VIII SA/Wa 851/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. P. i W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] (zaskarżoną w niniejszej sprawie) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ", "GINB") działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku J. P. i W. P. (dalej: "skarżących") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją własną z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania na wniosek skarżących ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek skarżących nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...] na odcinku - obwodnica miasta G. od km 410+260 do km 418+546, polegającą na dostosowaniu drogi w przekroju podłużnym do parametrów drogi ekspresowej, wzmocnieniu konstrukcji jezdni, przebudowie skrzyżowania zwykłego na skanalizowane z sygnalizacją świetlną, budowie nowych obiektów inżynierskich w ciągu drogi ekspresowej i nad tą drogą oraz rozbiórce starych mostów i wiaduktów, budowie przejazdów gospodarczych, przepustów, kładek dla pieszych, rozbudowie istniejących węzłów "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i dróg zbierająco-rozprowadzających, budowie dróg dojazdowych i obiektów inżynierskich w ciągu tych dróg, budowie urządzeń dla ruchu pieszego, połączeniu istniejących MOP-ów, wykonaniu elementów odwodnienia, urządzeń bezpieczeństwa i organizacji ruchu, ochrony ekologicznej, budowie nowych i przebudowie istniejących sieci infrastruktury podziemnej i nadziemnej (elektroenergetycznych, teletechnicznych, kanalizacyjnych, wodociągowych, gazowych urządzeń melioracyjnych), wycince starych drzew i nasadzeniu nowej zieleni niskiej i wysokiej, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności – orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2012 roku. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. GINB działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania na wniosek skarżących, ostatecznej decyzji GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. odmawiającą stwierdzenia, na wniosek skarżących, nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...] na odcinku - obwodnica miasta [...] od km 410+260 do km 418+546. Uzasadniając organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. GINB wznowił na wniosek skarżących postępowanie zakończone ostateczną decyzją GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. Skarżący powołali się na okoliczność uzyskania kserokopii pisma Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] z dnia [...] marca 1988 r., Nr [...], skierowanego do B. W. (inwestorki budynku i pierwszej właścicielki nieruchomości skarżących), w którym to piśmie znajduje się m.in. następujący zapis: "wjazd do punktu gastronomicznego może być tylko i wyłącznie od strony drogi łącznikowej tak jak przedstawiono na planie, a wyjazd ze stacji CPN". W ich ocenie dokument ten potwierdza istnienie legalnego dostępu do drogi publicznej, udzielonego przez jej zarządcę. Organ zauważył, iż wskazana okoliczność wznowienia postępowania, została podniesiona także w skardze kasacyjnej i została oceniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2012 r. (II OSK 2251/11) oddalił skargę kasacyjną W. P. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2011 r. (VIII SA/Wa 279/11) oddalającego skargę skarżących na decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...]. Przywołał treść art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."). Jednocześnie wskazał, iż okoliczność oraz dokument, na które powołują się skarżący nie stanowią przesłanki w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie GINB potwierdzenie przez zarządcę drogi, że nieruchomość B. W. posiadała dostęp do drogi publicznej (według stanu na dzień 30 marca 1988 r. - data pisma) nie stanowi istotnego i ważnego dowodu dla przedmiotowej sprawy. Organ zauważył, że skarżący powołują się na nieaktualny stan faktyczny i prawny nieruchomości dotyczący poprzedniego właściciela. Nadto wskazał, iż złożenie wniosku o wznowienie postępowania nieważnościowego winno zmierzać do zakwestionowania prawidłowości przeprowadzenia przez organ postępowania w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a. Stawiając zarzut o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. strona winna wykazać związek jaki istnieje pomiędzy "nowym dowodem", a zaistnieniem przynajmniej jednej z przesłanek nieważnościowych. Z uwagi na wskazany powyżej stan faktyczny GINB uznał, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki określone w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., wobec