VIII SA/Wa 864/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezydent Miasta R. (dalej: "organ I instancji"), działając na podstawie art. 4 ustęp 2 punkt 2, art. 59 ustęp 1, art. 60 ustęp 1, art. 61 ustęp 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm., zwanej dalej "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), zgodnie z rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.: w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) oraz w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589), po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] maja 2010 r. złożonego przez Spółdzielnię Budownictwa Mieszkaniowego "[...]" w R., ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, zespołu garaży ([...] sztuk) wraz z drogami wewnętrznymi, śmietnikami i placem zabaw na działkach o numerach: [...],[...] i miejsc parkingowych na działkach o numerach: [...],[...] i [...], położonych w R. przy ulicy R. oraz na budowie przedłużenia ulicy S. na działkach o numerach: [...],[...] i [...]. Organ ustalił, że miasto R. nie posiada aktualnego, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tylko "Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego Gminy R.". Działki o numerach: [...] i [...] (grunty orne) stanowią własność inwestora, a pozostałe działki objęte przedmiotową decyzją oznaczone numerami: [...] (droga), [...] i [...] (grunty orne) są własnością Gminy Miasta R.. Obszaru tego oraz projektowanej inwestycji nie dotyczą ograniczenia i zakazy wynikające z potrzeb ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, określonych w przepisach odrębnych, tj. ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2009 r., Nr 151, poz. 1220 ze zm.) oraz ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska (Dz.U. 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.). Organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika, iż zostały łącznie spełnione warunki określone w art. 61 ustęp 1 u.p.z.p. Wskazał, że stosownie do art. 53 ustęp 4 u.p.z.p. uzyskano uzgodnienie z organem właściwym w sprawach melioracji wodnych – Marszałkiem Województwa [...] oraz stanowiska Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. i Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: Z. B., J. O. –S., K. W., A. J., W. B., R. Z., J. K., M. T., J. D. –S., M. G., J. G., A. W. i R. M.. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przedłużenia ulicy S. na działkach o numerach: [...],[...],[...] i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałej części decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że uzupełniony wniosek inwestora nie spełnia wymagań z art. 52 ustęp 2 u.p.z.p. w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla przedłużenia ulicy S.. W ocenie organu odwoławczego warunki realizacji inwestycji celu publicznego nie mogą być rozstrzygane w drodze decyzji o ustalenie warunków zabudowy, a nadto zgodnie z art. 11 "i" ustęp 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.) w sprawach dotyczących realizacji inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stąd uchylenie w tej części zaskarżonej decyzji i umorzenie w tym zakresie postępowania pierwszoinstancyjnego. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że opracowana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w formie graficznej i tekstowej spełnia wymogi § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co przesądziło o spełnieniu warunku z art. 61 ustęp 1 punkt 1 u.p.z.p. tzw. kontynuacji funkcji. Z ustaleń analizy wynika także, że spełnione zostały pozostałe warunki określone w art. 61 ustęp 1 punkt 2-5 u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutu zawartego w odwołaniach, iż teren planowanej inwestycji stanowi użytek ekologiczny w rozumieniu przepisu art. 42 ustawy o ochronie przyrody i jest chroniony przez prawo na podstawie art. 2 w związku z art. 4 punkt 1 tejże ustawy. Organ II instancji powołał się na przepis art. 44 ustęp 1 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym ustanowienie użytku ekologicznego następuje w drodze uchwały rady gminy. Dlatego, w jego ocenie, nieuzasadnione jest w niniejszej sprawie powoływanie biegłego z zakresu ochrony środowiska i przeprowadzanie oględzin przedmiotowego terenu, mające na celu ustalenie, iż stanowi on użytek ekologiczny, ponieważ wykracza to poza ramy postępowania; władna w tym zakresie jest rada gminy. Dodatkowo Kolegium zauważyło, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji zobowiązał inwestora do ochrony wartościowych drzew i krzewów w rejonie inwestycji, nakazał opracować projekt zagospodarowania terenu na aktualnej mapie z naniesionym drzewostanem, opracować inwentaryzację oraz zapewnić oszczędne korzystanie z terenu w trakcie przygotowania i realizacji inwestycji (ochrona gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych), do czego obliguje art. 74 i 75 ustawy Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się do dalszych zarzutów stron SKO wskazało, że kwestie związane z dostępem światła do pomieszczeń mieszkalnych, uciążliwością inwestycji powodowaną przez hałas i zanieczyszczenia należą do oceny organu zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję administracyjną złożył Z. B., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze podniósł następujące zarzuty: - naruszenie art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 85 § 1 kpa, przez brak przeprowadzenia oględzin planowanej inwestycji na działkach: 73/16, 73/17 i 73/2, stąd decyzja o warunkach zabudowy nie odzwierciedla rzeczywistego drzewostanu, - naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 kpa, przez