VIII SA/Wa 944/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu wykonania obowiązku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z 17 listopada 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) R. K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu wykonania obowiązku. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podnosząc, że jest to uzasadnione ryzykiem poniesienia znaczących strat w przypadku egzekucji. Podał, że kwota ustalonej grzywny jest znacząca i jej egzekucja byłaby dotkliwa. Skarżący pracuje jako zawodowy kierowca i osiągane przez niego dochody nie są wysokie, egzekucja grzywny prowadziłaby do ich dodatkowego obniżenia w wyniku dokonanego zajęcia. Skarżący nie posiada również środków finansowych na uiszczenie grzywny. Podkreślił również, iż ustalona w niniejszej sprawie grzywna jest prawie dwuipółkrotnie wyższa, niż grzywna ustalona na zasadach ogólnych. W tej sytuacji jej egzekucja byłaby niezwykle uciążliwa dla skarżącego, tym bardziej, że w sprawie chodzi o budynek gospodarczy, w którym przechowuje on drobne narzędzia rolnicze, niezbędne do utrzymania działki w należytym stanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369, zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Z konstrukcji przywołanej wyżej regulacji wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 121/04, publ. Lex nr 1405439). Przesłanki uwzględnienia przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione alternatywnie i w sposób wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06 - publ. cbosa, postanowienie NSA z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, publ. Lex nr 1012943 i postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08, publ. Lex nr 192964). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, publ. Lex nr 192964). Odnosząc powyższe rozważania do wniosku skarżącego, Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem nałożono na skarżącego grzywnę w kwocie [...] zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku. Skarżący, reprezentowany w sprawie niniejszej przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podał jedynie ogólnie, że jego dochody nie są wysokie, a egzekucja grzywny prowadziłaby do ich dodatkowego obniżenia. Nie wykazał jednak, na jaką szkodę zostanie narażony w razie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz jakie mogą być jej rozmiary. Skarżący w ogóle zaniechał uzasadnienia złożonego na tę okoliczność wniosku. W szczególności nie wskazał, jaka jest jego sytuacja finansowa, nie określił przychodów i kosztów. Zatem nie uzasadnił złożonego wniosku w odniesieniu do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.