VIII SA/Wa 992/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w dniu 26 stycznia 2022 r. sprzeciwu A. N. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]września 2021 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz A. N. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest sprzeciw złożony przez A.N. ( dalej jako: "skarżąca", "strona") od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ( dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy") znak [...]z dn. 16 września 2021r., na podstawie której ww. organ działając na podstawie art. 1382 kpa, po rozpoznaniu odwołania M. K., K.K., M. N. i M. B. od decyzji z dn. 21 maja 2021r. Wójta Gminy [...]ustalającej na rzecz A. N. warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...]w miejscowości [...]– orzekło uchylić zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji SKO w [...]wskazało, że Decyzją z dnia 21 maja 2021 r., znak: [...]wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...]ustalono na rzecz A. N. warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...]w miejscowości [...]. Od powyższej decyzji odwołania w ustawowym terminie złożyli M. K., K. K., M. N. i M. B.. Podniesiono w nich, że inwestycja będzie wiązała się ze zwiększeniem hałasu. W sąsiedztwie istnieje, jak również jest planowana kolejna zabudowa mieszkaniowa. Dodano ponadto, że w przyszłości hala może zostać wykorzystywana do celów produkcyjnych, gdyż po sąsiedzku funkcjonuje zakład produkcyjny o znacznej uciążliwości. Orzekając, po rozpatrzeniu powyższych odwołań, o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, Kolegium wskazało następującą argumentację: Przede wszystkim podniosło, że złożony przez inwestora w dniu 18 maja 2020 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako budowa hali magazynowej na działce nr [...]w miejscowości [...]był od początku niekompletny. Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że sprawa rozpatrywana jest przed Kolegium drugi raz. Decyzją z dnia 8 października 2020 r. znak: [...] uchylono decyzję organu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zwrócono wówczas uwagę na braki wniosku (w części opisowej i graficznej), nieprawidłowo przeprowadzoną analizę urbanistyczną. Po przekazaniu akt do Wójta, organ ten wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Mimo to A.N. nie wykonała wezwania w całości, tzn. nadal do wniosku załączona jest jedynie kserokopia mapy spełniającej wymogi stawiane przepisem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Na kopii tej oznaczono planowany teren inwestycji oraz granice terenu, na który inwestycja będzie oddziaływać. Ponadto we wniosku nie określono takich danych jak wysokość i szerokość elewacji frontowej. Wśród załączników graficznych znajdują się rzuty elewacji, przyziemia i przekroju planowanego budynku. Wg znajdujących się opisów szerokość frontu budynku wynosić ma 25 m. Zdaniem Kolegium parametr ten został określony w sposób wadliwy, skoro szerokość frontu działki wynosi jedynie 14 m. Ponadto wnioskodawca nie wyjaśnił czy budynek magazynowy będzie powiązany funkcjonalnie i użytkowo z istniejącym na działce sąsiednim zakładem produkcyjnym, czy też jest to niezależne przedsięwzięcie, którego realizacja wprowadzi w teren analizowany nową funkcję - magazynową. Okoliczność ta może mieć bowiem wpływ na rozstrzygnięcie istotnej kwestii związanej z kontynuacją funkcji zabudowy w terenie. Obecnie organ I instancji uznał co prawda, że planowany budynek magazynowy stanowić będzie uzupełnienie istniejącej w sąsiedztwie zabudowy produkcyjno - usługowej, ale w ocenie Kolegium ocena taka jest przedwczesna i wymaga uprzedniego uzyskania od inwestora stosownych wyjaśnień. Zwrócić należy uwagę, że kwestia ta podnoszona jest również pośrednio przez odwołujących, a tym samym wymaga przekonywującego uzasadnienia przez organy. W ocenie Kolegium wniosek inwestora w części opisowej i graficznej nadal nie spełnia wymogów stawianych ustawą i nie może posłużyć do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zaś wniosek inwestora nie spełniał wymogów stawianych ustawą, to Wójt winien wezwać do ich uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie organ opracował zaś projekt analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 u.p.z.p., a także projekt decyzji o warunkach zabudowy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, co świadczy o niedokładnym wyjaśnieniu sprawy, co narusza art. 7, 77 i 80 k.p.a. Następnie Kolegium wskazało na podstawy prawne postępowania i decyzji wynikających z u.p.z.p. oraz przepisów wykonawczych i odnosząc powyższe do okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanego postępowania podniosło, że w rozstrzyganej sprawie analiza została opracowana zarówno w formie graficznej jak i tekstowej. Na kserokopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 oznaczono granice terenu objętego wnioskiem - działka nr [...]w m. [...]