czego należało odmówić na wniosek skarżących uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., zarzucili naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 170 p.p.s.a. Wskazali, iż dopiero w sierpniu 2011 r., po otrzymaniu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzyskali kserokopię pisma Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] z dnia [...] marca 1988 r. Podnieśli, iż zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i Naczelny Sąd Administracyjny nie oceniały decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. w kontekście ww. pisma. Uzasadnienie wyroku NSA nie zawiera żadnego odniesienia się do tego pisma. W ocenie skarżących powyższe oznacza, iż w zakresie wniosku o wznowienie postępowania nie można skutecznie powoływać się na ocenę prawną zawartą w wyroku, który nie dotyczy podstaw wznowienia, ani też ich wagi dla bytu decyzji administracyjnej. Nadto wskazali, iż zarówno na gruncie obecnych jak i poprzednich przepisów, zmiana właściciela nieruchomości nie powoduje konieczności ponawiania uzgodnień i postępowań dotyczących zjazdu i obsługi komunikacyjnej nieruchomości. Rozpoznając sprawę ponownie GINB w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia 31 sierpnia 2012 r. przywołał treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zauważył, iż decyzja GINB z dnia 5 stycznia 2011 r., będąca przedmiotem kontroli w toku niniejszego postępowania, została wydana w trybie nieważnościowym (art. 156 § 1 k.p.a.). Dlatego też, złożenie wniosku o wznowienie postępowania nieważnościowego winno zmierzać do zakwestionowania prawidłowości przeprowadzenia przez organ postępowania w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a. Stawiając zarzut o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. strona winna wykazać związek jaki istnieje pomiędzy "nowym dowodem", a zaistnieniem przynajmniej jednej z przesłanek nieważnościowych. W ocenie GINB bez znaczenia dla wyniku postępowania jest kwestia tego, jak wyglądał stan faktyczny i prawny działki inwestycyjnej aktualny na dzień [...] marca 1988 r. (data wydania pisma), do czego sprowadza się żądanie skarżących. Organ zauważył, iż wniosek skarżących o wznowienie postępowania został w całości oparty na piśmie Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] z dnia [...] marca 1988 r., w którym nie stwierdzono żadnych faktów, a jedynie wymieniono warunki (w tym warunek dotyczący zjazdu na działkę B. W.), które miały być spełnione w związku z realizacją pawilonu gastronomicznego przy budowanej stacji CPN w obrębie drogi łącznikowej i obwodowej [...]. Nadto GINB wskazał, iż pismo to nie jest rozstrzygnięciem administracyjnym, tj. nie wynikają z niego żadne prawa i obowiązki. Tego typu dowody, jak również ustalone na ich podstawie okoliczności faktyczne, w żadnym wypadku nie mogą być wzięte pod uwagę w ramach kontroli decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], w trybie nieważnościowym. W ocenie organu nieuwzględnienie powyższego "dowodu" z całą pewnością nie może być uznane za kwalifikowaną wadliwość decyzji GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. Konkludując organ stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, że decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż nie został spełniony warunek "istotności dla sprawy" przedstawionych przez skarżących nowych okoliczności. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący, którzy pismem z dnia [...] października 2012 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1-3, art. 77 § 1 oraz art. 145 § 1 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając skarżący podnieśli, iż okoliczność pozbawienia dostępu do drogi publicznej miała podstawowe znaczenie w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...], więc pomiędzy dowodem potwierdzającym taki dostęp, a przesłanką nieważnościową w postaci rażącego naruszenia prawa związek jest bezpośredni. W ocenie skarżących, stan prawny działki na dzień [...] marca 1988 r. ma znaczenie, albowiem od tej daty do czasu wydania decyzji przez Wojewodę [...] nie uległ zmianie w zakresie dostępu do drogi publicznej. Nie miało miejsca żadne wydarzenie, które takiego dostępu by działki pozbawiało. W razie zaś odmiennego stanowiska, organ powinien przedstawić stosowny dowód, czego nie uczynił. Zdaniem skarżących, całkowicie mylna jest również interpretacja treści przedmiotowego pisma. Nie jest bowiem prawdą, iż nie stwierdzono w nim żadnych faktów, a jedynie wymieniono warunki jakie musi spełniać inwestycja. Nie