brak wnikliwego i wyczerpującego materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania przez organ, że planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla istniejącego ekosystemu na w/w działkach oraz brak uwzględnienia słusznego interesu obywatela i interesu społecznego, - naruszenie art. 84 § 1 kpa, przez brak powołania biegłego z zakresu ochrony środowiska, - naruszenie art. 107 § 1 kpa, przez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej, dla której SKO uchyliło tylko w części decyzję organu pierwszej instancji, - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że terenu planowanej inwestycji nie dotyczą ograniczenia i zakazy wynikające z ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy Prawo ochrony środowiska, - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że inwestor spełnia wszelkie wymogi określone w art. 61 ustęp 1 punkt 1-5 u.p.z.p., dotyczące zamierzonej inwestycji, oraz z § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że teren planowanej inwestycji znajduje się w obrębie zabudowy mieszkaniowej. Mieszkańcy wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ulicy S. [...] w R. czują się pokrzywdzeni zaskarżoną decyzją, ponieważ dotychczas spokojna okolica, umożliwiająca komfortowe zamieszkiwanie wielu rodzin, stanie się "placem budowy", a nadto zostanie zniszczony unikalny kompleks leśny, znajdujący się na działkach zaplanowanej inwestycji. W ocenie skarżącego organy winny przeprowadzić oględziny działek: [...],[...] i [...], które wyczerpują definicję lasu z ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, a nadto stanowią teren lęgowy bażantów, przepiórek, kukułek, skowronków, jaskółek, pliszek, słowików, srok, kawek, szpaków, wróbli, nietoperzy, zajęcy, jeży, co oznacza, że cały ten obszar powinien podlegać ochronie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 6 stycznia 1995 r. Wycięcie lasu pod planowaną zabudowę spowoduje wyniszczenie gniazd tych zwierząt, co narusza prawo ochrony środowiska. Ponadto skarżący podniósł, że planowane bloki spowodują szereg uciążliwości dla mieszkańców budynku przy ulicy S. [...], a mianowicie: ograniczą mieszkańcom dostęp światła słonecznego od wschodu, południa i zachodu, spowodują brak zieleni wokół tego budynku, hałas, zanieczyszczenie powietrza, podniesienie temperatury w mieszkaniach, a w konsekwencji obniżenie wartości tejże nieruchomości. W odpowiedzi na skargę SKO, po ponownym przeanalizowaniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze argumenty. Na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że teren przeznaczony pod inwestycję pokryty jest roślinnością zadrzewioną, a rada gminy jest obowiązana dbać o tereny zielone na podstawie art. 78 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto powołał się na art. 5 punkt 21 i 27, statuujący definicje terenów zieleni i zadrzewienia oraz art. 43 tejże ustawy, definiujący zespoły przyrodniczo-krajobrazowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej skargi, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organy przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 punkt 1 p.p.s.a. Istotą sporu w niniejszej sprawie stanowi przede wszystkim ustalenie, czy planowana inwestycja położona jest na terenach objętych jakąkolwiek formą ochrony przyrody w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2009, nr 151, poz. 1220 ze zm.), czy stanowi las w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U.2005, Nr 45, poz. 435 ze zm.) i jakie znaczenie ma ewentualne ustalenie tych elementów w kontekście art. 61 ustęp 1 punkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 61 ustęp 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej; 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ustępu 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ustęp 1; 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z przeprowadzonej w niniejszej sprawie, stosownie do art. 53 ustęp 3 u.p.z.p., analizy urbanistycznej warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, obszaru planowanej inwestycji nie dotyczą ograniczenia i zakazy wynikające z potrzeb ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, określonych w przepisach odrębnych, tj. w ustawie o ochronie przyrody ( Dz.U. 2009, Nr 151, poz. 1220 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.). Teren jednej działki numer [...] stanowi drogę gminną – ulicę R., natomiast pozostałe działki wskazane we wniosku: [...],[...],[...] i [...] są gruntami ornymi, nigdy nie były zabudowane, ani zagospodarowane w inny sposób, np. w formie parku, dlatego działki o numerach [...] i [...] zostały porośnięte dziką roślinnością. W tym miejscy należy wskazać, że ustawodawca w art. 6 ustęp 1 ustawy o ochronie przyrody przedstawił zamknięty katalog form ochrony przyrody, do której zaliczył: parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, obszary Natura 2000, pomniki przyrody, stanowiska dokumentacyjne, użytki ekologiczne, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe oraz ochronę gatunkową roślin, zwierząt i grzybów. Przepis ten należy łączyć z art. 73 ustęp 1 punkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie przyrody (Dz.U. 