. Wyznaczono także w sposób graficzny granice obszaru analizowanego. W części opisowej analizy podano, że do analizy przyjęto teren o szerokości 50 m wokół działki przeznaczonej pod inwestycję, powiększając go o całe działki zabudowane (szerokość frontowa działki [...]wynosi 14 m). Po analizie mapy Kolegium stwierdziło, że obszar ten wyznaczono w sposób prawidłowy. W analizie zawarto ponadto dane z inwentaryzacji zabudowy z podaniem jej charakterystycznych parametrów. Niemniej jednak z uwagi na brak dodatkowych informacji o przeznaczeniu planowanego budynku i ewentualnym powiązaniu go z istniejącym na sąsiednich działkach zakładem produkcyjnym nie można w sposób jednoznaczny przesądzić, czy spełniony jest warunek dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. Ponadto organ pobieżnie odniósł się do ewentualnej potrzeby uzyskania uzgodnienia projektu decyzji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do właściwego organu administracji geologicznej. Z akt sprawy nie wynika bowiem, czy teren inwestycji położony jest na udokumentowanych złożach kopalin lub wód podziemnych. Reasumując SKO w [...], mając na uwadze naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 77, 80, 107 K.p.a.) stwierdziło, że nie można ich naprawić w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowiło decyzję uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę ww. rozważania organu odwoławczego, w tym opracować nową analizę z uwzględnieniem powyższych wskazań oraz postanowień rozporządzenia, a przede wszystkim wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku, jak również złożenia stosownych wyjaśnień. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania SKO podnosi, że wyjaśnić należy, iż w świetle powyższych rozważań zasługują one częściowo na uwzględnienie. Organ I instancji przeprowadził bowiem postępowanie bazując na wniosku nie spełniającym wymogów formalnych. W tej sytuacji jednak, z uwagi na braki w materiale dowodowym nie było możliwe wydanie przez Kolegium decyzji merytorycznie rozstrzygająca sprawę co do istoty, a jedynie decyzji kasatoryjnej. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dn. 2 listopada 2021r. złożyła A. N., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swojego sprzeciwu, skarżąca podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]uchylając decyzję Wójta Gminy [...]o warunkach zabudowy z dnia 21.05.2021r., znak: [...], w sposób niedopuszczalny i niezgodny z obowiązującymi przepisami dokonało dowolnej interpretacji zebranego materiału dowodowego oraz w sposób kuriozalny i nieuprawniony oceniło dokumenty złożone przez Panią A. N., na podstawie których została wydana decyzja Wójta Gminy [...]z dnia 21.05.2021r. Skarżąca, odnosząc się do argumentacji SKO w przedmiocie braków formalnych wniosków o wydanie warunków zabudowy podniosła, że w dokumentach przekazanych do Gminy [...]w sposób jednoznaczny wyjaśniła kwestie powiązań funkcjonalno - użytkowych planowanej hali magazynowej wraz z infrastrukturą techniczną z istniejącym w sąsiedztwie zakładem produkcyjnym. SKO nie może na swoich domniemaniach opierać uchylenia decyzji Wójta Gminy [...]lecz powinno zrobić to w oparciu o fakty. Ponadto skarżąca wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób nieuprawniony i nieuzasadniony pomyliło front budynku z elewacją frontową. Zgodnie z dokumentami złożonymi do ustalenia warunków zabudowy front budynku będzie wynosi 9,00 m, a elewacja frontowa będzie zlokalizowana wzdłuż dłuższego boku budynku. Na zakończenie swoich wywodów skarżąca podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając decyzję powinno opierać się na faktach i zebranych dokumentach, a nie na domniemaniach i dokonywaniu dowolnej interpretacji zebranych dowodów w celu utrudnienia rozwoju firmy P. A. N., utrudniając jej i uniemożliwiając rozwój działalności gospodarczej. W odpowiedzi na złożony sprzeciw, SKO w [...]przedkładając akta sprawy, wniosły o oddalenie sprzeciwu, podtrzymało argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw okazał się zasadny. Przed przystąpieniem do oceny prawidłowości decyzji stanowiącej przedmiot sprzeciwu w niniejszej sprawie, wyjaśnienia wymaga, że zakres kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., tj. decyzji uchylającej decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, określanej mianem decyzji kasacyjnej. Wynika z tego, że instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Jednocześnie podkreśla się, że ten rodzaj orzeczenia jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Omawiane orzeczenie może zatem zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15 oraz z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Wyraźne ograniczenie zakresu kontroli jedynie do zasadności wydania tego konkretnego rozstrzygnięcia procesowego oznacza, że poza zakresem kontroli sądowoadministracyjnej w tym postępowaniu pozostają kwestie właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 509/19, CBOSA). Tym samym sprzeciw odróżnia się od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w odniesieniu do której sąd, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 151a § 1 P.p.s.a., uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., zaś w myśl art. 151a § 2 P.