ulega bowiem wątpliwości, że owe warunki znajdowały odzwierciedlenie w rzeczywistości. Zwykła, zdroworozsądkowa analiza tego tekstu prowadzi do wniosku, że uzgodnienie wjazdu i wyjazdu miało miejsce w odniesieniu do istniejącej drogi łącznikowej oraz istniejącej stacji CPN. Niezrozumiałe jest zatem stanowisko organu, wedle którego przedmiotowe pismo nie stwierdza żadnych faktów, albowiem istnienie wjazdu i wyjazdu z działki zostało w nim stwierdzone wprost. W ocenie skarżących świadczy to o naruszeniu przez GINB art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Nadto skarżący wskazali na przejaw braku spójności stanowiska GINB, który wznowił w niniejszej sprawie postępowanie (a zatem wstępnie przesądził istnienie wskazanej przesłanki), a następnie, bez przeprowadzenia jakichkolwiek dodatkowych dowodów, stwierdził, że załączony dowód niczego nie potwierdza, zaś nowe okoliczności są nieistotne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż zarzuty skargi są w istocie polemiką skarżących z wywodami zawartymi w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2012 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...] na odcinku - obwodnica miasta [...]. W niniejszej sprawie organ orzekający działał z wniosku skarżących zawartego w piśmie z 1 września 2011 r., uzupełnionego pismem z dnia 26 września 2011 r., w których powołując się na uzyskanie w dniu 24 sierpnia 2011 roku kserokopii pisma Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] z dnia [...] marca 1988 roku Nr [...], kierowanego do B. W. – inwestorki budynku i pierwszej właścicielki nieruchomości wnioskodawców, skarżący wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 roku znak [...]. Skarżący podnieśli jednocześnie, iż okolicznością stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania jest powzięcie wiadomości o istnieniu legalnego dostępu do drogi publicznej, co w ocenie skarżących wynika z treści wskazanego wyżej pisma z dnia 30 marca 1988 roku. Tak sprecyzowana podstawa wznowienia postępowania odpowiada przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zasadnie zatem na tej podstawie, w związku z art. 149 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2011 roku wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z dnia [...] stycznia 2011 roku. Art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy. Jak wynika z treści art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Dokonując wykładni art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że uchylenie decyzji po wznowieniu postępowania może nastąpić tylko w przypadku gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Odnośnie dowodu zauważyć należy, że musi on istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania, zaś okolicznością faktyczną istotna dla sprawy jest okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, to jest w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok WSA z dnia 9 marca 2006 r. V SA/Wa 2510/05, dostępny Lex nr 202375). Sąd w składzie orzekającym uznał, iż o ile wskazywana przez skarżących kserokopia pisma z dnia 30 marca 1988 roku stanowi nowy dowód w sprawie, jak i wynikające z tego pisma okoliczności nie były podnoszone przy rozpoznawaniu sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2011 roku, to nie mają one istotnego znaczenia dla tego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny w tej mierze w świetle wskazanej wyże wykładni art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 k.p.a. należy mieć na uwadze, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2011 roku została wydana po złożeniu przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 roku odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 roku Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...] na odcinku obwodnica miasta [...]. Wobec tego, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2011 roku została wydana jako kończąca administracyjny tok instancji w postępowaniu prowadzonym w celu ustalenia czy w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] października 2006 roku wystąpiły przesłanki skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji, uchylenie tej decyzji po wznowieniu postępowania mogłoby mieć miejsce jedynie w przypadku wskazania nowego dowodu lub nowych okoliczności faktycznych, które pozwoliłyby na stwierdzenie wystąpienia chociażby jednej przesłanki nieważnościowej, wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a. Tymczasem w piśmie z dnia 30 marca 1988 roku, wskazywanym przez skarżących wymieniono jedynie warunki (w tym warunek dotyczący zjazdu na działkę B. W. – inwestorki budynku i pierwszej właścicielki nieruchomości skarżących), które miały być spełnione w związku z realizacją pawilonu gastronomicznego przy budowanej stacji CPN w obrębie drogi łącznikowej i obwodowej [...]