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), z którego wynika, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z: 1) ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. W odwołaniach od decyzji organu I instancji strony utrzymywały, że teren planowanej inwestycji jest użytkiem ekologicznym, a na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego wskazał również na zespół przyrodniczo-krajobrazowy. Definicję tych form ochrony przyrody zawierają artykuły 42 i 43 w/w ustawy. Jednak ustanowienie użytku ekologicznego lub zespołu przyrodniczo-krajobrazowego następuje w drodze uchwały rady gminy, która określa nazwę danego obiektu lub obszaru, jego położenie, sprawującego nadzór, szczególne cele ochrony, w razie potrzeby ustalenia dotyczące jego czynnej ochrony oraz zakazy właściwe dla tego obiektu, obszaru lub jego części (art. 44 ustęp 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody). W omawianym przypadku brak jest takiej uchwały rady gminy, a więc nie można mówić, że roślinność porastająca działki planowanej inwestycji, której dokumentacja fotograficzna została przez skarżącego załączona do akt sprawy (k. [...]-[...]), stanowi użytek ekologiczny czy zespół przyrodniczo-krajobrazowy. W tej sytuacji żądany przez skarżącego dowód z przeprowadzenia oględzin planowanej inwestycji nie ma znaczenia dla sprawy, a więc organ nie naruszył przepisów art. 75 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 85 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza również art. 78 ustawy o ochronie przyrody, który na radę gminy nakłada obowiązek zakładania i utrzymywania w należytym stanie terenów zieleni i zadrzewień. Należy pamiętać, że teren zielony na działkach planowanej inwestycji powstał w wyniku braku ich właściwego zagospodarowania i w aktualnej sytuacji ochrona tych "dzikich" zadrzewień nie może niweczyć uprawnień inwestora, wynikających z prawa własności działek [...] i [...], a mających odzwierciedlenie w zasadzie wolności zagospodarowania terenu, wyrażonej w art. 6 ustęp 2 punkt 1 p.z.p. Poza tym decyzja o warunkach zabudowy w punkcie 2 "b" obejmuje obowiązek dla inwestora ochrony wartościowych drzew i krzewów w rejonie inwestycji oraz opracowanie projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie z naniesionym zinwentaryzowanym drzewostanem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że planowana lokalizacja nie obejmuje obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Stąd nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jakie zwierzęta występują na obszarze planowanej inwestycji i czy podlegają ochronie. W przedmiotowej sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne z zakresu ochrony środowiska, dlatego brak było podstaw do powoływania biegłego z tej specjalizacji, o co wnioskował skarżący. Organy nie naruszyły więc przepisu art. 84 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu nie można również podzielić zarzutu skargi, że do terenu planowanej inwestycji należy stosować przepisy ustawy o lasach. Art. 3 tej ustawy wprowadza cztery kryteria uznawania danego gruntu za las: kryterium przyrodnicze – pokrycie roślinnością leśną (drzewa, krzewy, runo leśne), kryterium przestrzenne – zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha, kryterium przeznaczenia – do produkcji leśnej (chyba że chodzi o lasy w rezerwatach przyrody i w parkach narodowych bądź wpisane do rejestru zabytków) oraz czwarte kryterium związku z gospodarką leśną (W.Radecki, Ustawa o lasach ..., s.25). W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z lasem, tylko z gruntami ornymi, które na przestrzeni kilkudziesięciu lat samoistnie zarosły różnorodną roślinnością, ponieważ nie prowadzono tam żadnych prac budowlanych. Z analizy urbanistycznej, będącej podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy wynika, że działki położone w bezpośrednim sąsiedztwie ulicy G. i R. zabudowano obiektami usługowymi, a realizacja projektowanej zabudowy stanowić będzie kontynuację i uzupełnienie funkcji mieszkaniowej istniejącej i projektowanej na działkach położonych w obszarze analizowanym. Zainwestowanie terenu analizowanego pozwala określić wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Tak więc został spełniony warunek z art. 61 ustęp 1 punkt 1 u.p.z.p., zaś zarzut skarżącego, iż budowa budynku mieszkalnego wraz z usługami na parterze jest sprzeczna z funkcją i przeznaczeniem obszaru, jest niezasadny. Zdaniem Sądu organy prawidłowo oceniły, że zostały spełnione łącznie również pozostałe przesłanki z art. 61 ustęp 1 punkt 2-5 u.p.z.p. w związku z § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Z uwagi na treść art. 5 "b" ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2004 r., Nr 121, poz.1266 ze zm.), teren działek oznaczonych numerami: [...],[...],[...] i [...], określonych w rejestrze gruntów jako "grunty orne", nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, bowiem przepisów cytowanej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym jest kompletny, wszechstronnie i wnikliwie oceniony przez organy obu instancji, a uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przedłużenia ulicy Starachowickiej na działkach o numerach: [...],[...] i [...] i umorzenie postępowania organu I instancji w tym zakresie należycie uzasadnione. Brak więc podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 k.p.a. Za organem odwoławczym należy też powtórzyć, że zarzuty skarżącego co do uciążliwości planowanej inwestycji (dostęp światła do pomieszczeń, hałas, zanieczyszczenia) nie mogą być analizowane w przedmiotowej sprawie, ponieważ należą do oceny organu zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę. Dopiero po zatwierdzeniu tego projektu i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, a do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26.01.2011 r., II SA/Łd 922/10, LEX nr 953617). Sąd, po rozpoznaniu skargi, nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, o których mowa w art. 145 §1 punkt 1 p.p.s.a., dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.