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Reasumując, w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji kasacyjnej sąd ma za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie, czy też zaszła konieczność wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, w szczególności uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek dochowania zasady dwuinstancyjności postępowania, wynikającej z art. 15 K.p.a. - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Ponadto odnotować trzeba, że sprawa, której dotyczy niniejsze postepowanie była już przedmiotem rozpoznania przez SKO w [...], które decyzją z dn. 8 października 2020r. znak [...], pop rozpoznaniu odwołań złożonych przez strony postępowania (ww. właścicieli sąsiadujących nieruchomości) od decyzji Wójta Gminy [...]z dn. 10 sierpnia 2020r. ustalającej na rzecz A. N. warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...]w miejscowości [...]– orzekło o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. A więc kontrolowana obecnie decyzja jest ponowną decyzją kasacyjną wydaną w tej sprawie przez SKO. Odnosząc wskazane wyżej zasady sądowej kontroli administracyjnych decyzji kasacyjnych do rozpoznawanej sprawy, okolicznościami powołanymi przez Kolegium uzasadniającymi decyzję kasacyjną, były braki zebranego materiału dowodowego w postaci: 1/ załączenia do wniosku jedynie kserokopii mapy spełniającej wymogi stawiane przepisem art. 52 ust.2 pkt. 1 u.p.z.p. (tj. kopii mapy katastralnej lub mapy zasadniczej) , 2/ brak określenia parametrów dotyczących wysokości i szerokości elewacji frontowej zamierzonego budynku, 3/ brak dodatkowych informacji o przeznaczeniu planowanego budynku i ewentualnym powiązaniu go z istniejącym na sąsiednich działkach zakładem produkcyjnym, co ma wpływ na ocenę spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy, 4/ brak ustaleń czy teren inwestycji jest położony na udokumentowanych złożach kopalin lub wód podziemnych. Konfrontując powołane przez Kolegium ww. braki zebranego materiału dowodowego z aktami administracyjnymi sprawy, stwierdzić należy że w aktach administracyjnych znajduje się wynik analizy graficznej wykonany na kopii mapy z dn. 13.05.2020r. poświadczony za zgodność z kopią mapy zasadniczej Starostwa Powiatowego w [...]. W tej sytuacji wskazany brak formalny nie zachodzi. W odniesieniu do braku parametrów wskazanych w pkt.2, zarówno w uzupełnionym wniosku w warunki zabudowy z dn. 8.03.2021r., jak i w decyzji Wójta Gminy [...]jest określona i podana szerokość elewacji frontowej - 9m, są także w sposób jednoznaczny podane wymiary zamierzonego budynku magazynowego 25m x 9m, wysokość do 6m, dach jednospadowy o kącie nachylenia w zakresie do 30 stopni z odprowadzeniem wód opadowych na działkę własną. Natomiast co do dodatkowych informacji o przeznaczeniu planowanego budynku, w tym ewentualnym powiązaniu go z istniejącym na sąsiednich działkach zakładem produkcyjnym oraz weryfikacji położenia terenu zamierzonej inwestycji na złożach kopalin lub wód podziemnych, to z wniosku w warunki zabudowy, wyjaśnień dodatkowych inwestora oraz ustaleń organu I instancji dokonanych z urzędu, nie wynikają jako istotne dla rozstrzygnięcia sprawy tego rodzaju okoliczności. Sygnalizacja o ewentualnym powiązaniu zamierzonej przez inwestora inwestycji z zakładem produkcyjnym na sąsiednich działkach pochodzą od stron postępowania ( sąsiadów nieruchomości inwestycyjnej) i nie są one w sposób wiarygodny potwierdzone. Niemniej jednak, jeżeli w ocenie Kolegium powyższe okoliczności wymagają zweryfikowania, to stosownych czynności w tym zakresie mógł dokonać organ I instancji w trybie art. 136&1 kpa. Kolegium mogło bowiem zlecić przeprowadzenie tego uzupełniającego postępowania organowi I instancji. Przy czym, w ocenie Sądu, taka weryfikacja aktualnego stanu faktycznego, tj. ustalenie czy w obszarze przyjętym do analizy istnieją ewentualnie powiązania funkcjonalne, czy użytkowe zamierzonej inwestycji z zakładem produkcyjnym na sąsiedniej działce, przez organ I instancji w trybie zlecenia tych czynności uzupełniających przez Kolegium nie wykracza poza dyspozycję art. 136 § 1 K.p.a. Kolegium nie wykazało bowiem, że analiza architektoniczno-urbanistyczna znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy jest nieprawidłowa w stopniu dyskwalifikującym ją z materiału dowodowego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy oraz że nie może stanowić materiału dowodowego pozwalającego na