VIII SA/Wa 907/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...];[...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącego W. D. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania W. D. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: organ I instancji" lub "Naczelnik UC") z [...] grudnia 2012 r. Przedmiotem tych decyzji było między innymi określenie skarżącemu zobowiązania ([...] zł) w podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu typu pick – up, w ramach tzw. mienia przesiedlenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor IC wskazał między innymi przepisy art. 81 w związku z art. 47 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku o towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). Powołał się przy tym na decyzje organów celnych obu instancji określające prawidłową wartość celną przedmiotowego pojazdu i kwotę długu celnego z tytułu importu pojazdu w związku z odmową zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych, po przeprowadzeniu postępowania celnego. 1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania podatkowego i postępowania celnego oraz powołał się na ustalenia faktyczne organu I instancji. Z ustaleń tych wynika, że skarżący [...] października 2011 r. zgłosił do odprawy celnej towar w postaci używanego samochodu marki [...], typu pick-up, rok produkcji 2007, wnioskując o objęcie go procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem zwolnienia od cła w ramach tzw. mienia przesiedlenia. Do zgłoszenia celnego dołączył między innymi zaświadczenie z [...] maja 2011 r. o pobycie w K., wydane przez Konsulat Generalny RP w T., listę mienia przesiedlenia, oświadczenia: o kosztach transportu oraz wykorzystywaniu przedmiotowego pojazdu w K. wyłącznie do celów prywatnych, kopię dokumentu ubezpieczenia pojazdu wraz z tłumaczeniem na język polski, kopię dowodu rejestracyjnego, a także zaświadczenie z [...] października 2011 r. o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wraz z załącznikami. Zgłoszenie celne spełniało wymogi formalne określone w art. 62 WKC. Naczelnik UC przeprowadził jednak kontrolę zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 68 WKC. W trakcie rewizji celnej dokonał między innymi oględzin pojazdu oraz jego pomiarów. Nie stwierdził widocznych zewnętrznych uszkodzeń pojazdu, który określił jako samochód ciężarowy (handlowy środek transportu, o którym mowa w art. 6 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) 1186/2009), a nie samochód osobowy, jak twierdził skarżący. Zdaniem Naczelnika UC, nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od cła z tytułu tzw. mienia przesiedlenia, gdyż tego zwolnienia nie stosuje się do handlowych środków transportu (samochodów ciężarowych). 1.3. Na podstawie decyzji organów celnych między innymi odmawiających skarżącemu zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego, Naczelnik UC ostatecznie określił skarżącemu z tytułu importu pojazdu wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług ([...] zł) oraz kwotę VAT ([...] zł), według stawki w wysokości 23%. Powołał się przy tym na ustalenia faktyczne dokonane w trakcie postępowania celnego. 1.4. W odwołaniu od tej decyzji jego autor zarzucił naruszenie: - art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op poprzez jego niezastosowanie w przedmiocie przedstawienia podstawy prawnej decyzji, a także wskazania uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w przedmiotowej sprawie; - art. 47 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego niezastosowanie w stosunku do przedmiotowego pojazdu, co w konsekwencji spowodowało obciążenie skarżącego nienależnym podatkiem VAT z tytułu importu przedmiotu w ramach tzw. mienia przesiedlenia. 1.4. Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w sprawie podatku od towarów i usług. Wyjaśnił, że towary, o których mowa w przepisach art. 47 ustawy o VAT, mogą być zwolnione od VAT tylko w przypadku zastosowania do nich zwolnienia od cła. Organy celne wydały zaś dla skarżącego decyzje w sprawie określenia wartości celnej pojazdu, określenia kwoty długu celnego, a także odmowy zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych do przedmiotowego samochodu marki [...] typu pick – up importowanego w ramach tzw. mienia przesiedlenia. Z decyzji tych wynika, że zasadniczym przeznaczeniem przedmiotowego wielofunkcyjnego (osobowo/towarowego) pojazdu jest przewóz towarów, a nie osób. Samochód ten w ocenie organów celnych objęty jest kodem CN 8704. Podlega zatem wyłączeniu ze zwolnienia od należności celnych na podstawie art. 6 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L 324 z 10 grudnia 2009r., dalej: "rozporządzenie Rady nr 1186/2009"). To zaś oznacza, że wobec przedmiotowego pojazdu brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia od VAT. Uwzględniając decyzje dotyczące wartości celnej przedmiotowego pojazdu ([...] zł) i kwoty cła ([...] zł), organy podatkowe przyjęły, że podstawę opodatkowania VAT stanowi kwota [...] zł, a podatek należny wynosi [...] zł (według stawki 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT). Dyrektor IC za chybione uznał zarzuty odwołania. Stwierdził, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 210 § 1 Op. 2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] października 2013 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji, autor skargi postawił zarzuty naruszenia: - art. 210 § 1 pkt 4 i 6 w związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 Op poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie przedstawienia w sposób prawidłowy podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzasadnienia faktycznego, a także oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ograniczenie się jedynie do odesłania do treści decyzji dotyczącej zobowiązania celnego; - art. 47 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego niezastosowanie w stosunku do przedmiotowego pojazdu i obciążenie skarżącego nienależnym VAT w związku z importem przedmiotów z tzw. mienia przesiedlenia; - art. 122 w związku z art. 187 Op poprzez dowolne ustalenie stanu faktycznego w zakresie zakwalifikowania przedmiotowego pojazdu jako "handlowego środka transportu" polegające w szczególności na dowolnym przyjęciu, że samochód skarżącego jest samochodem 5-osobowym, a nie 6-osobowym, co doprowadziło do pominięcia okoliczności faktycznych, przemawiających za zastosowaniem zwolnienia samochodu z należności celnych jako "mienia przesiedleńczego"; - art. 191 w zw. z art. 121 Op polegającego na ocenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z logiką i doświadczeniem życiowym, poprzez przyjęcie na podstawie decyzji celnej, że przedmiotowy pojazd nie jest samochodem osobowym, w szczególności przez przyjęcie, że wyznacznikiem przeznaczenia do przewozu towarów jest posiadanie: pustych kieszeni na wyposażenie, ograniczonego miejsca na nogi dla jednego z pasażerów, silnika napędzanego olejem napędowym oraz klimatyzacji, gdy prawidłowo ocenione wyżej wskazane cechy samochodu wskazują na charakter samochodu jako osobowego, nie zaś ciężarowego; podobnie jak posiadanie: blokady otwarcia tylnych drzwi, pasów dla wszystkich pasażerów, poduszek powietrznych, systemu car-audio, sportowych felg. Autor skargi wniósł nadto o wystąpienie przez Sąd, na podstawie art. 267 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z następującymi pytaniami prejudycjalnym dotyczącym wykładni przepisów pochodnego prawa unijnego: 1) czy na gruncie Rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej będący przedmiotem postępowania pojazd marki [...] model [...], stanowiący pojazd typu pick-up, tzn. samochody składające się po pierwsze z zamkniętej kabiny pełniącej funkcję kabiny pasażerskiej dla 6 osób, a po drugie z przestrzeni ładunkowej oddzielonej od kabiny pasażerskiej, otwieranej z tyłu - posiadającego klimatyzację, luksusowe felgi oraz wykończenie, poduszki powietrzne dla pasażerów, pasy bezpieczeństwa dla 6 osób, zestaw car-audio, a także inne wyposażenie opisane w aktach sprawy, należy klasyfikować jako pojazd samochodowy i pozostałe pojazdy mechaniczne służące zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi z pozycji CN 8703, czy też jako pojazd samochodowy do transportu towarowego w pozycji CN 8704? 