VIII SA/Wa 881/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności wynikającej z długu celnego postanawia : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu [...] sierpnia 2010 r. wpłynęła do Sądu, złożona za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w W., skarga L. B. (dalej: "skarżący") na decyzję tegoż organu z [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie określenia kwoty należności wynikającej z długu celnego, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek (uzupełniony pismami z [...] października 2010 r. i [...] listopada 2010 r.) skarżący wyjaśnił, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą około [...] lipca 2010 r. wyjechał do N. i H. w celu zakupu samochodów. Tam zachorował i przez kilkanaście dni, tj. do [...] sierpnia 2010 r., sam leczył objawy przeziębienia, m.in. przyjmując leki przeciwgrypowe, po czym dalej kontynuował objazd garaży. Po powrocie do kraju ([...] sierpnia wieczorem) przystąpił do kończenia treści skargi. Oświadczył, iż nie posiada dowodów potwierdzających podniesione okoliczności, gdyż na granicach nie są stemplowane paszporty. Spał w samochodzie. Jednocześnie podniósł, iż uchybienie terminu wiąże się dla niego z ujemnymi skutkami, gdyż jest narażony na zapłatę niesłusznie naliczonego cła i podatku. Jego przedłużony i nieplanowany pobyt za granicą naraził go na straty materialne, gdyż przez kilkanaście dni został wyłączony z działalności gospodarczej, co skutkowało obniżeniem dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie, gdyż jak twierdzi skarżący powrócił do kraju [...] sierpnia 2010 r. Od tej daty rozpoczął się zatem bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 u.p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 u.p.p.s.a. Są nimi: - wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, - powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, - równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ) . W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 u.p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublikowane). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez skarżącego argumenty. W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że zaskarżona decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2010 r. została skutecznie doręczona skarżącemu [...] lipca 2010 r. A zatem skarżący mógł się zapoznać się z jej treścią przed terminem wyjazdu za granicę, który nastąpił około [...] lipca 2010 r. Nadto należy uznać, iż wyjazd ten z racji prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży pojazdów sprowadzanych z zagranicy, nie był zdarzeniem nagłym i nieplanowanym. Zdaniem Sądu, skarżący nie przedstawił okoliczności, które uprawdopodobniłyby brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie zasługuje na wiarę argumentacja skarżącego, że będąc poważnie chory, nie korzystał z opieki zdrowotnej w N. i spał w samochodzie przez kilkanaście dni. Wyjazd przedsiębiorcy poza granice kraju, w celach gospodarczych, nie może zostać uznany za przesłankę do przywrócenia terminu, skoro nie dołożył on należytej staranności aby zadbać o terminowe sporządzenie i wniesienie skargi. Uznać należy, że osoba prowadząca postępowanie administracyjne, czy też sądowe, powinna odpowiednio wcześnie zadbać o to (a skarżący mógł to zrobić, gdyż jak wykazano zaskarżoną decyzję odebrał przed wyjazdem), by uniknąć negatywnych konsekwencji uchybienia terminów procesowych, chociażby poprzez ustanowienie pełnomocnika procesowego. Uznając, że niedochowanie przez stronę skarżącą terminu do złożenia skargi nie jest następstwem okoliczności niezależnych od strony, lecz jest wynikiem niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.