ponowną merytoryczną ocenę przez organ odwoławczy i rozpatrzenie sprawy przez ten organ co do istoty. O ile nieprawidłowo wyznaczony obszar analizowany z naruszeniem § 3 ust. 1 rozporządzenia MI z 26 sierpnia 2003r. może być przesłanką uchylenia decyzji organu I instancji, to stanowisko, że istnieją powiązania zamierzonej zabudowy z zabudową zakładu produkcyjnego na sąsiedniej działce, wymaga wykazania, że braki materiału dowodowego w tym zakresie rzeczywiście stanowią istotną zmianę okoliczności, tego rodzaju, że sprawa musi być ponownie wyjaśniona w prawie całym zakresie, a tego organ odwoławczy nie wykazał. Organ odwoławczy poza powołaniem się na swoje niezweryfikowane przypuszczenie co do powiązania zamierzonej inwestycji z istniejącym na sąsiedniej działce zakładem produkcyjnym, nie ocenił, i w trybie zlecenia nie uzyskał takiej informacji od organu I instancji, że funkcja, cechy i parametry zabudowy na tych działkach w istotnym i zasadniczym stopniu wpływają na zmianę funkcji i parametrów istniejącej zabudowy ocenionej przez organ I instancji w dotychczasowej analizie, że nie wpisują się w istniejące parametry oraz mają wpływ na przyjęte wartości dla oceny projektowanej zabudowy. Mając powyższe na względzie przy ocenie kwestionowanej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie zaktualizowały się zatem przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego. Zdaniem Sądu, uchylając decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy uchybił wymogom stawianym w art. 138 § 2 K.p.a., ponieważ nie wykazał, aby - po pierwsze - doszło do naruszenia przez Wójta Gminy przepisów postępowania, a po wtóre, aby materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania był niekompletny w takim stopniu, że uniemożliwiało to jego uzupełnienie na etapie postępowania odwoławczego i wydanie rozstrzygnięcia. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ drugiej instancji jest organem merytorycznym, a nie wyłącznie kontrolnym. Zatem, SKO - korzystając z uprawnień do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. - winno zweryfikować opisane wyżej okoliczności i dopiero po przeprowadzeniu stosownego uzupełniającego postępowania dowodowego, Kolegium powinno zadecydować, czy wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego na etapie odwoławczym naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania, określoną w art. 15 K.p.a. Tymczasem Kolegium nie podjęło takich działań, a tym samym przedwcześnie uznało, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do przeprowadzonej analizy urbanistycznej może być dokonane tylko przez organ I instancji. Sąd wskazuje, że to właśnie rolą organu II instancji była merytoryczna ocena zebranego materiału dowodowego, od czego w istocie organ ten uchylił się poprzestając na powołaniu się na okoliczność, że na terenie analizowanym może wystąpić powiązanie zamierzonej inwestycji z istniejącym zakładem produkcyjnym. W podsumowaniu wywodów stwierdzić zatem przyjdzie, że SKO nie wykazało konieczności przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji ponownego postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie i przedwcześnie uchyliło decyzję Wójta do ponownego rozpatrzenia. Pamiętać przy tym należy, że również na organie drugiej instancji ciąży powinność w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, z uwzględnieniem regulacji art. 136 K.p.a. i zgodnie z innymi regułami określonymi w K.p.a. Według art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., organy obu instancji zobowiązane są stać na straży praworządności, w sposób wyczerpujący zebrać i zbadać cały materiał dowodowy oraz załatwić sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także z uwzględnieniem zasady szybkości o jakiej mowa w art. 12 § 1 K.p.a. Tak się jednak nie stało w rozpoznawanej sprawie. Zatem nie przesądzając rozstrzygnięcia w sprawie Kolegium winno ocenić merytorycznie zebrany w sprawie materiał dowodowy co do jego istoty, a jeżeli postępowanie wymaga uzupełnienia to ma podjąć czynności w celu jego uzupełnienia przysługujące w trybie art. 136 § 1 K.p.a. W tym miejscu Sąd podkreśla, że także w powyższym trybie ewentualnie należy uzupełnić materiał dowodowy o uzyskanie uzgodnienia projektu decyzji z trybie art. 53 ust.4 pkt.5 u.p.z.p. do właściwego organu administracji geologicznej. Zdaniem Sądu, ujawnienie wszystkich omówionych powyżej naruszeń skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 64e P.p.s.a. W przekonaniu Sądu, wskazane przez Kolegium przyczyny odstąpienia od merytorycznego orzekania nie uzasadniały wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd uwzględnił sprzeciw i uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis od sprzeciwu w wysokości 100 zł. (§2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. W ponownym postępowaniu organ uwzględni powyżej wskazane motywy wyroku Sądu.