2) czy na gruncie art. 3 i art. 6 lit. c) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. (wersja ujednolicona) pojazd [...] typu pick-up, opisany w pytaniu pierwszym należy traktować jako handlowy środek transportu niestanowiący tzw. mienia przesiedlenia, czy też jako samochód przeznaczony do przewozu osób, a w konsekwencji stanowiący tzw. mienie przesiedlenia niepodlegające należnością celnym przywozowym, a w konsekwencji opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z Dyrektywą Rady 2009/132/WE z 19 października 2009 r. określającej zakres stosowania art. 143 lit. b) i c) dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej przy ostatecznym imporcie niektórych towarów mają być w pełni ujednolicone z przepisami dotyczącymi podatku od towarów i usług implementowanymi do polskiego porządku prawnego na mocy art. 47 ust. 1 ustawy o VAT? 2.2. Uzasadniając skargę jej autor podtrzymał zasadnicze elementy dotychczas prezentowanej argumentacji. Powtórzył, że importowany przez skarżącego z K. samochód typu pick-up, nie stanowi handlowego środka transportu. Podlega zatem zwolnieniu z należności celnych, a w konsekwencji zwolnieniu od podatku na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy o VAT. Pomimo tego, że zwolnienie od VAT w niniejszej sprawie uzależnione jest od zastosowania zwolnienia od cła, to w postępowaniu podatkowym dotyczącym VAT należy wyjaśnić okoliczności istotne dla sprawy. Zdaniem autora skargi, zaskarżona decyzja jest niezrozumiała, czyli została wydana z naruszeniem przepisów art. 210 Op. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało oparte wyłącznie na ustaleniach faktycznych dokonanych w postępowaniu celnym zakończonym odmową zastosowania zwolnienia od cła. Autor skargi uzasadnił także konieczność wystąpienia do TSUE z pytaniami prejudycjalnymi postawionymi w skardze. 2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wystąpił o jej oddalenie. Podtrzymał jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie postawione w niej zarzuty i wnioski okazały się zasadne. 3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.2. Spór w niniejszej sprawie dotyczy oceny zasadności opodatkowania VAT towaru (pojazdu typu pick – up) importowanego przez skarżącego z K. w ramach tzw. mienia przesiedlenia. Organy podatkowe stwierdziły, że przedmiotowy pojazd nie korzysta ze zwolnienia od cła. Nie korzysta zatem także ze zwolnienia od VAT. Powołały się przy tym na ustalenia faktyczne dokonane w ramach postępowania celnego dotyczącego importu przedmiotowego pojazdu, a także ocenę prawną wyrażoną w decyzjach celnych między innymi odmawiających skarżącemu zastosowania zwolnienia od cła. Zdaniem skarżącego, decyzja Dyrektora IC została wydana na podstawie wadliwych ustaleń faktycznych. Jest nadto niezrozumiała. Zarzuty materialnoprawne są zaś konsekwencją wadliwych ustaleń faktycznych. Podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2014 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 881/13; wyrok dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"), uchylił decyzje organów celnych z [...] grudnia 2012 r. i z [...] sierpnia 2013 r. w sprawie określenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu marki [...], typu pick - up, określenia kwoty długu celnego, a także odmowy zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych do tego samochodu importowanego z K. w ramach tzw. mienia przesiedlenia. 3.3. Ramy materialnoprawne. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku import rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) rzeczy służyły do osobistego użytku tej osobie w miejscu zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, z tym że towary nieprzeznaczone do konsumpcji musiały służyć do takiego użytku przez okres co najmniej 6 miesięcy przed dniem, w którym osoba ta przestała mieć miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego; 2) rzeczy będą używane na terytorium kraju do takiego samego celu, w jakim były używane na terytorium państwa trzeciego; 3) osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających zmianę miejsca zamieszkania; 4) rzeczy te przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu celnego. Z art. 47 ust. 2 ustawy o VAT wynika zaś, że zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się między innymi do środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej. W świetle art. 81 ustawy o VAT, zwolnienia, o których mowa w art. 47 – 80, stosuje się w przypadku zastosowania zwolnień od cła, z wyjątkiem art. 56 oraz art. 74 ust. 1 pkt 19. 