VIII SA/Wa 858/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. R. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia 30 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1) uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 15 sierpnia 2025 r.; 2) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego M. R. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Syg. akt VIII SA/Wa 858/25 Uzasadnienie Zaskarżonym orzeczeniem z dnia 30 września 2025 roku, nr [...]Komendant Wojewódzki Policji w [...]( dalej jako organ odwoławczy) na podstawie art. 135n ust.4 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji( Dz.U z 2025 roku, poz. 636 ze zm. dalej jako ustawa), po rozpatrzeniu odwołania obwinionego mł. asp. M. R. ( dalej skarżący) od orzeczenia nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 15 sierpnia 2025 roku o uznaniu winnym popełnienia czynów, za które obwiniony ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany za nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej w ten sposób, że w dniu 14 czerwca 2025 roku, będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], w okresie orzeczonej niezdolności do służby na czas od 4 maja 2025 roku do 30 czerwca 2025 roku, wykorzystał zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, udając się na ceremonię zaślubin w Kościele w [...], gmina [...] oraz przyjęcie weselne w celach rekreacyjno – rozrywkowych w zajeździe ,, [...] ‘’ gm. [...] tj. o czyn z art. 132 ust.1 ustawy w związku z § 2 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta( Dz. Urz. KGP 2004 nr 1, poz.3 dalej zarządzenie) – orzekł o utrzymaniu zaskarżonego orzeczenia. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Orzeczeniem Nr [...]z dnia 15 sierpnia 2025 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 135j ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, uznał mł. asp. M. R. winnym popełnienia czynu określonego na wstępie i wymierzył mu karę dyscyplinarną - nagana. Od przedmiotowego orzeczenia odwołanie wniósł M. R.. W odwołaniu z dnia 15 sierpnia 2026 r. obwiniony zaskarżył w całości wydane orzeczenie i wniósł o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego, które załączył do odwołania oraz uchylenie w zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy z uwagi na oparcie rozstrzygnięcia jedynie na zeznaniach świadków uczestniczących w przyjęciu weselnym, z pominięciem wszystkich okoliczności świadczących na korzyść obwinionego; 2. naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. 809 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na stronniczej i wybiorczej ocenie dowodów, przyjmując za podstawę orzeczenia tylko te okoliczności, które świadczyły przeciw obwinionemu, pomijały pozostałe dowody, które mogły świadczyć pozytywnie o obwinionym, a w szczególności przyjęciu, iż zapis lekarza dotyczący, iż chory może uczestniczyć w uroczystościach i spotkaniach rodzinnych dotyczył tylko okresu od 6 maja do 2 czerwca 2025 roku , a nie przez cały okres niezdolności do pracy; 3. błąd w ustaleniach faktycznych, mających wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że zachowanie obwinionego w jakikolwiek sposób naruszyło którąkolwiek z zasad etyki zawodowej. W dniu 17 czerwca 2025 roku asp. sztabowy A. P. przedstawił notatkę służbową Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] z której wynikało, że w dniu 14 czerwca 2025 roku wspólnie z kierownikiem Posterunku Policji w [...] uczestniczył w uroczystości zaślubin policjanta sierż. R. B. w której uczestniczył również skarżący R.. Uczestniczył on też w przyjęciu weselnym w zajeździe ,, [...] ‘’w S.. Na zlecenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] zgodnie z postanowieniem nr [...]roku wydanym na podstawie art. 134i ust.4 ustawy przeprowadzono postępowanie wyjaśniające. W dniu 17 czerwca 2025 roku nadk. J. S. sporządził notatkę urzędową z rozmowy z mł. asp. M. R. gdzie omówiono kwestię udziału skarżącego w ceremonii zaślubin i przyjęciu weselnym w trakcie długotrwałego zwolnienia lekarskiego. Skarżący oświadczył iż swój pobyt na tych uroczystościach konsultował z lekarzem prowadzącym, który wyraził zgodę na jego udział i należy to traktować jako czynności dnia powszedniego, które może wykonywać. Długotrwałe zwolnienie zostało wystawione w związku z urazem palca, którego doznał podczas interwencji i zatrzymania nietrzeźwego kierowcy. Nadkomisarz S. przeprowadził rozmowę z sier. szt. K. W. oraz st. post. M. C. z których wynikało, że skarżący brał udział w przyjęciu weselnym i nie spożywał alkoholu. Postanowieniem nr [...]Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 134i ust.1 pkt 1 lit.a) ustawy wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. R.. W toku postępowania dyscyplinarnego przesłuchano w charakterze świadków A.P., K. W. i M. C.. Z zeznań świadków wynikało, że skarżący w dniu 4 maja 2025 roku doznał urazu palca środkowego prawej ręki podczas interwencji w miejscowości [...] gdzie usiłował uniemożliwić jazdę pijanemu kierowcy. Od dnia 5 maja 2025 roku w związku z doznanym urazem przebywał na zwolnieniu lekarskim, które było przedłużane do 30 lipca 2025 roku. Z zaświadczenia lekarskiego wynikało, że chory może chodzić. W dniu 14 czerwca 2025 roku skarżący uczestniczył w uroczystości zaślubin i przyjęciu weselnym, które odbyło się zajeździe ,, [...] ‘’ w S. swojego kolegi policjanta R. B. z [...]. W przyjęciu weselnym uczestniczyli policjanci z Komendy Powiatowej Policji w [...] K. W., M. C. oraz M. S.. Świadkowie W. i C. zeznali, iż skarżący na przyjęciu weselnym był sam, nie spożywał alkoholu i nie uczestniczył w zabawach tanecznych. Przyjęcie weselne opuścił po godzinie 3.30 nad ranem. Skarżący M. R.przesłuchany w charakterze obwinionego zeznał, że w przyjęciu weselnym uczestniczył ponieważ z uzyskał zgodę lekarza prowadzącego z poradni ortopedycznej, który oświadczył, iż nie widzi żadnych przeciwwskazań medycznych do udziału w przyjęciu weselnym oraz było to wesele bliskiego kolegi policjanta. Po dokonaniu analizy akt postępowania dyscyplinarnego, oceny zgromadzonego materiału dowodowego, treści zaskarżonego przeczenia, odwołania mł. asp. M. R. oraz stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...], wyższy przełożony dyscyplinarny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 132 ust. - 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Przepis § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących Załącznik do Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" stanowi, że w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej, policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności (prowadziły do pogłębienie społecznego zaufania Policji. Zebrany materiał dowodowy, a w szczególności zeznania przesłuchanych w charakterze świadków asp. szt. A. P. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji, sierż. szt. K. W. i st, post. M. C., jak również kopia" zaświadczenia lekarskiego, potwierdziły popełnienie przez mł. asp. M. R. przewinienia dyscyplinarnego, o które został obwiniony w przedstawionym mu zarzucie, a które to polegało na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta poprzez wykorzystanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, udając się na ceremonię zaślubin w Kościele oraz przyjęcie weselne w celach rekreacyjno - rozrywkowych, co spowodowało naruszenie norm prawnych, przytoczonych powyżej. Etyka zawodowa łączy się ze szczególnym charakterem zawodu policjanta, który stawia przed funkcjonariuszem wysokie wymagania moralne wynikające z faktu, iż policjant, będąc uprawnionym do egzekwowania zachowań zgodnych z porządkiem publicznym, sam musi dawać przykład nienagannego zachowania, w tym poprzez przestrzeganie powszechnie obowiązującego prawa oraz ogólnie przyjętych zasad właściwego zachowania. Stanowi o tym § 2 przywołanego zarządzenia. Obowiązek przestrzegania zasad etyki wynika również z roty ślubowania policjanta (art. 27 ustawy o Policji), Zachowania wynikające z tych zasad wiążą funkcjonariusza w służbie, jak i poza nią. Celem zwolnienia lekarskiego, jest przeprowadzenie leczenia i odzyskania zdolności do pracy. Zamieszczenie na druku zaświadczenia lekarskiego wystawionego policjantowi cyfry "2" stanowi wskazanie lekarza, że "chory może chodzić". Nie oznacza to jednak, że przebywający na zwolnieniu lekarskim policjant może traktować okres zwolnienia lekarskiego jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Powyższy zapis uprawnia policjanta jedynie do załatwiania' podstawowych potrzeb życiowych, a więc do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, a więc przykładowo poruszania się po mieszkaniu, dokonania zakupów żywnościowych, leków, udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne czy rehabilitacyjne. Udział w uroczystościach weselnych nie spełnia przesłanek, które prowadzą do poprawy stanu zdrowia policjanta i odzyskania zdolności do służby. Odwołując się do orzecznictwa sądów powszechnych, za niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego uznano: wzięcie udziału w wycieczce zagranicznej — pielgrzymce do Włoch (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I PKN 308/99. OSNP 2001, nr 5, poz. 154; M. Prawn. 2001, nr 7, £. 