową i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wysokość nałożonej kary ([...] zł) stanowi bowiem znaczne obciążenie finansowe. Skarżący dodał, że mając wzgląd na obecną sytuację majątkową, źródła przychodów oraz znaczne zobowiązania, wszczęcie przeciwko niemu egzekucji oraz ewentualne ściągnięcie w jej wyniku tak znacznej kwoty "odbije się" negatywnie na sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego. W ocenie skarżącego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie także z powodu wad prawnych tej decyzji wymienionych w postawionych przeciwko niej zarzutach skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja (postanowienie) korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd działa na podstawie dowodów, które pozwolą na zajęcie stanowiska w powyższym zakresie. W przypadku będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej konieczne jest zatem odniesienie kwoty nałożonej na skarżącego kary do jego aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący między innymi prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, z której uzyskuje znaczne przychody. Łączne przychody zaś ze wszystkich wymienionych przez skarżącego źródeł w 2014 r. wynosiły [...] zł. Stwierdzić zatem należy, że kondycja finansowa skarżącego nie jest taka zła, na jaką zdaje się wskazywać sam skarżący. Powoływane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności są zatem niewystarczające dla uznania, że skarżący uprawdopodobnił konkretną szkodę lub konkretne trudne do odwrócenia skutki, które może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej kary pieniężnej. Skarżący nie wykazał zatem, że przyznanie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w jego przypadku jest obiektywnie zasadne. Na podstawie wykazanego zaś przez niego przychodu za 2014 r. w ww. kwocie, w ocenie Sądu stwierdzić należy, że jego kondycja finansowa nie jest zła. Skarżący bowiem nadal prowadzi działalność gospodarczą. Nie wykazał zatem, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki, o których mowa w ww. przepisie. Odnosząc się z kolei do tych argumentów, które dotyczą uszczuplenia majątku skarżącego z uwagi na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazać należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Natomiast ogólnikowe wskazanie na pogorszenie sytuacji majątkowej i finansowej nie może być uznane za wykazanie, by zaszły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2016 r. o sygn. akt I FZ 590/15). Z podobnych względów w ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze merytoryczne zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji, tj. z powodu jej wydania z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego. Niedopuszczalne zatem jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Skoro zatem skarżący nie wskazał okoliczności faktycznych, które mogą zostać uznane za przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., to należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł w postanowieniu.