VIII SAB/Wa 102/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie rozpoznania wniosku z 29 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy C. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 29 sierpnia 2025 r.; 2. stwierdza, że Wójt Gminy C. dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku opisanego w punkcie 1 (pierwszym) wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Wójta Gminy C. na rzecz Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 29 sierpnia 2025 r. przez platformę ePUAP Gminy C. wpłynął wniosek Stowarzyszenia na rzecz rozwoju Gminy J. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca, Stowarzyszenie) z tej samej daty o udostępnienie informacji publicznej przez wskazanie: " 1. Czy firma o NIP: [...] w okresie od początku 2020 roku do chwili obecnej tj. 29.08.2025 r. świadczyła jakieś dostawy lub usługi na rzecz Gminy C.? Jeżeli tak, to prosimy o skany faktur na te okoliczności? 2. Jakie firmy świadczyły w w/w okresie usługi cateringu i wypożyczania sceny Gminie C.? Tu również prosimy o skany faktur na tę okoliczność, 3. Jakie podarunki na rzecz poprzedniej kadencji Rady Gminy C. otrzymali Radni tamtej kadencji? Czy były to zegarki? Jeżeli tak, to prosimy o faktury na ich zakup. 4. Jakie uposażenie otrzymują członkowie Gminnej Komisji Rozwiazywania Problemów Alkoholowych w Gminie C.? Prosimy o podanie danych za obecny rok z uwzględnieniem każdego członka tej komisji z osobna." W dniu 2 listopada 2025 r. na skrzynkę ePUAP organu wpłynęła skarga na bezczynność Wójta Gminy C. złożona przez Stowarzyszenie, w treści której skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostepnienia informacji, 4) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie w jakim odmowa odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał platformę e-PUAP. W dniu 12.09.2025 r. skarżący uzyskał odpowiedź na pkt 3 i 4 wniosku, a odpowiedź na pkt 1 i 2 miała zostać udzielona, zgodnie z pismem, do 20.10.2025 r. W dniu 20.10.2025 r. skarżący otrzymał kolejne pismo, iż o udostepnieniu żądanej informacji do 29.10.2025 r. W dniu 29.10.2025 r. organ wydał decyzję odmowną. Jednakże decyzja wysłana elektronicznie powinna zostać także podpisana w ten sposób, a skarżący otrzymał skan dokumentu podpisanego odręcznie, zatem nie mogło dojść do prawidłowego doręczenia decyzji administracyjnej, a tym samym nie otworzył się termin do jej zaskarżenia. Skarżący podniósł, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z zapewnieniami organu 29.10.2025 r. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, udzielił informacji niepełnej, a ponadto wydał nieprawidłową decyzję tym samym pozostając w bezczynności, co do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. To czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną. W odpowiedzi na skargę (pismo z 17.11.2025 r.) organ wniósł o 1.umorzenie postepowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, 2.oddalenie, skargi jako bezzasadnej ewentualnie w razie uznania przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności wynikająca z błędnego doręczenia odpisu decyzji skarżącemu o stwierdzenie, że bezczynność nie miała charakteru rażącego. W uzasadnieniu podniósł, iż skarżący otrzymał odpowiedź na pkt 3 i 4 wniosku, w pozostałym zakresie organ wyznaczył termin na rozpoznanie wniosku do 29.10.2025r. (pismami z 12.09.2025 r. i 20.10.2025 r.) W dniu 29.10.2025 r. z zachowaniem ustawowego terminu na udzielenie odpowiedzi organ wydał i przesłał skarżącemu decyzje w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Na skutek omyłki pracownika Urzędu wysłano decyzje nieprawidłowo podpisaną, co skutkowało nieważnością doręczenia i koniecznością ponownego wysłania decyzji, co Organ uczynił w dniu 5.11.2025 r. Podniósł, że przesłany skan umożliwił skarżącemu zapoznanie się z treścią decyzji i pouczeniem z czego skarżący skorzystał wnosząc na jej podstawie odwołanie od decyzji. Wadliwość pierwszego doręczenia dotyczyła tylko sfery formalnej doręczenia, a nie samego istnienia decyzji i faktu załatwienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., może również orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Przedmiotowa sprawa dotyczy skierowanego do organu wniosku skarżącego z 29.08.2025 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie: 1. Czy firma o NIP: [...] w okresie od początku 2020 roku do chwili obecnej tj. 29.08.2025 r. świadczyła jakieś dostawy lub usługi na rzecz Gminy C.? Jeżeli tak, to prosimy o skany faktur na te okoliczności? 2. Jakie firmy świadczyły w w/w okresie usługi cateringu i wypożyczania sceny Gminie C.? Tu również prosimy o skany faktur na tę okoliczność, 3. Jakie podarunki na rzecz poprzedniej kadencji Rady Gminy C. otrzymali Radni tamtej kadencji? Czy były to zegarki? Jeżeli tak, to prosimy o faktury na ich zakup. 4. Jakie uposażenie otrzymują członkowie Gminnej Komisji Rozwiazywania Problemów Alkoholowych w Gminie C.? Prosimy o podanie danych za obecny rok z uwzględnieniem każdego członka tej komisji z osobna. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że adresat wniosku – Gmina C. - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jako organ władzy publicznej – art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie budzi również wątpliwości, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z tymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o zasadach ich funkcjonowania. Wskazać należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, nie umożliwiają jej udostępnienia w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy też niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, a ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Wobec powyższych wskazań Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przyjął, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 29.08.2025 r., o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, bowiem udzielił mu żądanej informacji publicznej wydając decyzję w tym przedmiocie po upływie terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.tj. po 29.10.2025 r. tj. w dniu 5.11.2025 r. (data podpisania decyzji administracyjnej). Z uwagi na okoliczność, że w dacie orzekania przez Sąd odpadła podstawa do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z 29.08.2025r. o udostępnienie informacji publicznej, należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzyć postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe (punkt 1 wyroku). Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi powoduje, że Sąd nie ma wówczas podstaw do zobowiązania podmiotu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ale ocenia istnienie bezczynności na dzień wniesienia skargi, jak również czy bezczynność miała charakter rażący czy też nie (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 384/22, publ. Lex nr 3515552, wyrok WSA we Wrocławiu z 11 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 37/17, publ. Lex nr 2294740). W związku z powyższym Sąd w punkcie 3 wyroku stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). O kwalifikowanym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, publ. cbosa). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. O kosztach postępowania (100 zł wpisu) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 4 wyroku). ----------------------- 1