4.1. W rozpoznawanej sprawie organy celne działające jako celne i podatkowe przyjęły, że przedmiotem importu był samochód ciężarowy (handlowy środek transportu), a nie pojazd osobowy, marki [...], typu pick-up (okoliczność bezsporna odnośnie typu pojazdu). Samochód ten nie podlegał zatem zwolnieniu od cła jako składnik tzw. mienia przesiedleńczego z K. do Polski. Podstawę do takiego wniosku stanowiły między innymi przyjęcie przez organy celne, że przedmiotowy pojazd służy do przewozu 5, a nie 6 osób, jak twierdził skarżący. Organy celne działające jako podatkowe powołały się także na inne ustalenia wynikające z decyzji celnych wydanych jednocześnie z podatkowymi (w tych samych dniach), dotyczące wartości celnej przedmiotowego pojazdu oraz kwoty długu celnego z tytułu jego importu. Skoro import przedmiotowego pojazdu nie podlegał zwolnieniu od cła, to nie podlegał także zwolnieniu od VAT. Skarżący kwestionuje zaś ustalenia faktyczne dokonane przez organy celne, których efektem była odmowa zastosowania zwolnienia od VAT z tytułu importu przedmiotowego pojazdu, który podlega zwolnieniu od cła, zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady nr 1186/2009. Zdaniem autora skargi, zaskarżona decyzja jest niezrozumiała. Brak jest nadto podstaw do wniosku, że główną funkcją tego pojazdu jest funkcja ciężarowa (towarowa), a nie osobowa. Nie wystąpiła zatem przesłanka negatywna przewidziana w art. 6 lit. c) rozporządzenia Rady nr 1186/2009, uniemożliwiająca potraktowanie przedmiotowego pojazdu jako składnika tzw. mienia przesiedlenia, o którym mowa w art. 3 powołanego rozporządzenia. 4. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Op, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Tym samym Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 16 stycznia 2014 r. (VIII SA/Wa 881/13; CBOSA) wydanym w sprawie dotyczącej należności celnych z tytułu importu przedmiotowego pojazdu. Organy pochopnie przyjęły bowiem, że przedmiotowy pojazd należy traktować jako samochód posiadający dominującą funkcję towarową (ciężarową), a nie osobową. W szczególności dowolnie przyjęły, że przedmiotowy pojazd typu pick – up służy do przewozu 5 osób, a nie 6 osób, dzięki czemu spełnia kryterium wagowe (przewaga ładowności części towarowej nad osobową). Czyli wbrew temu, co wynika z oświadczeń skarżącego i z treści złożonej przez niego do akt sprawy opinii technicznej pojazdu z [...] października 2011r., sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego M. I., a także temu, co wynika z treści dokumentu identyfikacyjnego pojazdu. Organy nie przeprowadziły stosownych dowodów w tym zakresie. Pominęły nadto te dowody, które wskazują na to, że pojazd jest przeznaczony do przewozu 6 osób. Ustalając przeznaczenie samochodu (główną funkcję: towarowa lub osobową) należy zdaniem Sądu ustalić w pierwszej kolejności na podstawie dowodów rejestracyjnych i karty pojazdu, czy przedmiotowy pojazd został zarejestrowany w K. oraz w Polsce jako pojazd przeznaczony do przewozu 5, czy też 6 osób. W celu potwierdzenia zasadności swoich ustaleń faktycznych organy celne powołały się między innymi na ceny rynkowe porównywalnych pojazdów zarejestrowanych w K.. Pominęły jednak fakt, że władze [...] sprzedawały porównywalny pojazd jako przeznaczony do przewozu 6 osób, a nie 5 osób, jak przyjęły organy. Jeżeli przedmiotowy pojazd przeznaczony jest do przewozu 6 osób, to wadliwe jest stanowisko organów przyjęte na podstawie stosownych wyliczeń z uwzględnieniem średniej wagi człowieka (70 kg), iż kryterium wagowe (rzekoma przewaga ładowności części towarowej nad osobową) świadczy o tym, że głównym przeznaczeniem przedmiotowego pojazdu jest funkcja towarowa (ciężarowa), a nie osobowa. Sąd podziela stanowisko organów, że okoliczność ta (kryterium wagowe) może mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Dodać warto, że organy w sposób nieprecyzyjny wskazują także inne okoliczności faktyczne, mianowicie, czy fotel przedni środkowy może służyć do przewozu osób, choć z pewnymi utrudnieniami, czy też konstrukcja części osobowej pojazdu na wysokości panelu z dźwignią zmiany biegów uniemożliwia wykorzystywanie tego fotela do przewozu osób, pomimo wyposażenia