. Jak słusznie zauważył organ, pismo to nie jest rozstrzygnięciem administracyjnym, jak i nie wynikają z niego żadne prawa i obowiązki. Ustalone zatem na jego podstawie okoliczności faktyczne nie mogą być wzięte pod uwagę w ramach kontroli decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...] w trybie nieważnościowym i tym samym brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2011 roku na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2011 roku Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego w odniesieniu do kwestii pozbawienia działki skarżących dostępu do drogi publicznej wskazał, iż z kopii mapy ewidencyjnej wynika, że dojazd do działki skarżących (nr [...]) odbywał się przez wykorzystywane jako drogi działki nr [...],[...],[...] i [...] obrębu [...]. Na podstawie odpisu księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] dla działek [...],[...] i [...] ustalono, że na tych działkach nie była ustanowiona służebność drogi koniecznej na rzecz właściciela czy użytkownika wieczystego działki nr [...]. W oparciu o takie ustalenia organ stwierdził, iż dostęp do drogi skarżących miał nie prawny, ale faktyczny charakter, który nie może być źródłem roszczeń. Powyższe ustalenia i ocenę podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznający sprawę ze skargi J. P. W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2011 roku w sprawie VIII SA/Wa 279/11, oddalając skargę oraz Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną od tego wyroku w sprawie II OSK 2251/11. Wskazywane przez skarżących pismo z dnia 30 marca 1988 roku pozostaje bez wpływu na powyższe ustalenia i ich ocenę. Nie stanowi bowiem o istnieniu stosunku prawnego będącego podstawą do korzystania z dostępu do drogi publicznej ani o charakterze cywilnoprawnym, ani administracyjnym. Stanowi o istnieniu stanu faktycznego, polegającego na określeniu obsługi komunikacyjnej punktu gastronomicznego. W tych okolicznościach w ocenie Sądu nieuwzględnienie powyższego pisma nie może być uznane za kwalifikowaną wadliwość decyzji GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. Zdaniem Sądu należy podkreślić, iż kwestionowana przez skarżących decyzja organu z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. odmawiająca stwierdzenia (także na wniosek skarżących) nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. (jak już była o tym mowa wyżej), były już przedmiotem kontroli przez sądy administracyjne obu instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2012 r. (II OSK 2251/11) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2011 r. (VIII SA/Wa 279/11) oddalającego skargę skarżących na decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia NSA wskazał, iż kwestionowane pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2006 r. nie objęło szeregu nieruchomości położonych w sąsiedztwie projektowanej obwodnicy miasta [...], gdyż organ wyłączył z postępowania o pozwolenie na budowę nieruchomości nieznajdujące się pod pasem nowej drogi i prowadził w stosunku do nich odrębne postępowania. Pozwolenie na budowę obwodnicy [...] nie obejmuje, między innymi, leżącej w pobliżu pasa drogowego działki nr [...] należącej do skarżących. Nadto podniósł, iż z uzasadnienia decyzji GINB z dnia [...] listopada 2010 r. wynika, że działki nr [...] dotyczy decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r., gdyż tą, kolejną decyzją, Wojewoda zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na działkach gruntu wyłączonych z zakresu decyzji z dnia [...] października 2006 r. Z powyższego NSA wywiódł, iż zarzuty skarżących, iż ich nieruchomość nie posiada odpowiedniego dostępu do rozbudowywanej drogi krajowej powinny więc dotyczyć decyzji z dnia [...] października 2007 r., a nie decyzji z dnia [...] października 2006 r. o której stwierdzenie nieważności skarżący wystąpili. Wobec powyższego należy zauważyć, iż wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r. wywołuje skutki przewidziane przepisem art. 170 p.p.s.a. w stosunku do podmiotów w nim wymienionych, które związane są zatem faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu, co implikuje w sposób bezwzględny uwzględnienie tego w wydanych przez nie rozstrzygnięciach. Konkludując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.