VIII SA/Wa 970/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na A. C. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy: Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego. Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] marca 2011 r. na drodze krajowej nr [...]. Pojazdem kierował W. B. Pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy (materiały budowlane) w imieniu przedsiębiorcy p. A. C. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli nr [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji przedsiębiorca wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 92 ust. 1 i 4 i lp. 1.2 załącznika ustawy o transporcie drogowym. Strona zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego w tym art. 7, 77, 80, 107 Kpa w związku z art. 140 Kpa poprzez niezastosowanie w sprawie ww. przepisów i zaniechanie dokonania wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie analizy prawnej i pobieżne uzasadnienie decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w całości oraz nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia lp. 10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest lp. 10.3 załącznika do ww. ustawy, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego karą pieniężną: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut - 150 zł, b) za każde następne rozpoczęte 30 minut - 200 zł. Stosownie do art. 4 lit. q rozporządzenia (WE) nr 561/2006, "okres prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od chwili rozpoczęcia przez kierowcę prowadzenia pojazdu po okresie odpoczynku lub przerwie do momentu rozpoczęcia okresu odpoczynku lub przerwy. Okres prowadzenia pojazdu może być ciągły lub przerywany. Zgodnie z art. 7 ww. rozporządzenia, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Podczas tych przerw kierowca nie może wykonywać żadnej innej pracy. Zgodnie z art. 12 ww. rozporządzenia, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Organ wskazał, że analiza wykresówki p. W. B. datowanej na [...].03.2011 r. wykazała, iż w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...].03.2011 r. kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 30 minut. Analiza wykresówki p. W. B. datowanej na [...].03.2011 r. wykazała, iż w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...].03.2011 r. kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 30 minut. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji nieprawidłowo określił okres prowadzenia pojazdu na 7 godzin i 10 minut. Z uwagi na odmienną ocenę stanu faktycznego wskazał, iż kara pieniężna z tytułu ww. naruszenia powinna wynosić [...] zł. Analiza wykresówki p. W. B. datowanej na [...].03.2011 r. wykazała, iż w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...].02.3011 r. kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 30 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. W okresie tym kierowca wykonał jedną przerwę min. 15 minutową w okresie [...] - [...], jednakże nie wykonał kolejnej przerwy 30 minutowej zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę. Analiza wykresówki p. W. B. datowanej na [...].03.2011 r. wykazała, iż w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...].03.2011 r. kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. W okresie tym kierowca odebrał przerwę min. 15 minutową w okresie [...] - [...], jednakże nie wykonał kolejnej przerwy 30 minutowej zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 30 minut. Analiza wykresówki p. W. B. datowanej na [...].03.2011 r. wykazała, iż w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...].03.2011 r. kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 30 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. W okresie tym kierowca wykonał przerwę min. 15 minutową w okresie [...] - [...], jednakże nie wykonał kolejnej przerwy 30 minutowej zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę. Analiza wykresówki p. W. B. datowanej na [...].03.2011 r. wykazała, iż w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...].03.2011 r. kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 20 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. W okresie tym kierowca wykonał przerwę min. 15 minutową w okresie [...] -[...], jednakże nie wykonał kolejnej przerwy 30 minutowej zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 50 minut. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił fakt, iż na odwrocie żadnej z tarcz kierowcy nie zawarto wpisu określonego w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, tj. opisu zdarzenia wpływającego na przekroczenie 4,5 godzinnego okresu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Jedynie okazanie odpowiednio opisanych wykresówek dawałoby organowi II instancji możliwość ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej przy jednoczesnym stwierdzeniu naruszenia. Organ odwoławczy podkreślił, iż wykładnia gramatyczna art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie budzi wątpliwości - obowiązkową 45 minutową przerwę po 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu można zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut. Ponadto zastosowanie każdego rodzaju wykładni, tj. zarówno wykładni celowościowej jak i historycznej