408), wzięcie udziału w imprezie towarzyskiej czy rozrywkowej, jak również demontaż okien w budynku należącym do spółdzielni mieszkaniowej w celu wykorzystania ich dla potrzeb własnych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 199S’r., sygn akt l _pKN,553/98, OSNP 2000, nr 5, poz. 185). Zgodnie z § 1 "Zasad etyki zawodowej policjanta" zasady etyki wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta, a obowiązkiem policjanta jest przestrzeganie zasad etyki zawodowej. Wykorzystanie przez mł. asp. M. R. zwolnienia lekarskiego w celem! udziału w - ceremonii ślubu i w weselu należy uznać za nieetyczne i nieuczciwe wobec innych policjantów. Dodatkowo takie działanie mogło w nich wzbudzić frustrację z powodu rozłożenia na nich dodatkowych obowiązków w związku z absencją policjanta., '' Rozpoczynając polemikę z zarzutami ml. asp. M. R., na wstępie należy podkreślić, skarżący w pierwszych dwóch zarzutach zarzucanych zaskarżonemu orzeczeniu, błędnie wskazał ha naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które to nie mają zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym. Przypomnieć należy, iż zasadnicze regulacje prawne dotyczące procedury dyscyplinarnej zamieszczone zostały w Rozdziale Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2021 r. w sprawie obiegu dokumentów związanych postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów.' Ponadto, stosownie do treści art. 135p ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania, karnego dotyczące; porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 11.7 (udział uprawnionego w czynności procesowej) i art. 117a (czynności procesowe bez udziału wszystkich obrońców lub pełnomocników), wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie i stosuje się przepisu art. 184 (świadek anonimowy) Kodeksu postępowania karnego. Odnosząc się do zarzutu obwinionego, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy z uwagi' na oparcie rozstrzygnięcia jedynie na zeznaniach świadków uczestniczących w przyjęciu weselnym z pominięciem wszystkich okoliczności świadczących na korzyść obwinionego należy podkreślić, że mł. asp. M. R. został przesłuchany w charakterze obwinionego i zapoznany z aktami postępowania, sporządzając fotokopię. Mł. asp. M. R. nie składał wniosków dowodowych i nie wskazał żadnych okoliczności, świadczących na jego korzyść. Zebrany materiał dowody bezspornie pozwolił na wyjaśnienie stanu faktycznego. Odpowiadając na wniosek obwinionego o dopuszczenie z dowodu zaświadczenia lekarskiego z dnia 28 sierpnia 2025 r. lekarza med. W. W., należy wskazać, iż w dniu 7 sierpnia 2025 r. rzecznik dyscyplinarny zapoznał obwinionego z materiałami postępowania dyscyplinarnego, a w dniu 12 sierpnia 2025 r. wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. Zgodnie z treścią art. 135 i ust. 5 Ustawy o Policji obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek p i uzupełnienie. Nie jest zatem możliwe na obecnym etapie dopuszczenie tego dowodu. Zarzut w sformułowany w odwołaniu dotyczący dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, które świadczyły przeciw obwinionemu, nie znajdują potwierdzenia w wydanym orzeczeniu. Zgodnie z treścią art. 134 ha Ustawy o Policji podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, .ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny rozstrzygają samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie są związani rozstrzygnięciem sądu lub innego organu. Przypisanie policjantowi sprawstwa przewinienia dyscyplinarnego powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na przełożonym dyscyplinarnym spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Jest to warunek nieodzowny dla prawidłowego przeprowadzenia tego procesu, a co za tym idzie także prawidłowego rozstrzygnięcia, sprawy. Przypisanie winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Zebrany materiał dowodowy pozwolił, ustalić taki stan faktyczny, który potwierdził popełnienie przez mł. asp. M. R. przewinienia dyscyplinarnego. W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego przy wymiarze kary przełożony dyscyplinarny kierował się treścią art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia a także uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby. Na złagodzenie wymiaru kary (art. 134h ust. 3 przywołanej ustawy) mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego; 1) nieumyślność jego popełnienia 2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych, 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Przełożony dyscyplinarny nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie takie przesłanki wystąpiły. Obwiniony mł. asp. M. R. posiada pozytywną opinię służbową, nie był karany dyscyplinarnie, był wielokrotnie nagradzany uznaniowymi nagrodami pieniężnymi. Odnosząc się do zarzutu obwinionego, iż doszło do błędu w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie że zachowanie obwinionego w jakikolwiek sposób naruszyło którąkolwiek z zasad etyki zawodowej, należy podkreślić, że stan faktyczny wywiedziony w zaskarżonym orzeczeniu, został ustalony na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego. Po uwzględnieniu wszystkich okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych, przełożony dyscyplinarny uznał, że karą, współmierną do popełnionego przez mł. asp. M. R. przewinienia jest nagana. Nagana (obok kary upomnienia) jest najłagodniejszą karą dyscyplinarną spośród kar wymienionych w katalogu zawartym w art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z art. 134a tej ustawy, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego niewłaściwego postępowania. Skargę do sądu administracyjnego na orzeczenie dyscyplinarne wniósł M. H.. Zaskarżonym orzeczeniu zarzucał: 1) Obrazę przepisów naruszenie prawa materialnego, to jest art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji w zw. z § 2 Załącznika do Zarządzenia nr [...]Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", poprzez niewskazanie, które ze znamion deliktu dyscyplinarnego, określone w art. 132 ust. 2 i art. 132 ust. 3 ustawy o Policji, miał wypełnić obwiniony oraz przypisanie obwinionemu winy w popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, pomimo braku podstaw do tego, w szczególności z powodu braku naruszenia przepisów prawa oraz braku naruszenia norm etycznych określonych Zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji, 2) naruszenie przepisów postępowania określonych w ustawie o Policji mających istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to: art. 132a ust 1 12 ustawy o Policji poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący jest winny zarzucanego mu czynu w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie tylko nie miał zamiaru jego popełnienia jak również nawet gdyby uznać, że jego obecność jako widza na weselu czy ślubie jest niewłaściwa, to zachował on wystarczającą ostrożność w danej okoliczności i uzyskał informację od lekarza, że może się on udać w trakcie zwolnienia na ślub i wesele, ale pod pewnymi warunkami, które to warunki spełnił (nie spożywał alkoholu, nie brał udziału w żadnych zabawach weselnych), art. 134 ha ustawy o Policji poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegający w szczególności na: błędnym ustaleniu, jakoby obwiniony "postąpił niezgodnie z celem zwolnienia lekarskiego", a także, iż obecność obwinionego na imprezie weselnej w charakterze rozmówcy i obserwatora była postępowaniem nieetycznym kiedy z okoliczności sprawy wynika, że dopełnił on wszelkich obowiązków, aby móc udać się na wspomniane uroczystości, nie dokonywał żadnych czynności, które można by uznać za nieetyczne i sprzeczne z celem zwolnienia lekarskiego, całkowitym pominięciu kwestii konsultacji skarżącego z lekarzem W. W. przed udziałem w uroczystości, gdzie lekarz wyraźnie wskazał skarżącemu, że może on wziąć udział w uroczystości pod pewnymi warunkami, art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego wszystkich wątpliwości występujących w niniejszej sprawie, w tym dotyczących charakteru i przyczyn zwolnienia lekarskiego obwinionego oraz okoliczności udziału skarżącego w uroczystości ślubu i imprezie weselnej, art. 135l ust 1 ustawy o Policji poprzez niedopuszczenie dowodu z zaświadczenia załączonego do odwołania od decyzji organu I instancji i stwierdzenie, że skarżący od 12 sierpnia 2025 roku utracił możliwość składania wniosków dowodowych, kiedy z przepisu wynika jednoznacznie, że wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Art. 135e ust 1 w zw. z art. 135g ust 1 poprzez całkowite pominięcie w postępowaniu dowodowym kwestii konsultacji skarżącego co do udziału w uroczystości ślubu i imprezie weselnej i niezbadanie tej kwestii w żaden sposób chociażby poprzez przesłuchanie lekarza W. W. lub skierowanie zapytania do lekarza w formie pisemnej, Art. 135 j ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o Policji poprzez brak odniesienia się Organu II Instancji do dwóch pierwszych zarzutów odwołania opierając się na wskazanej tam podstawie prawnej w sytuacji, gdy Organ winien odnieść się do treści samego zarzutu, który był skonstruowany w sposób prawidłowy, a podana przez Skarżącego podstawa prawna nie jest dla Organu wiążąca, Art. 135 j ust. 2 pkt 5 i 6 w zw. z art. 134 ustawy o Policji poprzez wymierzenie Skarżącemu za przewinienie dyscyplinarne kary nagany stwierdzając w uzasadnieniu, że wymierzono karę najłagodniejszą podając powody, oraz szeroko uzasadniając dlaczego skarżący zasługuje na karę najmniej dolegliwą w sytuacji, gdy w rzeczywistości Skarżący został ukarany kara nagany a najłagodniejszą karą jest kara upomnienia, a więc uzasadnienie nie odpowiada orzeczeniu w tym zakresie, art. 135j ust. 5 ustawy o Policji poprzez całkowite pominięcie w rozważaniach prawnych kwestii ewentualności odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej w sytuacji, gdy stan faktyczny ustalony w sprawie w tym przede wszystkim nienaganna dotychczasowa służba Skarżącego, ilość pochwał i niska szkodliwość czynu przemawiają za odstąpieniem od wymierzania kary. Wobec powyższego wnosił o: 1) wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń do czasu wydania orzeczenia w niniejszej sprawie, albowiem z uwagi na orzeczoną wobec Skarżącego karę nagany doznaje on szkody w postaci zmniejszenia uposażenia i dodatków jak również ma on być z tego powodu przeniesiony na inne stanowisko służbowe, 2) dopuszczenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego dołączonego do odwołania na okoliczność wykazania, że lekarz wydający zwolnienie lekarskie nie widział przeciwskazań, aby skarżący udał się na uroczystość ślubną i weselną jako obserwator i rozmówca,. 