fotela w pasy bezpieczeństwa. Okoliczność ta w świetle wyżej wskazanych uchybień ma drugorzędne znaczenie. Podobnie jak i niewystarczające rozważania dotyczące wyposażenia pojazdu pod kątem jego przeznaczenia. Wskazane wyżej uchybienia powstały w trakcie postępowania celno – podatkowego, zakończonego decyzjami celnymi oraz w zakresie podatku od towarów i usług. Uchybienia te były wskazywane przez pełnomocnika skarżącego w toku postępowania celno – podatkowego, ale zostały zignorowane przez organy. Prawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie głównego przeznaczenia pojazdu (funkcja ciężarowa czy też osobowa) są niezbędne do tego, aby ocenić, czy pojazd korzysta ze zwolnienia od cła. W realiach niniejszej sprawy kwestia ta ma zaś pierwszorzędne znaczenie dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Jeżeli bowiem pojazd korzysta ze zwolnienia od cła, to kontynuowanie postępowanie celnego może okazać się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji za przedwczesne należy uznać odnoszenie się w sposób wiążący w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji do pozostałych zagadnień, dotyczących wartości celnej pojazdu oraz wysokości długu celnego. 5. Zarzuty skargi Sąd uznał za trafne w części, o której mowa wyżej, mając przy tym na względzie stanowisko wyrażone przez Sąd w powoływanym wyżej wyroku z 16 stycznia 2014 r. (VIII SA/Wa 881/13; CBOSA), wydanym w sprawie celnej dotyczącej importu przedmiotowego pojazdu. W świetle powyższego, mając przy tym na względzie fakt, że krajowe sądy administracyjne należy traktować jako sądy unijne, brak było jakichkolwiek podstaw do występowania przez Sąd do TSUE z pytaniami prejudycjalnymi. Tym bardziej, że autor skargi występował o uchylenie decyzji, a nie zawieszenie postępowania sądowego, a rozstrzygniecie niniejszej sprawy bezpośrednio związane jest z rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej ewentualnego zwolnienia przedmiotowego pojazdu od cła. Skoro w skardze postawione zostały trafne zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w trakcie postępowania celno - podatkowego, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to zdaniem Sądu za przedwczesne należy uznać odnoszenie się w sposób wiążący do zarzutów materialnoprawnych. 6. Ponownie rozpoznając sprawę organ celny działający jako podatkowy obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania i ustalić w sposób prawidłowy, zgodnie z ustaleniami w sprawie celnej, czy przedmiotowy pojazd podlega zwolnieniu od VAT. W szczególności, czy zasadniczą funkcją przedmiotowego pojazdu jest funkcja osobowa, czy też ciężarowa. Jeżeli importowany pojazd typu pick – up przeznaczony jest do przewozu 5 osób, to może podlegać zwolnieniu od cła, a tym samym zwolnieniu od VAT. Należy zatem podjąć dodatkowe działania zmierzające do ustalenia faktycznego sposobu wykorzystania pojazdu na terenie kraju przez skarżącego. Dokonanie oględzin pojazdu służyć bowiem powinno wyciagnięciu stosownych wniosków, w granicach art. 191 Op, na potrzeby prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero po ustaleniu, że pojazd nie korzysta ze zwolnienia od cła, możliwe będzie kontynuowanie postępowania podatkowego, z uwzględnieniem wyników postępowania celnego zakończonego ostateczną decyzją. Prawidłowe uzasadnienie decyzji powinno zaś odzwierciedlać sposób rozumowania osób biorących udział w jej wydaniu. Organy nie wskazały podstawy prawnej do określania w sentencji decyzji podatkowej jako odrębnego rozstrzygnięcia wymiarowego podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Uchybienie to ma jednak drugorzędne znaczenie dla sprawy z uwagi na uprzednio wskazane uchybienia procesowe 7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 u.p.p.s.a. (punkt 2). O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił zaś na mocy przepisów art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 u.p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego. Na łączną kwotę (2.817 zł) przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania składają się: 400 zł tytułem uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi, 2.400 zł tytułem zastępstwa procesowego i 17 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa (pkt 3 sentencji wyroku).