prowadzi do wniosku, iż przedmiotową 45 minutową przerwę można podzielić tylko w sposób wskazany w ww. przepisie. Podstawowym celem rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jest poprawa warunków bezpieczeństwa drogowego. Warto wskazać, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu co do zasady nie może przekroczyć 9 godzin. Zatem po obowiązkowej przerwie, która łącznie powinna wynieść 45 minut po 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowca może prowadzić pojazd przez kolejne 4,5 godziny. Cel określonego sposobu dzielenia przedmiotowej 45 minutowej przerwy określony w art. 7 jest oczywisty - dłuższa przerwa powinna być wykorzystana później w związku z możliwością kontynuowania jazdy przez kolejne 4,5 godziny. Kierowca dzieląc przedmiotową 45 minutową przerwę musi zrobić to w sposób określony w art. 7 ww. rozporządzenia tak, aby dłuższa, co najmniej 30 minutowa przerwa była wykorzystana później i dała możliwość realnego wypoczynku przed kontynuacją jazdy. Odmienna praktyka mogła by prowadzić do sytuacji w których dłuższa przerwa mogłaby przykładowo zostać wykorzystana już po pierwszej godzinie jazdy - oznaczało by to, że kierowca może prowadzić pojazd przez 8 godzin wykorzystując jedynie 15 minutową przerwę. Taka praktyka mogłaby wpływać na stopień zmęczenia kierowcy i zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zatem wskazany w art. 7 sposób podziału 45 minutowej przerwy jest jak najbardziej świadomym zabiegiem ustawodawcy. Wymusza on takie zaplanowanie zadania przewozowego, aby przerwa co najmniej 30 minutowa wykorzystana była po przerwie co najmniej 15 minutowej. Wobec powyższego nie ma sprzeczności między gramatyczną, a celowościową wykładnią art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Mając na uwadze opisany powyżej stan prawny oraz faktyczny organ odwoławczy zważył, iż bezspornym jest fakt popełnienia naruszenia lp. 10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu pracy. Co więcej, to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Z powyższym łączy się także obowiązek poinformowania zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców o treści art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i jego właściwym stosowaniu w trakcie wykonywania przewozów drogowych, który to przepis upoważnia do odstępstw m.in. w zakresie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż strona jako podmiot świadczący usługi transportowe powinna dochować należytej staranności w zakresie przestrzegania przepisów regulujących czas pracy kierowców. W jej interesie leży zapoznanie się z przepisami regulującymi wykonywanie transportu drogowego. Wyposażenie kierowcy w stosowną wiedzę niezbędną do prawidłowego wykonywania usług transportowych leży nie tylko w interesie podmiotu wykonującego transport drogowy, ale ma na celu w szczególności zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom dróg. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa). Organ I instancji nie dopuścił się - w ocenie organu odwoławczego - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), albowiem oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny. Organ odwoławczy uznał, że argumenty użyte przez skarżącego przedsiębiorcę zarówno w toku postępowania wyjaśniającego, jak i w postępowaniu odwoławczym, nie mogą być uwzględnione. Wskazać bowiem należy, iż strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Do zawiadomienia z dnia [...] marca 2011 r. załączono protokół kontroli nr [...] z opisem naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej w dniu [...] marca 2011 r. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż kary w transporcie drogowym zostały określone w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może wystąpić do właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję w I instancji, z wnioskiem o umorzenie lub rozłożenie kary pieniężnej na raty. Skargę na powyższą, ostateczną w administracyjnym toku postępowania decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł przedsiębiorca – A. C. (dalej jako "skarżący"). W skardze skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 6 rozporządzenia WE 561/2006 poprzez pominięcie tego przepisu tj., dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu; - art. 12 rozporządzenia WE 561/2006 przez uznanie, iż tarcza z dnia [...] marca 2011 r. nie została opisana; - art. 7 i 77, 80, 107 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie ww. przepisów i zaniechanie dokonania wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie analizy prawnej i niewłaściwego uzasadnienia wydanej decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - oświadczenia pisemnego kierowcy. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swą argumentację zawartą w odwołaniu. Skarżący wskazał, że rozporządzenie nr 561/2006 w art. 6 zezwala na przedłużenie dziennego czasu jazdy kierowcy do 10 godzin dziennie dwa razy w tygodniu. Dlatego uznać należy za błąd przyjęte stwierdzenie przez organ "Warto wskazać, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu co do zasady nie może przekroczyć 9 godzin." Przyjmując taki tok rozumowania organ pozbawił możliwości przysługującej przewoźnikowi z w/w rozporządzenia, a w szczególności z art. 6 "Dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu." Pominięcie tego artykułu powoduje zawyżenie wyliczonej kary o dwie godziny tygodniowo. Zgodnie z art. 4 (i) w/w rozporządzenia "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Ponieważ kontrolowany okres dotyczył dni [...]