VIII SA/Wa 932/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] w W. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] maja 2011 r. Nr. [...] w przedmiocie sprzedaży lokali użytkowych oddala skargę. W dniu [...] maja 2011 r. Rada Gminy w W. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9a, art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwana dalej ustawą o samorządzie gminnym), art. 37 ust. 1 i 2 w związku z art. 34 ust. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm., zwana dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami) podjęła uchwałę nr [...] w sprawie sprzedaży lokali użytkowych. W treści uchwały upoważniono Wójta Gminy W. do sprzedaży lokali użytkowych położonych w W. przy ulicach J. K. i J. K., z zachowaniem prawa pierwszeństwa do zakupu przedmiotowych lokali przez ich najemców. Przyjęto, iż zbycie lokalu jest fakultatywne, to znaczy, że najemcy, którzy wolą wynajmować lokale mogą kontynuować najem na dotychczasowych zasadach. Warunkiem zbycia lokalu jest złożenie przez najemcę wniosku o wykup lokalu do dnia [...] grudnia 2011 r. oraz uregulowanie należnych wobec gminy zobowiązań. Najemcy lokali użytkowych korzystają z pierwszeństwa w nabyciu lokali, jeżeli złożą jednocześnie oświadczenie, że wyrażają zgodę na ich cenę ustaloną w sposób określony w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Lokale sprzedawane są najemcom tych lokali jako osobom posiadającym na podstawie niniejszej uchwały pierwszeństwo w ich zakupie w drodze bezprzetargowej. Sprzedaż lokalu następuje z prawami związanymi z własnością tego lokalu, niezbędnymi do racjonalnego korzystania z lokalu. Pismem z [...] lipca 2011 r. (data wpływu do organu) Wspólnota Mieszkaniowa Nr [...] przy ulicy K. w W. działając przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego wezwała Radę Gminy w W. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego podjęciem uchwały Nr [...] z [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu wniesionego pisma, przedstawiając treść art. 28 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 6 i 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczącymi procedur zbycia nieruchomości, podniosła, że pierwszeństwo w nabywaniu nieruchomości przysługuje m. in. osobie, która jest najemcą lokalu mieszkalnego, nie zaś lokalu użytkowego. Najemca lokalu użytkowego nie korzysta z ustawowego prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości, a więc jedyną dopuszczalną formą zbycia takiego lokalu jest forma przetargu. Dopuszczalność przyznania prawa pierwszeństwa i w konsekwencji zastosowania formy bezprzetargowej sprzedaży lokali może mieć zastosowanie tylko w stosunku do nieruchomości wymienionych w art. 34 ust. 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Za nieuprawnione strona uznała przyjęcie, że art. 34 ust. 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi "rozszerzenie" zakresu jej ust. 6. Sformułowanie ust. 6a wyraźnie wskazuje, że ust. 6 stosuje się do nieruchomości opisanych w ust. 6a. Sformułowanie ust. 6a wskazuje jedyny przypadek kiedy zastosowanie ust. 6 jest możliwe. Gdyby ust. 6a miał stanowić rozszerzenie ust. 6 o dodatkową kategorię nieruchomości to w jego zapisie znalazłyby się zapisy "także" "odpowiedni" czy inne wskazujące, że przepis ten stanowi rozszerzenie ust. 6. W obecnym brzmieniu art. 36 ust. 6a wskazuje zamknięty katalog nieruchomości, co do których organ może przyznać pierwszeństwo w ich nabywaniu. Wspólnota stwierdziła, że nieruchomości objęte zaskarżoną uchwałą nie są tożsame z nieruchomościami określonymi w art. 34 ust. 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami wobec czego nie można przyznać prawa pierwszeństwa w ich nabywaniu na rzecz ich najemców na podstawie art. 34 ust 6. Nadto wskazała, że podjęta uchwała narusza prawa i wolności zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził, iż zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Za nieuprawniony uznał argument strony, że art. 34 ust. 