VIII SA/Wa 985/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej określany jako: "kpa"), art. 4 pkt 22 lit. "a", art. 92a ust. 1-2 i ust. 6, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j Dz. U. z 2012 r. poz. 1265, dalej "u.t.d."), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 ust. 2, art. 16 ust.1-2 rozporządzenia Rady (EWG) 3812/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (D. Urz. WE L370 z dn. 31.12.1985 r.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] marca 2014 r. wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] złotych, utrzymał w całości zaskarżoną decyzję w mocy. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] grudnia 2013 r. w miejscowości R. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego pojazd marki [...] nr rej. [...], którym kierował B. J.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy B. Z. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] Usługi Transportowe B. Z.. W czasie kontroli stwierdzono nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykreskówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Przebieg kontroli został udokumentowany w protokole kontroli nr [...]. Organ I instancji tj. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nałożył na stronę karę pieniężna w wysokości [...] zł za stwierdzone w toku kontroli naruszenie. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie. Organ odwoławczy Główny Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego powołując art. 15 ust. i art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., art. 92 a ustawy o transporcie drogowy, a także lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do tej ustawy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i słusznie nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu swej decyzji, odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że stosownie do art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego, jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Zgodnie z kolei z art. 15 ust 2 ww. rozporządzenia Rady (EWG) kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje omawiane naruszenie karą pieniężną w wysokości [...] zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w oparciu o dokonane w sprawie ustalenia uznał, iż kierowca – B. J. swoim zachowaniem dopuścił się celowego działania mającego na celu nierejestrowanie danych przez urządzenie, jakim jest tachograf. Organ odwoławczy wskazał, że nie można stwierdzić, że strona zapewniła właściwą organizację pracy, tylko na podstawie faktu, że poinformowała kierowców o przepisach i zobowiązała ich do ich przestrzegania. Zdaniem organu przedsiębiorca powinien również w taki sposób zorganizować zadania przewozowe, aby uwzględniły one konieczność przestrzegania regulacji dotyczących czasu pracy kierowców. Nie można zgodzić się z argumentacją strony, że zapewniła właściwą organizację pracy i w związku z tym naruszenie nastąpiło na skutek okoliczności na które nie miała wpływu lub których nie mogła przewidzieć. Organ zaznaczył, że ww. okoliczności mogą mieć też znaczenie przy zastosowaniu art. 92b u.t.d. Przepis ten ma jednak zastosowanie tylko do naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców, które nie zostało stwierdzone w niniejszej sprawie. Odnośnie zaś możliwości umorzenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie na podstawie art. 92 c u.t.d., organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, w którym to wyroku Sąd stwierdził, że "okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć". A zatem, brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować brak odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Również NSA w wyroku z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 976/09 wskazał, że "zatem jedynie zaistnienia nie dających się przewidzieć zdarzeń lub okoliczności stanowi podstawę do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Nie ulega więc wątpliwości, że jest to przepis wyjątkowy, odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Ponadto organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 10 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecania kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowością w pracy kierowcy. Z tych względów – zdaniem organu – nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowanie przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (...), a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych z regulacjami rozporządzenia 3821/85 oraz rozporządzenia 561/06, bowiem zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony, w szczególności poprzez wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli. Ponadto, aby doszło do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. B. Z. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. ustawy o transporcie drogowym poprzez błędna wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że zasadne jest wymierzenie kary [...] zł skarżącej; 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 7, art. 8 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 11 kpa w zw. z art. 8 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych; 4) naruszenie zasady równego traktowania strony przez organ poprzez naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa i różną interpretację obowiązujących przepisów skutkującą obciążeniem karami finansowymi. Skarżąca podniosła także zarzut niekonstytucyjności przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie w jakim ustawa nakłada karę pieniężną tj. faktyczną dolegliwość identyczną z sankcją za wykroczenie lub przestępstwo, bez możliwości stosowania przepisów procedury karnej, w sytuacji gdy pozycja strony wobec organów państwowych z założenia nie jest równorzędna na żadnym etapie postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyeksponowała, że do powstania naruszenia przyczynił się tylko i wyłącznie kierowca. Zadanie przewozowe, które wykonywał kierowca było zaplanowane od 2006 r. W związku z zapewnieniem przez skarżącą warunków odnoszących się do art.92b i art.92c ustawy o transporcie drogowym, organ powinien odstąpić od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na fakt, iż jako przedsiębiorca zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą do prowadzenia przewozów drogowych. Podkreśliła także, że jako przedsiębiorca nie miała wpływu na powstanie naruszenia i naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: jako "p.p.s.a."). Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] lutego 2014 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nie naruszają przepisów prawa materialnego na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 13 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 i ust. 3 ww. rozporządzenia, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Zgodnie z art. 15 ust. 8 Rozporządzenia nr 3821/85, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego, jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. W niniejszej sprawie bezspornie zostało ustalone, że w dniu kontroli oraz w dniach podanych w treści decyzji kierowca B.J. nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na wykreskówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Ww. kierowca zeznał, że celem takiego działania był strach, że nie zrealizuje zadania przewozowego w wyznaczonym limicie czasowym. Jednocześnie dodał, że pracodawca nie sprawdzał jego wykreskówek. Konsekwencją naruszenia w/w normy jest art. 92a ust. 1 u.t.d., który stanowi, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców oraz wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych. Konkretyzacją tej normy jest pozycja lp. nr 6.2.1 załącznika nr 3 do w/w ustawy, która karą w wysokości 5000 zł sankcjonuje naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W związku z powyższym organ na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W ocenie Sądu zgodzić się należy z organem, iż zachowanie polegające na wykonywaniu przewozu pojazdem ciężarowym bez użycia urządzenia rejestrującego parametry jazdy, należy kwalifikować jako naruszenie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca zresztą nie kwestionuje okoliczności nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego na wykreskówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Podnosi, że to kierowca ponosi wyłączną odpowiedzialność za dokonane naruszenia. Organ odwoławczy zasadnie również uznał, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające wyłącznie odpowiedzialności skarżącej. Zgodnie z art. 93 ust. 3 u.t.d. organ (...) wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c. tj.: w myśl art. 92b ust. 1 u.t.d.: 1. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a. rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, c. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego; 2. za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. Natomiast zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Sąd w pełni podziela stanowisko, że jeżeli przedsiębiorca mógł przewidzieć naruszające prawo zachowanie kierowcy, którym posługiwał się przy wykonaniu transportu drogowego, to miał wpływ na to naruszenie, jeśli nie podjął działań zapobiegających takim naruszeniom. Oczywistym jest również w ocenie Sądu, że praktyka fałszowania czasu pracy powoduje większą elastyczność kierowcy i tym samym zwiększa konkurencyjność przedsiębiorstwa transportowego. Kierując się zasadami logiki trudno przyjąć, że kierowca bezinteresownie, z własnej woli i bez wiedzy podmiotu wykonującego przewóz przekracza normy czasu pracy i ukrywa własną pracę, za którą należy mu się wynagrodzenie i po której przysługuje mu odpowiedni odpoczynek. Reasumując trafnie organ podniósł, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na zaistnienie sytuacji, o których mowa w art. 92b ust. 1 pkt 1b i pkt 2 u.t.d., które stanowią kiedy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku oraz że strona nie wykazała zaistnienia sytuacji, w której można by zastosować przepis art. 92c u.t.d., który określa kiedy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz kiedy postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się. Zdaniem Sądu organ dokonał pełnej i wnikliwej oceny przesłanek, o których mowa w art. 92 c u.t.d. Ponadto dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, klasyfikacji naruszenia, a kara pieniężna za stwierdzone naruszenie została wymierzona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Organ podjął w ramach postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. W kontekście powyższego Sąd jako niezasadne ocenił zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w treści skargi. Sąd nie podzielił także zasadności zarzutów skargi w odniesieniu do niekonstytucyjności przepisów ustawy o transporcie drogowym. Należy wskazać, że kontrola tej ustawy została dokonana przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06, w którym Trybunał stwierdził, że administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Mają one znaczenie prewencyjne, a ich istotą jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Kara ta nie jest więc konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, ale skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Trybunał wskazał również, że sankcje zawarte w art. 92 ust. 1 ustawy odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, a zatem do przedsiębiorców, a nie kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorców. Powoduje to, że przedsiębiorca powinien w taki sposób zorganizować pracę, aby jego działalność odbywała się w sposób bezpieczny, jak również wprowadzić takie rozwiązania organizacyjne, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Trybunał podkreślił również, że celem powyższego przepisu nie jest funkcja represyjna, lecz chodzi o zagwarantowanie należytego prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.