-[...] marzec 2011 r. co zgodnie z art. 4 (i) rozporządzenia daje trzy tygodnie. Biorąc pod uwagę art. 6 tegoż rozporządzenia kierowcy przysługiwało w każdym tygodniu wydłużenie czasu pracy o 2 godziny, co w kontrolowanym okresie daje razem 6 godzin. Dodatkowo rozpatrując art. 12 tegoż rozporządzenia 561/2006 kierowca ma prawo opisać wykresówkę po przyjechaniu na miejsce postoju. W wypadku kontroli wykresówki datowanej na [...].03.2011 r. kierowca został pozbawiony tej możliwości. Spowodowało to zawyżenie wyliczonej kary o kolejne 2 godziny 50 minut. Podczas postępowania organ nie odniósł się do oświadczenia kierowcy z dnia [...] kwietnia 2011 r. jak i do art. 6 rozporządzenia 561/2006. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący zauważył, iż poprzez niezastosowanie w sprawie ww. przepisów i zaniechanie dokonania wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie analizy prawnej i pobieżne uzasadnienie wydanej decyzji, organ II instancji rażąco naruszył obowiązek nakładany na niego prawem. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 6 rozporządzenia Rady WE nr 561/2006 stwierdzić należy, że jest on niezasadny, ponieważ kara została wymierzona za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez prawidłowej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego. Organ w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, że kierowca w kontrolowanym czasookresie nie odbierał w sposób prawidłowy przerw w prowadzeniu pojazdu. Miał wprawdzie okresy nieprowadzenia pojazdu, jednakże te okresy nie wypełniały definicji przerwy w rozumieniu art. 7 ww. rozporządzenia Rady. Natomiast przepis art. 6 zd. 2 rozporządzenia stanowiący, że dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin, nie częściej niż 2 razy w tygodniu – nie miał w sprawie zastosowania. Ten przepis umożliwia przedsiębiorcy takie ustalenie czasu pracy kierowcy, aby mógł on przy wykonywaniu pracy przestrzegać norm czasu pracy kierowców. Niedopuszczalne jest instrumentalne traktowanie tego przepisu i wykorzystywanie go sytuacyjnie dla uzasadnienia przekraczania przez kierowcę maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu. Tego rodzaju ustalenia zasad wykonywania pracy przez kierowcę powinny wynikać z uprzednio przyjętych rozkładów czasu pracy kierowcy, a nie ex post po dokonanej kontroli dla legalizowania dokonanych naruszeń w zakresie czasu pracy kierowcy (skarżący przedsiębiorca nie przedstawił w tym zakresie w postępowaniu administracyjnym, jak i przed Sądem żadnych dowodów potwierdzających, aby dokonywał takich ustaleń). Zarzut naruszenia art. 12 rozporządzenia Rady WE nr 561/2006 również jest niezasadny, ponieważ w toku kontroli ustalono, że na odwrocie żadnej z tarcz tachografu kierowcy nie zawarto wpisu określonego w art. 12. Jedynie okazanie odpowiednio opisanych wykresówek dawałoby organowi II instancji możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej przy zaistniałym przekroczeniu czasu prowadzenia pojazdu. Dotyczy to także oświadczenia kierowcy, któremu nie można dać wiary, że przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu było wynikiem braku odpowiedniego miejsca postoju ze względów bezpieczeństwa, skoro nie znalazło to odzwierciedlenia w postaci odpowiedniego wpisu na tarczy tachografu żadnej z kontrolowanych wykresówek. Powołany art. 12 rozporządzenia przewidując odstępstwa od obowiązujących przepisów o czasie pracy kierowców powinien być stosowany ściśle. Z tego względu organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie wyjaśnienia strony nie mogą zostać uwzględnione. Sąd nie podziela także zarzutów skargi, że organy dokonały błędnych wyliczeń, co ostatecznie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. Kwestia ta, w związku z treścią odwołania od decyzji I instancyjnej, była przedmiotem rozważań Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się obszernie do wyjaśnień skarżącego. Sąd w całości podziela stanowisko organu, iż stwierdzone przekroczenie norm czasu pracy kierowcy bezsprzecznie wynikają z zapisów okazanych do kontroli wykresówek. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7, 77, 80, 107, 140 k.p.a. również są niezasadne. Organy obydwu instancji przeprowadziły postępowanie w sposób wyjaśniający stan faktyczny i prawny, zebrały pełny materiał dowodowy i prawidłowo go oceniły, zachowały prawa strony do udziału w postępowaniu oraz prawidłowo podały argumentację faktyczną i prawną w wydanych decyzjach. Podniesiony przez skarżącego na rozprawie argument, że kierowca został ukarany mandatem karnym w kwocie [...] zł, w żaden sposób nie może wpływać na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Kierowca poniósł odpowiedzialność w trybie przepisów kodeksu wykroczeń, natomiast odpowiedzialność skarżącego jest odpowiedzialnością administracyjną niezależną, od odpowiedzialności kierowcy jako pracownika skarżącego. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. ----------------------- 9