3) uchylenie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] numer [...]z dnia 30 września 2025 roku i poprzedzającego je orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 15 sierpnia 2025 roku numer [...], 4) Zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi podnosił, że należy wskazać, że Organy dyscyplinarne w niniejszej sprawie nie wykazały w żaden sposób, aby udział skarżącego w ceremonii zaślubin jego przyjaciela i całkowicie bierny udział w przyjęciu weselnym był sprzeczny z jakimikolwiek przepisami, co miałoby skutkować nałożeniem kary dyscyplinarnej. Nie można za takie wykazanie uznać cytowania przepisów bez szczegółowego odniesienia się do tego konkretnego stanu faktycznego. Co więcej Organy dyscyplinarne skupiły się tylko i wyłącznie na samym fakcie pobytu skarżącego na imprezie weselnej, całkowicie pomijając przy tym wszystkie okoliczności, które końcowo winny stanowić o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego. Organy dyscyplinarne w żadne sposób nie wykazały, jakie elementy zachowania skarżącego uznać należało za nieetyczne na tyle, by skutkować to mogło uznaniem go za winnego przewinienia dyscyplinarnego. Organy powoływały się w toku postępowania na ogólne przepisy i orzecznictwo, pomijając przy tym szereg okoliczności, które stoją w całkowitej opozycji do przyjętego przez te organy stanowiska. Nie ulega wątpliwości, że skarżący był w dniu 14 czerwca 2025 roku w trakcie zwolnienia lekarskiego z uwagi na kontuzję palca. Nie ulega również wątpliwości, że w tym dniu udał się on na uroczystość ślubną i na wesele swojego dobrego znajomego. Organy dyscyplinarne jednak zatrzymały się na tym etapie postępowania, pomijając całkowicie nie tylko wyjaśnienia Skarżącego, dokumentację, ale i zeznania świadków, z których wynika jednoznacznie, że w żadnym wypadku skarżący nie zachował się nieetycznie i nie można uznać, że wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem. Należy wskazać, że skarżący znajdował się już w ostatnim etapie leczenia. Co więcej jak wyjaśnił, przed przybyciem na wyżej wymienione imprezy udał się on do lekarza, gdzie otrzymał jasną informację, że może wziąć udział w ceremonii zaślubin przyjaciela, a następnie w imprezie weselnej, jedynie pod pewnymi warunkami. Skarżący więc udał się na ślub do kościoła, gdzie wziął udział w ceremonii ślubnej, po czym udał się do lokalu, gdzie było organizowane wesele. W tym miejscu należy zaznaczyć, że skarżący przez cały pobyt na weselu nie spożywał alkoholu, nie brał udziału w zabawach weselnych, a jego obecność na imprezie ograniczała się do rozmów przy stole lub przed budynkiem. Skoro postawiono skarżącemu zarzut postępowania niezgodnego z celem zwolnienia lekarskiego, niewątpliwie obowiązkiem organu w trakcie przeprowadzonego postępowania było wyjaśnienie i wskazanie z jakiego rodzaju chorobą (czy niesprawnością) funkcjonariusza Policji mamy do czynienia w konkretnym przypadku oraz rzeczą organu dyscyplinarnego było wyjaśnienie, czy z uwagi na stwierdzoną przez lekarza jednostkę chorobową zachowanie policjanta utrudniało mu powrót do zdrowia i pełni sił, czy wymagało zwiększonego wysiłku kosztem zdrowia jak również czy skarżący dopełnił wszelkich starań w ustaleniu czy może na taką imprezę się udać. Tego rodzaju ustaleń nie zawiera zaskarżone orzeczenie. W związku z tym w żadnym wypadku nie można uznać, że organ wyjaśnił podstawy zawartego w zaskarżonym orzeczeniu stwierdzenia, iż zachowanie policjanta jest nieetyczne, bo pojawił się na przedmiotowej imprezie w trakcie zwolnienia lekarskiego. Oczywistym jest, że podczas zwolnienia lekarskiego policjant zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby i wykonywania innych czynności mających związek ze służbą. Z tego też względu policjant, w trosce o dobro służby, winien stosować się do wskazań lekarskich i powstrzymać się od wykonywania czynności, mogących przedłużyć jego nieobecność w służbie. Odnosić się to musi jednak do okoliczności konkretnego przypadku. W niniejszej sprawie skarżący absolutnie nie dokonał czynności, które byłyby sprzeczne z celem zwolnienia lekarskiego, dopełnił wszystkich czynności, aby upewnić się, że może udać się na ślub przyjaciela, a jego pobyt ograniczył się do siedzenia przy stole, stania przed lokalem i rozmowach. Nie można również stracić z pola widzenia, że Skarżący przebywał już dłuższy okres na zwolnieniu lekarskim. Wyjście w miejsce publiczne czy jak w tym przypadku wyjście na uroczystość jest wręcz wskazane po długotrwałym odizolowaniu od znajomych, współpracowników. Z pewnością takie wyjście z domu nie wpłynęło negatywnie na powrót do zdrowia skarżącego w związku ze złamanym palcem, ale z pewnością uchroniło go to przed negatywnym skutkiem długotrwałego przebywania w izolacji