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami doprecyzowuje art. 34 ust. 6 ustawy w ten sposób, że dopuszcza możliwość przyznania prawa pierwszeństwa i w konsekwencji zastosowania formy bezprzetargowej sprzedaży lokali jedynie w stosunku do budynków stanowiących w całości przedmiot najmu lub dzierżawy. Przepis ten stanowi bowiem rozszerzenie możliwości stosowania art. 34 ust. 6 ww. ustawy także w odniesieniu do budynków użytkowych (a nie jedynie lokali użytkowych). Za niezasadne organ uznał także stanowisko strony, dotyczące naruszenia art. 20 i art. 32 Konstytucji RP wskazując, że sam fakt nadania określonym podmiotom uprawnień (w tym wypadku prawa pierwszeństwa zakupu lokalu), nie stanowi a priori naruszenia art. 20 Konstytucji. Ponadto z faktu posiadania przez organ imiennej listy osób uprawnionych do zakupu lokali nie można wywodzić wniosku, że poszczególne osoby zostały celowo uprzywilejowane. Twierdzenie takie jest gołosłowne, zaś jego uwzględnienie oznaczałoby, że możliwe jest zakwestionowanie znacznej ilości decyzji organów administracyjnych bez merytorycznych podstaw ku temu. Skargę na powołaną uchwałę do sądu administracyjnego złożyła reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego Wspólnota Mieszkaniowa Nr [...] przy ulicy K. w W. (skarżąca) wnioskując o jej uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu strona skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 w związku z art. 34 ust. 6 i ust. 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na upoważnieniu Wójta Gminy W. do sprzedaży lokali użytkowych położonych w W. przy ulicach J. K. i J. K., z zachowaniem prawa pierwszeństwa do zakupu przedmiotowych lokali przez najemców tych lokali, w sytuacji gdy powołane przepisy ustawy nie zezwalają na sprzedaż przedmiotowych nieruchomości w trybie bezprzetargowym; 2. naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na uprzywilejowaniu przez Radę Gminy W. grupy najemców lokali użytkowych położonych w W. przy ulicach J. K. i J. K. w stosunku do podmiotów nie będących ich najemcami co stanowi naruszenie prawa do równego traktowania przez organy władzy publicznej i powoduje dyskryminację w życiu gospodarczym, społecznym i politycznym; 3. naruszenie art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na ograniczeniu wolności gospodarczej poprzez uniemożliwienie osobom nie będącym najemcami lokali użytkowych położonych w W. przy ulicach J. K. i J. K. na wynajem tych lokali na równi z najemcami tych lokali. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżąca powtórzyła argumenty powoływane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała, że stosownie do treści art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami, pierwszeństwo w nabywaniu nieruchomości (w formie bezprzetargowej) przysługuje m.in. osobie, która jest najemcą lokalu mieszkalnego, nie zaś lokalu użytkowego. Najemca lokalu użytkowego nie korzysta z ustawowego prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości, a więc jedyną dopuszczalną formą zbycia takiego lokalu jest forma przetargu. Możliwość przyznania pierwszeństwa w nabywaniu lokali ich najemcom ustawa dopuszcza w formie uchwały rady gminy (art. 34 ust. 6 ww. ustawy). Przyznanie pierwszeństwa zgodnie z art. 34 ust. 6 ustawy doprecyzowane zostało w art. 34 ust. 6a ustawy. Przepis ustępu 6a stanowi, że "przepis ust. 6 stosuje się do budynków mieszkalnych lub użytkowych, stanowiących w całości przedmiot najmu lub dzierżawy". Dopuszczalność przyznania prawa pierwszeństwa i w konsekwencji zastosowania formy bezprzetargowej sprzedaży lokali może mieć zastosowanie tylko w stosunku do nieruchomości wymienionych w art. 34 ust. 6a ustawy. Art. 34 ust. 6a ustawy nie stanowi "rozszerzenia" zakresu ust. 6. Sformułowanie ust. 6a wyraźnie wskazuje, że ust. 6 stosuje sie do nieruchomości opisanych w ust. 6a. Sformułowanie "stosuje się" z ust. 6a wskazuje jedyny przypadek, kiedy zastosowanie ust. 6 jest możliwe. Gdyby ust. 6a miał stanowić rozszerzenie ust. 6 o dodatkową kategorię nieruchomości to w jego zapisie znalazły by się zapisy "także", "odpowiedni" czy inne wskazujące, że przepis ten stanowi rozszerzenie ust. 6. W obecnym brzmieniu art. 36 ust. 6a wskazuje zamknięty katalog nieruchomości, co do których organ może przyznać pierwszeństwo w ich nabywaniu. Ponadto objęte zaskarżoną uchwałą nieruchomości nie są tożsame z nieruchomościami określonymi w art. 34 ust. 6a ww. ustawy, wobec czego nie można przyznać prawa pierwszeństwa w ich nabywaniu na rzecz ich najemców na podstawie art. 34 ust 6. Zaskarżona uchwała, jako niezgodna z art. 37 ust. 1 i 2 w związku z art. 34 ust. 6 i ust. 