domowej. Organy dyscyplinarne prowadząc postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza mają więc obowiązek zebrania i szczegółowego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności są zobowiązane do dokonania wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku, na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu końcowym należycie uzasadnić. Zauważyć też należy, że zgodnie z zasadą wynikającą z art. 135l ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jednakże zdanie drugie ust. 1 przewiduje, że jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Wyższy przełożony dyscyplinarny ma zatem także możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, jeżeli dostrzeże taką potrzebę. W rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia wyżej wymienionych przepisów normujących postępowanie dyscyplinarne, w szczególności zaś art. 135g ustawy o Policji, gdyż organ nie wyjaśnił dokładnie wszystkich istotnych okoliczności składających się na stan faktyczny sprawy i w konsekwencji nie rozważył argumentów skarżącego dotyczących powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim, w powiązaniu z charakterem obecności skarżącego na imprezie w dniu 14 czerwca 2025 roku. W niniejszym postępowaniu Organy dyscyplinarne całkowicie pominęły fakty świadczące na korzyść skarżącego (wspomniane powyżej), ale też nie przeprowadzono dowodu, który rozwiałby wątpliwości Organów co do interpretacji zwolnień lekarskich (nie zwrócono się w żaden sposób do lekarza wystawiającego przedmiotowe zaświadczenia, tym bardziej, że z wyjaśnień skarżącego wynika wprost, że uzyskał on zgodę od lekarza na udział w uroczystości i że nie będzie to kolidowało ze zwolnieniem lekarskim. Organ odwoławczy nie dopełnił również obowiązków płynących z art. 135p ustawy o Policji nie odnosząc się w uzasadnieniu orzeczenia do dwóch pierwszych zarzutów odwołania stwierdzając jedynie, że w niniejszej sprawie nie stosuje się przepisów k.p.a. Niemniej zarzuty skarżącego były opisane w sposób prawidłowy, natomiast podał on jedynie nieprawidłową podstawę prawną. Skarżący nie jest prawnikiem i może popełnić błąd w określeniu przepisu, natomiast to na Organie leży obowiązek dopasowania zarzutu do odpowiedniej normy prawnej. Co więcej Organ, zgodnie z przepisami k.p.k (które winno stosować się zgodnie z art. 135p ustawy o Policji) winien wziąć przy rozpoznawaniu odwołania zakres zaskarżenia, co tym bardziej czyni orzeczenie Organu II Instancji wadliwym. Dyscyplinarny dopuścił się również obrazy przepisów postępowania w zakresie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej i dokonaniu uzasadnienia zastosowania kary nagany. Organ wskazał, że zastosował wobec skarżącego najniższy możliwy wymiar kary uwzględniając szereg okoliczności łagodzących. Nie można zgodzić się z wywodem Organu, że kara nagany jest karą najłagodniejszą "obok kary upomnienia". Analizując treść art. 134 ustawy o Policji należy zauważyć, że przedmiotowe kary zostały zhierarchizowane w zakresie gradacji co do skutków wywieranych w stosunku do obwinionego funkcjonariusza Policji, Stąd też w katalogu tym znajdują się kary mające na celu wykazanie błędnego zachowania, które można zaliczyć do kar lżejszych, aż do kar najsurowszych, kończąc na wydaleniu ze służby. Tak jak wcześniej wspomniano, przedmiotowy katalog jest katalogiem zamkniętym, stąd też niemożliwe jest stosowanie innych niż przewidziane w przedmiotowym przepisie prawnym kar o charakterze dyscyplinarnym. Każda z przedmiotowych kar niesie za sobą żadnego rodzaju dolegliwość dla obwinionego funkcjonariusza Policji. W zależności od rodzaju orzeczonej kary dyscyplinarnej funkcjonariusz Policji ponosi konsekwencje jej wymierzenia. Odnosi się to do zakazu awansowania oraz bycia wyróżnionym, jak również łączy się z obniżeniem posiadanego dodatku służbowego lub funkcyjnego w ściśle określonych granicach oraz obniżeniem nagrody rocznej. Niewątpliwie taka gradacja kar dyscyplinarnych ma wskazać negatywne zachowanie, jakiego dopuścił się dany funkcjonariusz Policji, oraz stanowić dolegliwość w zakresie dyscyplinarnym niezależnie od innych rodzajów odpowiedzialności, jakie można zastosować, rozpatrując przedmiotowy czyn. Skoro więc Organ stwierdza, że stosuje karę nagany, to nie powinien on określać jej jako kary najłagodniejszej, jak również winien on w sposób dostateczny wyjaśnić, dlaczego taką karę zastosował. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Przedmiotem wniesionej skargi jest orzeczenie dyscyplinarne w stosunku do M. R.funkcjonariusza Policji z Komendy Powiatowej Policji w [...] ukaranego karą nagany wymierzoną przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] orzeczeniem nr [...]z dnia 30 września 20025 roku i utrzymaną orzeczeniem Komendanta za nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej w ten sposób, że w dniu 14 czerwca 2025 roku, będąc funkcjonariuszem Policji, w okresie orzeczonej niezdolności do służby na czas od 4 maja 2025 roku do 30 czerwca 2025 roku wykorzystał zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, udając się na ceremonię zaślubin w kościele w [...], gm. [...] oraz przyjęcie weselne w celach rekreacyjno – rozrywkowych w zajeździe ,, [...]’’ gm. [...] tj. o czyn z art. 132 ust.1 ustawy w związku z § 2 Zarządzenia. Podstawę wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wymienione orzeczenie stanowi art. 138 ustawy o Policji, wedle którego od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl zaś art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1)ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2)nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym, przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W świetle przedstawionego wyżej stanu prawnego przewinienie dyscyplinarne może polegać zarówno na naruszeniu dyscypliny służbowej, jak i na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W niniejszej sprawie wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego oparte było na drugiej z wyżej wymienionych przesłanek, mających - co wymaga podkreślenia - charakter autonomiczny. Ustawodawca nie określił definicji zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Policji ani przykładowego katalogu zachowań, które należy uznać za niezgodne z nimi. Zasady etyki zawodowej policjantów są, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji, określane przez Komendanta Głównego Policji. Zawarte zostały one w zarządzeniu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Zarządzenie to zawiera ogólne dyrektywy wykonywania zawodu policjanta, które stanowią przejaw przestrzegania zasad praworządności i prowadzą do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Jednocześnie nie zawiera ono znamion zachowań uznawanych za przewinienia dyscyplinarne, a jedynie pewne wzorce, których funkcjonariusz powinien przestrzegać i których naruszenie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną (por. Z. Gądzik (w:) Ł. Czebotar, Z. Gądzik, A. Łyżwa, A. Michałek, A. Świerczewska-Gąsiorowska, M. Tokarski, Ustawa o Policji. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2015, str. 654-655). W niniejszej sprawie zarzut dyscyplinarny postawiony skarżącemu dotyczył nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta określonych w § 2 powołanego wyżej zarządzenia. Według § 2 w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Obowiązkiem policjanta jest przestrzeganie zasad etyki zawodowej (§ 1 ust. 2 załącznika do Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji). Komendant Powiatowy Policji w [...] w orzeczeniu nr 1 z dnia 15 sierpnia 2025 roku stwierdził naruszenie przez mł. asp. M. R.powyższej zasady etyki zawodowej, uznając go winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu 14 czerwca 2025 roku brał udział w ceremonii zaślubin oraz w przyjęciu weselnym, przebywając na zwolnieniu lekarskim od dnia 4 maja 2025 roku do 30 czerwca 2025 roku, czym postąpił niezgodnie z celem zwolnienia lekarskiego. Zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie budzi wątpliwości, że uzasadnienie faktyczne i prawne powinno zawierać również przewidziane w art. 135n ustawy o Policji orzeczenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego (por. Wojciech Kotowski Komentarz do art. 135 (n) ustawy o Policji, System Informacji Prawnej LEX). Organ odwoławczy powinien również odnieść się szczegółowo do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Przepis art. 135e ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji stanowi, że rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Należy też mieć na uwadze, że zgodnie z art. 135g ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (ust. 1), obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem, a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2). Zatem w toku prowadzonych czynności uprawnione organy mają obowiązek wnikliwego zbadania i uwzględnienia wszystkich okoliczności, zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść objętego postępowaniem. Jest to zasada obiektywizmu, wynikająca wprost z dyspozycji art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, gwarantującego prawo do rzetelnego procesu, z treści której jednoznacznie wynika, że jest adresowana do organu, w którego gestii pozostają rozstrzygnięcia (por. Wojciech Kotowski Komentarz do art. 135 (g) ustawy o Policji, System Informacji Prawnej LEX). W przedmiotowej sprawie organ nie ocenił argumentacji skarżącego, iż przed udaniem się na ślub i przyjęcie weselne konsultował to z lekarzem prowadzącym, który wskazał, że nie będzie to miało wpływu na proces leczenia. Organ biorąc pod uwagę schorzenie i proces leczenia w przypadku uraz środkowego palca prawej ręki winien wykazać, że udanie się na przyjęcie weselne miało wpływ na ten proces. Mógł i powinien przeprowadzić dowód z zeznań lekarza ortopedy na okoliczność konsultacji