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami jest nieważna. Skarżąca podniosła, iż powołana uchwała narusza prawa i wolności zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Forma, w jakiej uchwała została uchwalona narusza prawa skarżącej do równego traktowania przez władze publiczne oraz dyskryminuje skarżącą Wspólnotę w życiu gospodarczym. Ponadto jej zapisy stanowią naruszenie zasady wolności gospodarczej. Skarżąca wskazała, że z uwagi na fakt, że uchwała dotyczy osób dotychczas wynajmujących lokale użytkowe to organ miał imienną listę osób uprawnionych do zakupu (którym przysługiwało pierwszeństwo). W ten sposób uprzywilejowano określoną grupę osób dyskryminując osoby nie będące najemcami lokali użytkowych. Z góry ograniczono innym przedsiębiorcom możliwość nabycia nieruchomości, doszło więc do naruszenia wolności działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W. wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ powtórzył argumenty zawarte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazujące na legalność podjętej uchwały. Pismem z [...] grudnia 2011 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca uzupełniła wniesioną w przedmiotowej sprawie skargę wskazując, że sprzeciwia się sprzedaży lokali użytkowych bez magazynów w budynku Wspólnoty i bez zwołania przetargu nieograniczonego na sprzedaż tych lokali. Podniosła, iż w przedmiotowym budynku na parterze przy ulicy K. w W. mieszczą się lokale użytkowe o powierzchni [...] m2 wraz z magazynami o powierzchni [...] m2. Jeżeli dotychczasowa powierzchnia magazynowa zostanie przekształcona w pomieszczenia piwniczne to zostaną one sprzedane jako pomieszczenia przynależne do lokali użytkowych bez żadnych opłat. Sprzedając lokale użytkowe bez powierzchni magazynowej, a z piwnicami organ działa wbrew interesom i na szkodę zarówno Gminy, jak i skarżącej. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej dodatkowo zarzucił, że zaskarżona uchwała nie zawiera wykazu lokali użytkowych przeznaczonych do sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 5, 6, 7 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny może zakwestionować zaskarżony akt - w tym przypadku uchwałę rady gminy, tylko wtedy, gdy jest on niezgodny z prawem. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia jednak nie występują, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że zostały spełnione przesłanki warunkujące merytoryczne rozpoznanie wniesionej skargi. Na uchwałę rady gminy w sprawie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami, w tym zasad ustalenia pierwszeństwa nabycia określonych lokali na podstawie prawa materialnego służy bowiem skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. O powodzeniu skargi przesądza jednak wykazanie naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony skarżącej. Zaskarżonej uchwale skarżąca w pierwszej kolejności zarzuca naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 34 ust. 6 i ust. 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na upoważnieniu Wójta Gminy W. do sprzedaży lokali użytkowych położonych w W. przy ulicach J. K. i J. K., z zachowaniem prawa pierwszeństwa do zakupu przedmiotowych lokali przez najemców tych lokali, w sytuacji gdy jej zdaniem powołane przepisy ustawy nie zezwalają na sprzedaż przedmiotowych nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane w drodze przetargu. Z ust. 2 pkt 1 ww. artykułu wynika jednak, że nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34. W myśl zaś art. 34 ust. 6 m.in. odpowiednia rada w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego może przyznać w drodze uchwały pierwszeństwo w nabywaniu lokali ich najemcom lub dzierżawcom. Z ust. 6a wynika z kolei, że przepis ust. 6 stosuje się do budynków mieszkalnych lub użytkowych, stanowiących w całości przedmiot najmu lub dzierżawy. Zdaniem Sądu, za nieprawidłowe należy uznać twierdzenie skarżącej, że art. 34 ust. 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami doprecyzowuje art. 34 ust. 6 ustawy w ten sposób, że dopuszcza możliwość przyznania prawa pierwszeństwa i w konsekwencji zastosowania formy bezprzetargowej sprzedaży lokali jedynie w stosunku do budynków stanowiących w całości przedmiot najmu lub dzierżawy. Zgodzić się zaś należy z organem, że przepis ten stanowi w istocie rozszerzenie możliwości stosowania trybu art. 34 ust. 6a ww. ustawy także w odniesieniu do budynków użytkowych (a nie jedynie lokali użytkowych). Przepis art. 34 ust. 6 umożliwia bowiem właściwym organom podjęcie decyzji o przyznaniu pierwszeństwa, a tym samym zastosowaniu bezprzetargowego trybu zbycia lokali również w stosunku do lokali innych niż mieszkalne, o ile sprzedaż następuje na rzecz osób, które są najemcami lub dzierżawcami tych lokali. Brak jest więc podstaw do uznania, że treść zaskarżonej uchwały narusza art. 34 ust. 6 w związku z art. 34 ust. 