z nim udziału skarżącego w przyjęciu weselnym. Należy zauważyć, iż skarżący wraz z odwołaniem złożył dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z dokumentu. Zgodnie z art. 135l ust.1 ustawy i Policji jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. W ocenie Sądu ocena dokumentu z zaświadczenia lekarskiego czy bezpośrednie przesłuchanie lekarza prowadzącego skarżącego mogło mieć istotny wpływ na ustalenie czy udział skarżącego w przyjęciu weselnym miał negatywny wpływ na proces leczenia, co by miało znaczenie dla uznania, iż wykorzystywał on zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem. Należy zauważyć, że organ w sytuacji gdy uznaje, iż policjant wykorzystuje zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem powinien zgodnie z art. 121e ustawy przeprowadzić postępowanie kontrolne, które w sposób jednoznaczny przesądziłby, że wyżej określona sytuacja zachodziła i wyciągnąć prawne konsekwencje w takiej sytuacji. Takiego postępowania w stosunku do orzeczenia o czasowej niezdolności do pracy skarżącego nie przeprowadzono. W tej sytuacji brak dowodu z zeznań lekarza, który nie widział przeszkód co do udziału skarżącego w przyjęciu weselnym, dokumentu w postaci zaświadczenia lekarskiego, nie prowadzenie postepowania kontrolnego z art. 121e ustawy pozwala uznać, że stanowisko organu, iż skarżący wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem było ustaleniem dowolnym. Nie można abstrahować od rodzaju schorzenia jaką stwierdzono u pacjenta i w związku z której istnieniem udzielono zwolnienia ze służby. Każda choroba może wymagać bowiem innego zachowania pacjenta i odmiennego postępowania. Każdy przypadek należy badać w sposób indywidualny, nie opierając się wyłącznie na ogólnych założeniach. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W niniejszej sprawie podstawą odpowiedzialności funkcjonariusza było przewinienie polegające na naruszeniu § 2 zasad etyki zawodowej policjantów. Kwestią sporną wobec tego jest, czy stwierdzony w sprawie przez organ stan faktyczny, pozwalał na zakwalifikowanie jako spełniający przesłanki określone w § 2 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3). Zgodnie z tym przepisem, w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w załączniku do zarządzenia, policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Przepis ten zawiera ogólną klauzulę, która wyznacza dla policjantów kryteria prawidłowego zachowania we wszystkich tych przypadkach, które nie zostały bezpośrednio uregulowane w prawie lub zbiorze zasad etyki zawodowej policjanta. Kryteria te odwołują się w szczególności do zasad współżycia społecznego i wzorca zachowań praworządnych. Praworządność dotyczy tej sfery działań funkcjonariusza, która ma związek z wykonywaniem przez niego zadań Policji i podejmowaniem czynności urzędowych. Praworządność jest bowiem kryterium kwalifikowania działań państwa i jego organów. Okoliczności stwierdzone w sprawie nie uzasadniają zastosowania tej podstawy odpowiedzialności. Zdaniem Sądu w ramach oceny zgromadzonego materiału dowodowego organ nie przedstawił dlaczego zachowanie skarżącego nawet gdyby uznać je za przewinienie dyscyplinarne nie można było potraktować jako przewinienie mniejszej wagi i odstąpić od wszczynania postępowania i przeprowadzić ze sprawcą udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą zgodnie z przepisem art. 132 ust.4b ustawy o Policji. Zdaniem Sądu podniesiony zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 135j ust.5 i 6 w związku z art. 134 ustawy o Policji należy uznać za zasadny poprzez brak pełnego uzasadnienia prawnego na tle poczynionych ustaleń faktycznych w zakresie naruszenia zasad etyki o których mówi zarządzenie nr [...] Komendanta Głównego Policji. Zgodnie z art. 134h ust.1 ustawy obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające. Należy zauważyć, iż przepis art. 134 pkt 1 - 7 ustawy o Policji zawiera gradację kar dyscyplinarnych, którymi może zostać ukarany funkcjonariusz policji. Najlżejszą formą kary dyscyplinarnej jest kara upomnienia, a kolejna jest kara nagany. Skarżącemu została wymierzona kara nagany bez wyjaśnienia dlaczego nie sięgnięto po najłagodniejszą z kar czyli karę upomnienia. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem art. 134h ust.1 ustawy o Policji kara winna współmierna do popełnienia zawinienia dyscyplinarnego. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 135e ust.1, art. 135f ust.1 i ust.7 oraz art. 135g ust.1 i 2 ustawy o Policji. Naruszenie wskazanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) w związku z art. 132 ust.1, art. 134h, 135e ust.1, art. 135f ust.1 i ust. 7, art. 135g ust.1 i 2 ustawy o Policji orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono biorąc za podstawę art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.1 pkt 1c) rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku( DZ.U z 2016 roku, poz. 1668 ze zm.).