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Możliwość wykupu lokalu użytkowego w trybie bezprzetargowym została przewidziana w art. 34 ust. 6 ustawy, zaś ust. 6a tego artykułu stanowi rozszerzenie stosowania ust. 6 o budynki użytkowe. W drugiej kolejności skarżąca zarzuca zaskarżonej uchwale naruszenie art. 20 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na uprzywilejowaniu przez Radę Gminy W. grupy najemców lokali użytkowych położonych w W. przy ulicach J. K. i J. K. w stosunku do podmiotów nie będących ich najemcami. Zarzuty te w ocenie Sądu również nie są zasadne. W tym zakresie także należy w całości podzielić stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę poparte przywołanym w niej prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt. I SA/Wa 855/09 (dostępnym w internetowej centralnej bazie orzeczeń). Sam bowiem fakt nadania określonym podmiotom uprawnień (w niniejszej sprawie - prawa pierwszeństwa zakupu lokalu) nie stanowi naruszenia ww. przepisów ustawy zasadniczej. Przywołane artykuły odnoszą się do nierównego traktowania przez organy władzy publicznej podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Konstytucyjna zasada równości wobec prawa polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu mają być traktowani równo. Oczywistym jest zaś, że inna jest sytuacja najemców, inna natomiast podmiotów, które takimi najemcami nie są. Ci pierwsi niejednokrotnie bowiem dokonują inwestycji w zajmowanych lokalach, dostosowując go do prowadzonej działalności. Położenie lokalu oraz charakter lokalu mogą mieć więc znaczenie w sytuacji możliwości jego wykupu. Nadto, z uwagi na okres prowadzonej działalności, klienci najemców lokali użytkowych mogą być przyzwyczajeni do miejsca, w którym prowadzona jest działalność. Dlatego też zasadne jest umożliwienie dotychczasowym najemcom dokonania wykupu lokalu z zachowaniem prawa pierwszeństwa. Co do zarzutu skarżącej zawartym w piśmie procesowym uzupełniającym skargę, a dotyczącym sprzeciwu sprzedaży lokali użytkowych bez magazynów w budynku Wspólnoty i bez zwołania przetargu nieograniczonego na sprzedaż tych lokali to zauważyć należy, że z § 10 uchwały wynika, iż sprzedaż lokalu następuje z prawami związanymi z własnością tego lokalu, niezbędnymi do racjonalnego korzystania z lokalu. Z uchwały nie wynika więc, że ww. lokale zostaną sprzedane bez przedmiotowych magazynów stanowiących niewątpliwie ich część przynależną. Skarżąca niejako już z góry, hipotetycznie zakłada, że jeśli dotychczasowa powierzchnia magazynowa zostanie przekształcona w pomieszczenia piwniczne, to zostaną one sprzedane jako pomieszczenia przynależne do lokali użytkowych bez żadnych opłat. Sprzedając zaś lokale użytkowe bez powierzchni magazynowej, a z piwnicami organ będzie działał wbrew interesom i na szkodę zarówno Gminy, jak i skarżącej. Wypada więc w tym miejscu wyjaśnić, że jeśli nawet sytuacja taka miałaby miejsce na etapie wykonania uchwały, to skarżąca będzie mogła stawiać stosowne zarzuty w tym zakresie, ale w sporze cywilnym, w postępowaniu przed sądem powszechnym. W chwili obecnej pozostaje to zaś poza kognicją sądu administracyjnego, który to bada jedynie zgodność z prawem zaskarżonej uchwały. Odnośnie ostatniego z zarzutów skarżącej jaki to został już podniesiony przez jej pełnomocnika na rozprawie przed Sądem w dniu [...] stycznia 2012 r. wyjaśnić należy, że zaskarżona uchwała, aby mogła być uznana za zgodną z prawem, nie musi zawierać szczegółowego wykazu lokali użytkowych przeznaczonych do sprzedaży. Z uchwały jasno wynika, że chodzi o lokale użytkowe położone w W. przy ulicach J. K. i J. K.. Zdaniem Sądu podanie szczegółowego wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży może nastąpić w fazie realizacyjnej przedmiotowej uchwały, to jest w chwili jej wykonania przez organ. Zaskarżona uchwała określa bowiem jedynie ogólne zasady sprzedaży lokali użytkowych i nie musi zawierać szczegółowej specyfikacji dotyczącej dokładnego oznaczenia przedmiotowych lokali. Wyjaśnić na koniec należy, że zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym, który to stanowi, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości, jak i na podstawie art. 34 ust. 6 i art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powołanych przepisów prawa wyraźnie wynika, iż Rada Gminy w W. podjęła zaskarżoną uchwałę na podstawie przysługujących jej kompetencji wynikających z ww. ustaw. W sprawie nie było zaś spornym, że uchwała dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, czyli Gminy W.. Faktem jest również w niniejszej sprawie, że organ nadzoru, którym jest w stosunku do Rady Gminy W. – Wojewoda [...] nie stwierdził nieważności uchwały jako sprzecznej z prawem, uchwała ta nadal więc obowiązuje. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze Sąd stwierdził, że uchwała będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.